matchpoint

Νοέμβριος 27, 2006

«Στέλλα φύγε, κρατάω μαχαίρι!»

Filed under: Evolutionary biology — Takis Michas @ 5:06 μμ

ID: 1418025
Εντυπο: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
Ημ/νία: 27/11/2006
Σελ.: 61
Κατηγορία: Πλανήτης ΓΗ

Του ΤΑΚΗ ΜΙΧΑ

«Παιδί της μαμάς, ίσως του μπαμπά»

Αφρικάνικο ρητό

Τελικά όλα τα πράγματα έχουν ένα λόγο ύπαρξης. Ακόμα και τα εντελώς -εκ πρώτης απόψεως- παράλογα φαινόμενα και συναισθήματα. Πάρτε, π.χ. την ερωτική ζήλια, ένα από τα θεωρούμενα πιο καταστροφικά συναισθήματα. Απειρες είναι οι ιστορίες ζευγαριών των οποίων οι σχέσεις δηλητηριάστηκαν και καταστράφηκαν από εκρήξεις ζήλιας. Γι’ αυτό άλλωστε η ζήλια καταλαμβάνει κεντρική θέση στην παγκόσμια λογοτεχνία, με αποκορύφωμα την τραγική ιστορία του Οθέλου του Σέξπιρ.

Ομως το παράλογο αυτό συναίσθημα έχει κι αυτό τη λογική του, που συνδέεται άμεσα με την προσπάθεια επιβίωσης του ανθρώπου στη μακρά εξελικτική του πορεία.

Κατ’ αρχάς τα δύο φύλα διαφέρουν στο είδος της ζήλιας που βιώνουν. Ερευνες που έγιναν σε διάφορες χώρες και πολιτισμούς -από τις ΗΠΑ μέχρι τη Ζιμπάπουε- έδειξαν ότι παντού οι γυναίκες φοβούνται συνήθως περισσότερο τη συναισθηματική και όχι τόσο τη σεξουαλική απιστία. Αντίθετα, οι άνδρες θεωρούν ότι απειλούνται περισσότερο από τη σεξουαλική απιστία.

Αυτό αποδείχθηκε και σε εργαστηριακά πειράματα. Οι άνδρες είχαν αυξημένη καρδιακή και ηλεκτροδερματική δραστηριότητα όταν αντιμετώπιζαν σεξουαλική απιστία, ενώ αντίθετα οι γυναίκες παρουσίαζαν ανάλογα σωματικά φαινόμενα σε περιπτώσεις συναισθηματικής απιστίας.

Οι αντιδράσεις αυτές σχετίζονται άμεσα με τη διαφορετική βιολογική συγκρότητηση των δύο φύλων.

Ο καθοριστικός παράγοντας είναι το γεγονός ότι η αναπαραγωγή στο ανθρώπινο είδος γίνεται μέσω εσωτερικήςς γονιμοποίησης της γυναίκας. Αυτό σημαίνει ότι από τη στιγμή που μένει έγκυος η γυναίκα γνωρίζει με απόλυτη βεβαιότητα ότι πέτυχε στην αναπαραγωγή του γενετικού της υλικού. Ομως ο άνδρας δεν μπορεί να είναι σίγουρος για την πατρότητα του παιδιού.

Αυτή λοιπόν η διαφορετική δομική κατάσταση των δύο φύλων -που υπαγορεύεται από τον παράγοντα της εσωτερικής γονιμοποίησης- εξηγεί σε μεγάλο βαθμό και τις διαφορετικές μορφές που παίρνει η ζήλια.

Για τους πρωτόγονους αρσενικούς προγόνους μας η χειρότερη απιστία την οποία θα μπορούσε να κάνει η σύντροφός τους από τη σκοπιά της αναπαραγωγής ήταν η σεξουαλική απιστία. Αυτή η πράξη στερεί από τον άνδρα τη βεβαιότητα ότι είναι ο πατέρας του παιδιού και μπορεί να τον οδηγήσει να επενδύσει πόρους και χρόνο στην αναπαραγωγή και ανάπτυξη του γενετικού υλικού κάποιου άλλου. Γι’ αυτό, το κυριότερο μέλημά του είναι να ελέγξει τη σεξουαλική δραστηριότητα της συντρόφου του.

Αντίθετα, για τη γυναίκα το πρόβλημα είναι τελείως διαφορετικό. Οι γυναίκες ήταν πάντοτε 100% σίγουρες ότι είναι οι μητέρες των παιδιών τους (λόγω της εσωτερικής γονιμοποίησης). Καμιά γυναίκα δεν γέννησε παιδί για το οποίο να αμφιβάλλει αν είναι δικό της. Η φύση έδωσε στη γυναίκα τη βεβαιότητα στη γενετική αναπαραγωγή, την οποία κανείς άνδρας δεν έχει.

Το πρόβλημα που αντιμετωπίζει η γυναίκα δεν είναι λοιπόν η αβεβαιότητα για τη μητρότητα του παιδιού της όσο η ανασφάλεια σχετικά με το αν ο σύντροφός της θα αφιερώσει τον αναγκαίο χρόνο και πόρους σε αυτό το παιδί και δεν θα τους διασπαθίσει σε κάποιο άλλο. Γι’ αυτό λοιπόν την ενδιαφέρει κυρίως το θέμα της συναισθηματικής αφοσίωσης του συντρόφου της, ενώ είναι έτοιμη να του συγχωρήσει μια στιγμιαία σεξουαλική περιπέτεια, το κοινώς λεγόμενο «ξώφαλτσο».

Απ’ αυτή λοιπόν τη σκοπιά, η ζήλια όπως και πολλά άλλα συναισθήματα, όσο παράλογα και αν φαίνονται εκ πρώτης όψεως, έχουν ένα λόγο ύπαρξης που συνδέεται άμεσα με την επιβίωση του ανθρώπου.

Αφ’ ενός βοηθάει τον άνδρα να μειώσει τις δυνατότητες ερωτικής απιστίας της γυναίκας -διασφαλίζοντας έτσι ότι το γενετικό υλικό το οποίο θα παραγάγει η σύντροφός του περιέχει και δικά του γονίδια. Αφ’ ετέρου βοηθάει τη γυναίκα να μειώσει τις πιθανότητες συναισθηματικής εμπλοκής τού συντρόφου της με άλλη γυναίκα -διασφαλίζοντας έτσι ότι ο σύντροφός της θα επενδύσει πόρους και χρόνο στην αναπαραγωγή των δικών της γονιδίων.

Η ζήλια είναι ένας τρόπος προσαρμογής. Μια προσαρμογή στη γλώσσα της εξελικτικής βιολογίας σημαίνει μια λύση στο επαναλαμβανόμενο πρόβλημα της αναπαραγωγής και της επιβίωσης. Ο σύγχρονος άνθρωπος κουβαλάει μέσα του αυτό το επικίνδυνο πάθος επειδή αυτό τον οδήγησε στην αναπαραγωγική επιτυχία των προγόνων του.

«Η ζήλια» γράφει ο καθηγητής Ντέιβιντ Μπους, «δεν αποτελεί σημείο ανωριμότητας αλλά ένα πολύ σημαντικό πάθος που βοήθησε τους προγόνους μας και ίσως βοηθάει ακόμα και εμάς σήμερα να αντιμετωπίσουμε μια σειρά αναπαραγωγικών κινδύνων. Η ερωτική ζήλια είναι μια επιτυχημένη, αν και πολλές φορές εκρηκτική, λύση στις συνεχείς δύσκολες καταστάσεις που αντιμετώπιζαν οι πρόγονοί μας»

Φυσικά κανείς δεν εφαρμόζει συνειδητά αυτή την εξελικτική λογική. Κανείς δεν σκέπτεται: «Αν η γυναίκα μου κάνει έρωτα με κάποιον άλλο, τότε η βεβαιότητά μου ότι θα είμαι γενετικός πατέρας θα τεθεί σε κίνδυνο και, κατά συνέπεια, θα απειληθεί η αναπαραγωγή των γονιδίων μου». Αντίθετα η ζήλια είναι ένα τυφλό πάθος, όπως ακριβώς το πάθος μας για γλυκά ή ο φόβος μας για τα φίδια. Ολα αυτά τα συναισθήματα αποτελούν ασυνείδητες στρατηγικές επιβίωσης που μας κληροδότησαν οι επιτυχημένοι αναπαραγωγικά πρόγονοί μας στο πλαίσιο μιας διαδικασίας εκτοντάδων χιλιάδων ετών…

http://www.tmichas.wordpress.com


Πηγή: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
Στήλη: ΠΛΑΝΗΤΗΣ-ΓΗ

Διάφορα: ΙΔΕΕΣ – ΓΕΓΟΝΟΤΑ – ΠΡΟΣΩΠΑ

«Οι «25» δεν επιθυμούν κόντρα με την Αγκυρα»

Filed under: Uncategorized — Takis Michas @ 5:05 μμ

ID: 1417715
Εντυπο: ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ-ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
Ημ/νία: 26/11/2006
Σελ.: 022
Κατηγορία: πολιτική

Συνέντευξη στον ΤΑΚΗ ΜΙΧΑ

Η Κέρστι Χιουζ, στέλεχος του Κέντρου Μελετών Ευρωπαϊκής Πολιτικής των Βρυξελλων, είναι μία από τις πιο γνωστές αναλύτριες των σχέσεων Τουρκίας-Κύπρου-Ευρωπαϊκής Ενωσης, σε κορυφαία ΜΜΕ όπως το BBC, ο «Γκάρντιαν», η «Ιντερνάσιοναλ Χέραλντ Τρίμπιουν» και το κανάλι «Αλ Τζαζίρα».

Τα κείμενά της συνήθως ενοχλούν. Τον Αύγουστο, μία μελέτη της εξόργισε τη Λευκωσία επειδή επεσήμανε ότι είναι παράλογο να λαμβάνονται αποφάσεις για τους Τουρκοκυπρίους στην Ε.Ε. χωρίς τη συμμετοχή τους. Την περασμένη εβδομάδα όμως κατάφερε να εξοργίσει την Αγκυρα, όταν στην «Ιντερνάσιοναλ Χέραλντ Τρίμπιουν» κατηγόρησε την Τουρκία ότι είναι απαράδεκτο να ζητά για τους Τουρκοκυπρίους δικαιώματα τα οποία τα ίδια αρνείται στους Κούρδους.

*Ζητήσαμε από την κυρία Χιουζ να μας μιλήσει για το σημείο στο οποίο βρίσκονται οι διαπραγματεύσεις Τουρκίας-Ε.Ε.:

«Η κατάσταση βρίσκεται σε αδιέξοδο τουλάχιστον μέχρι τις αρχές Δεκεμβρίου. Οι Ελληνοκύπριοι επιθυμούν την επάνοδο των προσφύγων στα Βαρώσια, κάτι που δεν προβλέπει το φιλανδικό σχέδιο. Οι Τουρκοκύπριοι πάλι, θέλουν το άνοιγμα του αεροδρομίου της Τύμβου για να παραχωρήσουν τα Βαρώσια στον ΟΗΕ».

*Πάντως, η αγγλίδα αναλύτρια δεν πιστεύει ότι η Κομισιόν θα προτείνει βαριές κυρώσεις στην Τουρκία. « Η πλειοψηφία των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων δεν επιθυμεί μια κρίση με την Τουρκία». Και αποδίδει το αδιέξοδο στην πολυπλοκότητα των στόχων των εμπλεκόμενων μερών:

«Το ερώτημα είναι αν ο Τ. Παπαδόπουλος τώρα που η Κύπρος είναι μέλος της Ε.Ε. επιθυμεί πραγματικά την ενοποίηση, κι ακόμη, τι επιθυμεί η στρατιωτική ηγεσία της Τουρκίας αλλά και τι επιθυμεί ο Ερντογάν ενόψει των επερχόμενων εκλογών κ.λπ.».

*Η Τουρκία θέτει ως όρο για το άνοιγμα των λιμανιών την άρση του οικονομικού αποκλεισμού των Τουρκοκυπρίων. Οι Βρυξέλλες αρνούνται ότι τα δύο θέματα σχετίζονται. Ζητήσαμε την άποψη της κ. Χιουζ.

«Είναι γεγονός ότι όταν υπέγραφε το Πρωτόκολλο της Αγκυρας για την τελωνειακή ένωση η Τουρκία δεν έθεσε ως προϋπόθεση για το άνοιγμα των λιμανιών τον τερματισμό της απομόνωσης των Τουρκοκυπρίων. Από την άλλη, είναι γεγονός επίσης ότι όχι μόνο η Κομισιόν αλλά και οι αξιωματούχοι των Βρυξελλών διαβεβαίωναν προσωπικά τον Ερντογάν ότι η Ε.Ε. θα έκανε περισσότερα για τους Τουρκοκυπρίους».

*Ενα θέμα το οποίο έχει συζητηθεί ελάχιστα, είναι η εικόνα που επικρατεί στις Βρυξέλλες σχετικά με την πολιτική της Ελλάδας.

«Η εικόνα για την πολιτική της Ελλάδας είναι κάπως συγκεχυμένη. Διερωτώνται λοιπόν αν η Ελλάδα θα συνεχίσει να αφήνει το Κυπριακό να κατέχει δεσπόζουσα θέση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Επίσης, είναι κοινό μυστικό ότι περισσότεροι προσμένουν ότι η Ελλάδα θα χρησιμοποιήσει την επιρροή της στη Λευκωσία προκειμένου να πείσει τον Τ. Παπαδόπουλο να ακολουθήσει πιο διαλλακτική πολιτική».

*Η Χιουζ, πάντως, συνδέει το θέμα των Κούρδων στην Τουρκία με τα δικαιώματα των Τουρκοκυπρίων. «Πράγματι υπάρχει σχέση. Από την μια πλευρά η Τουρκία ζητάει τη διεθνή υποστήριξη για λύση του Κυπριακού στη βάση της πολιτικής ισότητας των δύο πλευρών. Ομως στην περίπτωση των Κούρδων υποστηρίζει το ακριβώς αντίθετο. Οχι μόνο δεν αναγνωρίζει την ύπαρξή τους ως εθνότητας, αλλά ούτε καν τους παρέχει το δικαίωμα να χρησιμοποιούν τη γλώσσα τους στα σχολεια ή στα ΜΜΕ» .


Λεζάντες: Αμμόχωστος: Η απαγορευμένη πόλη πρωταγωνιστεί στο διπλωματικό μπρα ντε φερ μεταξύ Ε.Ε. και Τουρκίας.
Εσωτερικά: Η «αιρετική» Κέρστι Χιουζ σχολιάζει τις σχέσεις Ε.Ε.-Τουρκίας
Πηγή: ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ-ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
Θέμα: ΠΟΛΙΤΙΚΟ

Νοέμβριος 23, 2006

Ο Μαρξ, το όπιο και η θρησκεία

Filed under: Evolutionary biology,Politics and Economics — Takis Michas @ 11:56 πμ

ID: 1416509
Εντυπο: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
Ημ/νία: 21/11/2006
Σελ.: 61
Κατηγορία: Πλανήτης ΓΗ

Του ΤΑΚΗ ΜΙΧΑ

Ο Μαρξ, όπως είναι γνωστό, παρομοίαζε συχνά τη θρησκεία με το όπιο. Η φράση του «Η θρησκεία είναι το όπιο των λαών» είναι αναμφίβολα ένας από τους πιο διάσημους φιλοσοφικούς αφορισμούς.

Για το Γερμανό φιλόσοφο, η θρησκεία, όπως και το όπιο, δημιουργεί ευχάριστες παραισθήσεις στα άτομα που τα εμποδίζει αφ’ ενός να δουν τη σκληρή πραγματικότητα της εκμετάλλευσης και αφ’ ετέρου να εξεγερθούν εναντίον των καταπιεστικών συνθηκών που αντιμετωπίζουν. Με άλλα λόγια και τα δύο αποχαυνώνουν.

Ομως σύγχρονες επιστημονικές έρευνες των κοινωνικών επιπτώσεων της θρησκείας δείχνουν ότι ο Μαρξ μάλλον αδίκησε το όπιο, παρομοιάζοντάς το με τη θρησκεία. Διότι, ενώ το όπιο, πέρα από τις καταστροφικές του συνέπειες, περιέχει και συστατικά τα οποία έχουν θεραπευτικές ιδιότητες, το ίδιο δεν συμβαίνει με τη θρησκεία: Αυτή δεν φαίνεται να έχει καμιά θετική πτυχή.

Το θέμα δεν είναι απλά ότι η κοσμοαντίληψη την οποία προβάλλουν οι διάφορες θρησκείες (ισλάμ, χριστιανισμός κ.λπ.), δεν έχει καμιά σχέση με την πραγματικότητα. Αυτό το γνωρίζουν οι περισσότεροι, όμως ανέχονται την ύπαρξη της θρησκείας, διότι πιστεύουν ότι έχει ορισμένες θετικές επιπτώσεις στην κοινωνία.

Οι περισσότεροι γονείς, π.χ., γνωρίζουν ότι η βιβλική θεωρία της Δημιουργίας, τα «θαύματα», η παρθενογένεση, η μεταθανάτιος ζωή κ.λπ. είναι απλά παραμυθάκια, όμως δεν εξεγείρονται όταν τα παιδιά τους υφίστανται χρόνια «πλύση εγκεφάλου» στο σχολείο για να τα μάθουν. Η στάση τους οφείλεται τις περισσότερες φορές στο γεγονός ότι πιστεύουν πως η θρησκεία είναι ένα «κοινωνικά χρήσιμο ψέμα»: Κάνει τους ανθρώπους πιο δίκαιους, πιο φιλεύσπλαχνους και πιο ηθικούς. Με άλλα λόγια, πιστεύουν ότι υπάρχει ένας θετικός συσχετισμός μεταξύ της έντασης του θρησκευτικού συναισθήματος σε μια χώρα και της «ηθικής υγείας» της χώρας.

Ομως την άποψη αυτή ανατρέπει μια πρόσφατη επιστημονική έρευνα 18 ανεπτυγμένων χωρών, η οποία δείχνει ότι δεν υπάρχει συσχετισμός μεταξύ της θρησκευτικότητας του πληθυσμού και της «ηθικής υγείας» της χώρας. Αντίθετα, η έρευνα δείχνει ότι ισχύει το αντίστροφο: σε χώρες όπου υπάρχει έντονη θρησκευτικότητα, υπάρχουν και έντονα φαινόμενα ηθικής δυσλειτουργικότητας, δηλαδή φόνοι, αυτοκτονίες, υψηλή παιδική θνησιμότητα, αφροδίσια νοσήματα, αμβλώσεις σε νεαρές κοπέλες κ.λπ. (η έκθεση που δημοσιεύεται στο επιστημονικό περιοδικό «Journal of Religion and Society» έχει τον τίτλο «Cross-National Correlations of Quantifiable Societal Health with Popular Religiosity and Secularism in the Prosperous Democrasies» http://moses. creighton.edu/JRS/2005/2005-11.html).

Η έρευνα επικεντρώνεται σε ευημερούσες Δημοκρατίες, διότι εκεί υπάρχουν τα πιο λεπτομερή στοιχεία για τη θρησκευτικότητα του πληθυσμού, καθώς και λεπτομερείς δείκτες κοινωνικής λειτουργικότητας. Επίσης η πολιτισμική και οικονομική ομοιότητα αυτών των χωρών καθιστά τη σύγκριση πιο εύκολη.

Ενα από τα ευρήματα της έρευνας είναι η ύπαρξη υψηλού συσχετισμού μεταξύ των φόνων σε μια κοινωνία και της θρησκευτικότητας του πληθυσμού. Στις δύο πρώτες θέσεις βρίσκονται οι ΗΠΑ και η Πορτογαλία, δηλαδή χώρες όπου το θρησκευτικό συναίσθημα είναι ιδιαίτερα ισχυρό. Αντίθετα, σε χώρες όπως η Γερμανία, η Σουηδία ή η Ιαπωνία και η Νορβηγία, όπου το ποσοστό των άθεων και των μη εκκλησιαζομένων είναι πολύ υψηλό, οι φόνοι είναι πολύ λιγότεροι.

Το ίδιο ισχύει και για τις αμβλώσεις μεταξύ κοριτσιών ηλικίας 15-19. Ο αριθμός είναι πολύ υψηλότερος σε μια «θεοκρατική δημοκρατία», όπως οι ΗΠΑ και πολύ χαμηλότερες σε (συγκριτικά) αθεΐστικες ή αγνωστικιστικές κοινωνίες, όπως η Ιαπωνία, η Γαλλία και η Δανία. Τα αποτελέσματα της μελέτης παρουσιάζονται σε 9 πίνακες. Το γενικό συμπέρασμα το οποίο μπορεί να εξαγάγει κανείς είναι ότι υπάρχει υψηλός στατιστικός συσχετισμός μεταξύ της πίστης σε ένα Παντοκράτορα Θεό και φόνων, νεανικής θνησιμότητας και παραβατικότητας, αφροδισιακών νοσημάτων και πρόωρων αμβλώσεων στις ανεπτυγμένες κοινωνίες της Δύσης.

Φυσικά «υψηλός συσχετισμός» δεν σημαίνει αιτιακή σχέση. Το μεγάλο ποσοστό θρησκευομένων σε μια κοινωνία δεν είναι κατ’ ανάγκη η «αιτία» του μεγαλύτερου αριθμού φόνων. Μπορεί να ισχύει και το αντίστροφο: Επειδή υπάρχουν πολλοί φόνοι υπάρχουν πολλοί θρησκευόμενοι.

Ομως είτε οδηγεί σε κοινωνική δυσλειτουργικότητα ή απλά ανθεί σε δυσλειτουργικό περιβάλλον, τα συμπεράσματα της έρευνας δεν είναι καθόλου κολακευτικά για τη θρησκεία. Διότι, αν ισχύει το πρώτο, τότε προφανώς η θρησκευτική πίστη δεν οδηγεί σε ηθική ανύψωση του ατόμου. Αν πάλι ισχύει το δεύτερο, τότε αυτό αποδεικνύει ότι η θρησκεία δεν μπορεί να σταθεί φραγμός στα φαινόμενα δυσλειτουργικότητας σε μια κοινωνία.

Φυσικά αυτή είναι απλά μια μελέτη και δεν μπορούμε να εξαγάγουμε τελικά συμπεράσματα. Οπως άλλωστε γράφει ο συγγραφέας της μελέτης, Γκρέγκορι Πολ, «πρόκειται για μια πρώτη ματιά σε ένα θέμα το οποίο έχουν κυριολεκτικά αγνοήσει μέχρι τώρα οι κοινωνικές επιστήμες».

Ομως μπορούμε να αρχίσουμε να αμφισβητούμε την ευρέως διαδεδομένη άποψη ότι κοινωνίες με ισχυρή θρησκευτικότητα είναι πιο υγιείς ηθικά ή πιο δίκαιες. Δεν υπάρχει καμιά έρευνα που να οδηγεί σε αυτό το συμπέρασμα. Αντίθετα, από τα μέχρι τώρα στοιχεία που έχουμε, φαίνεται ότι κοινωνίες με υψηλή θρησκευτικότητα, όπως οι ΗΠΑ, μπορεί να εμφανίζουν έντονα προβλήματα κοινωνικής δυσλειτουργικότητας, σε αντίθεση με κοινωνίες όπου επικρατούν ο αθεϊσμός και η αποδοχή της δαρβινικής αντίληψης της ανθρώπινης εξέλιξης.

http://www.tmichas.wordpress.com


Πηγή: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
Στήλη: ΠΛΑΝΗΤΗΣ-ΓΗ

Διάφορα: ΙΔΕΕΣ – ΓΕΓΟΝΟΤΑ – ΠΡΟΣΩΠΑ

Νοέμβριος 20, 2006

Ελλάδα, Τουρκία και δικαιώματα

Filed under: Uncategorized — Takis Michas @ 6:29 μμ

ID: 1414718
Εντυπο: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
Ημ/νία: 15/11/2006
Σελ.: 10
Κατηγορία: ΕΝ-ΣΤΑΣΕΙΣ

Του ΤΑΚΗ ΜΙΧΑ

Αναμφίβολα, η Τουρκία θα πρέπει να εκπληρώσει όλες τις υποχρεώσεις της απέναντι στην Ευρωπαϊκή Ενωση όσον αφορά τον σεβασμό των ατομικών δικαιωμάτων και των πολιτικών ελευθεριών προτού γίνει μέλος του κλαμπ των Βρυξελλών. Ιδιαίτερα, θα πρέπει να σταματήσουν οι δίκες διάφορων πολιτών, οι οποίοι τυχαίνουν να έχουν διαφορετικές από τις κρατούσες απόψεις στα περίφημα «εθνικά θέματα».

Ομως, η επιμονή πολλών Ελλήνων να εκπληρώσει η Τουρκία τις προαναφερθείσες υποχρεώσεις της απέναντι στην Ε.Ε. κρύβει μια ισχυρή δόση υποκρισίας. Διότι ανάλογες καταστάσεις -δηλαδή δίκες αντιφρονούντων- συνέβαιναν μέχρι πρόσφατα στην Ελλάδα, δηλαδή μόλις πριν από καμιά δεκαριά χρόνια.

Ας κάνουμε λοιπόν μια σύντομη αναδρομή στο όχι τόσο μακρινό παρελθόν. Ας πάμε στις αρχές της δεκαετίας του ’90, όταν στην εξουσία ήταν η κυβέρνηση της Ν.Δ. υπό τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη:

* Τον Ιανουάριο του 1992, έξι μέλη της οργάνωσης ΟΑΚΚΕ καταδικάσθηκαν σε 6,5 μήνες φυλάκιση έκαστος, επειδή τοιχοκόλλησαν αφίσες που έγραφαν: «Οχι στους πατριώτες. Αναγνωρίστε τη Σλαβομακεδονία!» Το δικαστήριο έκρινε ότι οι αφίσες αυτές αποτελούν προσβολή των αρχών, προκαλούσαν διχόνοια μεταξύ των πολιτών και τους προέτρεπαν σε πράξεις βίας.

* Τον Μάιο του 1992 οι Στρατής Μπουρνάζος, Χριστίνα Τσαμούρα, Βαγγελιώ Σωτηροπούλου και Μαρία Καλογεροπούλου καταδικάστηκαν σε 19 μήνες φυλακή επειδή διένειμαν ένα φυλλάδιο με τίτλο «Οι γείτονές μας δεν είναι εχθροί μας. Οχι στον εθνικισμό και στον πόλεμο». Το φυλλάδιο έκανε έκκληση για ειρήνη στα Βαλκάνια και καταδίκαζε τόσο την εξωτερική πολιτική της Ελλάδας όσο και την πολιτική της απέναντι στις μειονότητες. Το δικαστήριο τους έκρινε ένοχους για διασπορά ψευδών ειδήσεων, για παρακίνηση των πολιτών σε πράξεις βίας, για πρόκληση διχόνοιας και για διατάραξη των σχέσεων της Ελλάδας με φιλική χώρα (δηλ. τη Σερβία του Μιλόσεβιτς).

* Τον Δεκέμβριο του 1992 ο 17χρονος μαθητής Μιχάλης Παπαδάκης καταδικάστηκε σε ένα χρόνο φυλάκιση επειδή μοίραζε μια προκήρυξη η οποία ανέφερε: «Ο Μέγας Αλέξανδρος είναι εγκληματίας πολέμου. Η Μακεδονία ανήκει στον λαό της». Το δικαστήριο έκρινε μεταξύ άλλων ότι η προκήρυξη προκαλούσε διχόνοια μεταξύ των πολιτών και ότι διατάρασσε την τάξη.

* Τον Μάιο του 1993 πέντε μέλη της ΟΣΕ (Οργάνωση Σοσιαλιστική Επανάσταση) δικάστηκαν επειδή σύμφωνα με το κατηγορητήριο διέδιδαν ψευδείς πληροφορίες που μπορούσαν να βλάψουν τις διεθνείς σχέσεις της Ελλάδας. Το αδίκημα για το οποίο παραπέμπονταν ήταν η έκδοση ενός φυλλαδίου με τίτλο «Η κρίση στα Βαλκάνια: Το Μακεδονικό θέμα και η εργατική τάξη».

* Τον Μάιο του 1993 δύο Σλαβομακεδόνες πολιτικοί ακτιβιστές, οι Παύλος Σιδηρόπουλος και Τάσσος Μπούλης, καταδικάστηκαν σε πεντάμηνη φυλάκιση και σε πρόστιμο 100.000 δραχμών επειδή δήλωσαν στο περιοδικό «ΕΝΑ» ότι «αισθάνονται Μακεδόνες» και επειδή ισχυρίστηκαν ότι υπάρχουν 1 εκατομμύριο «Μακεδόνες» στην Ελλάδα. Το δικαστήριο έκρινε ότι οι δυο κατηγορούμενοι διέδιδαν ψευδείς πληροφορίες «για τη μη ελληνικότητα της Μακεδονίας» και την ύπαρξη μιας «μακεδονικής μειονότητας» στην Ελλάδα.

Επίσης έκρινε ότι με τις πράξεις τους οι δύο ακτιβιστές προκαλούσαν διχόνοια μεταξύ των Ελλήνων, εισάγοντας διακρίσεις μεταξύ Ελλήνων και Σλαβόφωνων.

Σε σχέση με τα προαναφερθέντα θα πρέπει να επισημανθούν τα εξής δύο σημεία:

Πρώτον, ότι αυτές οι δίκες ελάμβαναν χώρα όχι σε μια χώρα που είναι υποψήφιο μέλος της Ε.Ε., όπως είναι η Τουρκία, αλλά στην Ελλάδα που ήταν ήδη 10 έτη μέλος της Ε.Ε. και όπου βασικά δικαιώματα όπως η ελευθερία του λόγου και της έκφρασης είχαν -υποτίθεται- κατοχυρωθεί!

Δεύτερον, ότι σε όλη αυτή την περίοδο μόνο ένα στέλεχος της αυτοπροσδιοριζόμενης τότε ως «φιλελεύθερης» κυβέρνησης εξέφρασε αντιρρήσεις για τις δίκες των αντιφρονούντων.

Η υφυπουργός Εξωτερικών Βιργινία Τσουδερού, που σε συνέντευξή της είχε δηλώσει ότι οι δίκες αποτελούν «λάθος», κατηγόρησε τους αστυνομικούς που έκαναν τις συλλήψεις για «στενοκεφαλιά» και εξέφρασε την ελπίδα ότι οι κατηγορούμενοι θα αθωωθούν.

Αυτές οι καταστάσεις φυσικά αποτελούν, προς το παρόν τουλάχιστον, παρελθόν στην Ελλάδα. Οπως αύριο θα αποτελούν παρελθόν και στην Τουρκία. Οχι φυσικά διότι θα έχει συντελεστεί καμιά ουσιαστική αλλαγή στον τρόπο με τον οποίο οι κυρίαρχες ιδεολογίες των δύο χωρών αντιλαμβάνονται τα «εθνικά θέματα», αλλά επειδή ο φόβος της απώλειας του πακτωλού των κοινοτικών κονδυλίων θα έχει αμβλύνει τις αντιδράσεις τους.

http://www.tmichas.wordpress.gr


Εσωτερικά: Περί σεβασμού ατομικών δικαιωμάτων και ελευθεριών
Πηγή: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
Στήλη: ΕΝ-ΣΤΑΣΕΙΣ

Διαφθορά και… κουλουράκια!

Filed under: Evolutionary biology,Politics and Economics — Takis Michas @ 6:27 μμ

ID: 1414265
Εντυπο: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
Ημ/νία: 13/11/2006
Σελ.: 60
Κατηγορία: Πλανήτης ΓΗ

Διαφθορά και… κουλουράκια!

Του ΤΑΚΗ ΜΙΧΑ

Η Ελλάδα εξακολουθεί να είναι σταθερά μία από τις πιο διεφθαρμένες χώρες στην Ευρωπαϊκή Ενωση τα τελευταία έτη. Η διαφθορά -που αφορά κυρίως τον δημόσιο τομέα- δεν δείχνει καμία τάση υποχώρησης παρά τις γνωστές διακηρύξεις του πρωθυπουργού και του υπουργού Οικονομικών Γιώργου Αλογοσκούφη.

Πάντως είναι γεγονός ότι η καταπολέμηση της διαφθοράς είναι πολύ δύσκολο έργο και άπειρες σελίδες αναλύσεων έχουν γράφει γύρω απ’ αυτό το θέμα. Η διαφθορά, που είναι μέρος του ευρύτερου φαινομένου της «εγκληματικότητας των χαρτογιακάδων», είναι δύσκολο να μελετηθεί επιστημονικά διότι δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία. Μόνο ένα μικρό ποσοστό των υπαλλήλων συλλαμβάνεται «στα πράσα». Οι περισσότεροι υπάλληλοι που «τα πιάνουν» (δηλαδή κλέβουν) διάγουν συνήθως ήσυχες ζωές και κανείς ποτέ δεν μαθαίνει τίποτα.

Η εγκληματικότητα των χαρτογιακάδων απ’ αυτή τη σκοπιά είναι πολύ διαφορετική από το κοινό έγκλημα. Μια ληστεία, κλοπή, ή δολοφονία αναφέρονται και καταγράφονται ανεξάρτητα από το αν θα συλληφθεί ο ένοχος. Αυτού λοιπόν του είδους η εγκληματικότητα παράγει πληθώρα στοιχείων που με τη σειρά τους μπορούν να γίνουν το αντικείμενο ανάλυσης από οικονομολόγους και εγκληματολόγους. Αυτό δυστυχώς δεν μπορεί να γίνει με την εγκληματικότητα των χαρτογιακάδων.

Ομως στο εξαιρετικά ενδιαφέρον βιβλίο του «Freakonomics» ο οικονομολόγος Σ. Λεβίτ αναφέρει μια ενδιαφέρουσα ιστορία που ρίχνει κάποιο φως στο φαινόμενο και δείχνει και κάποιους τρόπους για την αντιμετώπισή του.

Ενας υπάλληλος μιας μεγάλης εταιρείας, ο Μπομπ, είχε συνηθίσει να φέρνει κάθε πρωί στους συναδέλφους του στο γραφείο ζεστά κουλουράκια και τυράκια τα οποία όλοι τιμούσαν δεόντως. Σε μια φάση της ζωής του, όπως συμβαίνει με πολλούς ανθρώπους, ο Μπομπ βαρέθηκε τη δουλειά του και αποφάσισε να παραιτηθεί και να ασχοληθεί επαγγελματικά με το χόμπι του, δηλαδή να μοιράζει κουλούρια. Κάθε πρωί λοιπόν έκανε τον γύρο διαφόρων επιχειρήσεων και γραφείων και άφηνε καλάθια με κουλουράκια και ένα ξύλινο κουτί όπου κανείς μπορούσε να ρίχνει τα χρήματα. Το μεσημέρι περνούσε και συνέλεγε τα κουλουράκια που είχαν απομείνει και τα χρήματά του.

Τα αποτελέσματα ήταν αρκετά ενδιαφέροντα. Ο Μπομπ κρατούσε με πολλή επιμέλεια όλα τα στοιχεία που αφορούσαν τη δουλειά του. Μετρώντας τα χρήματα έναντι των κουλουρακίων που πουλούσε μπορούσε να έχει μια εικόνα για την εντιμότητα των πελατών του. Επίσης μπορούσε να συγκρίνει τα χαρακτηριστικά των επιχειρήσεων ή γραφείων που έκλεβαν με αυτά που δεν το έκαναν. Αθελά του λοιπόν ο Μπομπ είχε στήσει ένα πολύ ενδιαφέρον οικονομικό πείραμα που φωτίζει ορισμένες πτυχές της εγκληματικότητας των χαρτογιακάδων και κατά συνέπεια της διαφθοράς που ανταμώνουμε μεταξύ των υπαλλήλων.

Ο Μπομπ θεωρούσε έντιμο το γραφείο αν του άφηναν χρήματα για άνω του 90% των κουλουριών που έπαιρναν, ανεκτό αν ήταν μεταξύ 80%-90% και ανέντιμο αν ήταν κάτω από 80%. Στην τελευταία περίπτωση, ο Μπομπ άφηνε ένα μεγάλο σημείωμα πάνω στο καλάθι που έγραφε: «Υποθέτω ότι δεν θέλετε να μάθετε στα παιδιά σας να κλέβουν. Τότε εσείς γιατί το κάνετε;».

Η δουλειά αυτή τον οδήγησε σε τέσσερις ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις.

Πρώτον, ότι στα μικρά γραφεία κλέβουν λιγότερο από ό,τι στα μεγάλα. Ενα τμήμα με καμιά 30 υπαλλήλους είναι κατά 5% πιο έντιμοι από ένα τμήμα με 200-300 άτομα. Απ’ αυτή την άποψη η εγκληματικότητα των χαρτογιακάδων αντικατοπτρίζει το κοινό έγκλημα. Η κοινή εγκληματικότητα είναι υψηλότερη στην πόλη σε σχέση με τις αγροτικές περιοχές. Διότι ο εγκληματίας στην ύπαιθρο είναι συνήθως κάποιο γνωστό στην κοινότητα άτομο και έτσι έχει περισσότερες πιθανότητες να συλληφθεί.

Δεύτερον, ότι το κέφι ενός ατόμου επηρεάζει την διάθεσή του να κλέψει. Σε ημέρες με απρόσμενα καλό καιρό οι κλοπές ήταν λιγότερες απ’ ό,τι σε ημέρες όπου επικρατούσε κακοκαιρία. Επίσης όσον αφορά τις γιορτές υπήρξε μια διαφοροποίηση στα αποτελέσματα. Σε παραμονές γιορτών όπως τα Χριστούγεννα, όπου η διάθεση των εργαζομένων επηρεάζεται από το άγχος των υποχρεώσεων (δώρα κ.λπ.), οι κλοπές αυξάνονταν. Αντίθετα, σε γιορτές όπου δεν υπήρχαν τέτοιες υποχρεώσεις (εθνικές εορτές, κ.λ.π.) οι κλοπές κουλουριών μειώνονταν.

Τρίτον, όπως επεσήμανε ο Μπομπ, τόσο στη βάση των παρατηρήσεών του όσο και στη βάση της δικής του εμπειρίας, οι κλοπές ήταν πολύ λιγότερες μεταξύ των υπαλλήλων που ήταν ευχαριστημένοι με το αφεντικό τους, ήταν ικανοποιημένοι με τη δουλειά τους και είχαν γενικώς την αίσθηση ότι η συμβολή τους αναγνωρίζεται και εκτιμάται.

Τέλος, ένα άλλο ενδιαφέρον στοιχείο αφορούσε την διαστρωμάτωση των κλεπτών. Αντίθετα από ό,τι ίσως θα περίμενε κανείς, συνήθως έκλεβαν περισσότερα κουλούρια στα γραφεία των υψηλόβαθμων στελεχών της επιχείρησης! Ο Μπομπ το απέδιδε στο γεγονός ότι αυτοί που βρίσκονται στα ανώτερα κλιμάκια ενός οργανισμού ή μιας επιχείρησης είναι γενικώς «καβαλημένα καλάμια» και πιστεύουν ότι τα κουλούρια τούς ανήκουν δικαιωματικά. Ομως ο οικονομολόγος Λεβίτ έχει μια άλλη εκδοχή:

«Μήπως» διερωτάται «το γεγονός ότι έκλεβαν και εξαπατούσαν ήταν αυτό που τους έκανε να φτάσουν ψηλά;»

www. tmichas.wondpress.com.


Πηγή: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
Στήλη: ΠΛΑΝΗΤΗΣ-ΓΗ

Διάφορα: ΙΔΕΕΣ – ΓΕΓΟΝΟΤΑ – ΠΡΟΣΩΠΑ

Νοέμβριος 7, 2006

Cyprus Decides ,Greece Follows

Filed under: English texts — Takis Michas @ 7:27 μμ

The Wall Street Journal Europe

06/11/2006 

 

 

      Cyprus Decides ,Greece Follows

 

 

 

By Takis Michas

 

Greece faces a serious foreign policy dilemma. On the one hand, Athens supports Turkey’s bid to join the European Union. On the other hand, it also supports, officially at least, the policies of the Greek Cypriot leadership. Thus Greece may  inadvertently end up helping  derail Turkey’s EU accession.

 

At present, Brussels and Ankara seem to be heading for collision. Foreign ministers from Turkey, Greece, both sides of the divided island and  current EU president Finland were supposed to gather this weekend to discuss a transport dispute between Cyprus and Turkey. But the meeting fell through.

 

The EU wants Turkey to open its ports and airports to vessels and planes from EU member Cyprus this year under a customs union protocol it signed in 2005. Turkey refuses. It argues that Brussels has failed to honour a pledge to lift the economic and political blockade of the Turkish Cypriots in return for their support for a U.N.-backed reunification plan. Brussels insists that these two issues are not formally linked. EU diplomats acknowledge in private, though, that ethically such a linkage does exist.

 

The Finish EU Presidency had hoped to break the deadlock during negotiations in Helsinki. Their compromise proposal would have obliged Turkey  to extend “at some point” the customs agreement to the Republic of Cyprus. In return, northern Cyprus’ Farmagusta port would have been opened for Turkish Cypriots to trade under U.N. supervision. The meeting’s last-minute cancellation further darkens Ankara’s prospects for joining the EU. Recent press leaks say the European Commission’s next report card on Turkey, due this week, will already be very critical. Apart from the Cyprus dispute, Brussels is expected to slam Turkey’s alleged lack of progress on human and civil rights issues.

 

How will a Turkish-EU crisis affect Greek-Turkish relations and consequently the stability of the region? When I recently interviewed Greek Foreign Minister Dora Bacoyannis, she insisted that this is purely a problem of Turkey complying with EU requirements. As such, it should not affect the relations between the two countries. “Besides”, she added “ Cyprus is only one of  many issues plaguing Turkey’s EU membership negotiations”

 

Some analysts disagree. “If negotiations with Turkey get derailed over Cyprus,” says Professor Alexis Iraklidis of Panteion University of Athens, “Turkey will hold Greece  directly responsible because of its unwillingness to confront the hard-line policies of the Greek Cypriot leadership.”

 

Such a development would be especially hard for Ms. Bacoyannis. Since she assumed  office last spring she has made Turkey’s EU accession a cornerstone of her foreign policy. At the same time, though,  she has not introduced any policy changes in her country’s foreign policy on this issue.  That policy can be summed up as “Cyprus decides, Greece follows.”

 

Unlike Ankara, which is actively engaged in shaping the policy of the Turkish Cypriots, Athens seems increasingly content to accept whatever Greek Cypriot President Tassos Papadopoulos  offers. In April 2004, Turkey’s Prime Minister Recep Tayyip Erdogan played a very constructive role in convincing Turkish Cypriots to support a U.N. plan to reunify the island. Greek Prime Minister Costas Karamanlis, however, simply let things run their course. In the end, the Turkish Cypriots voted overwhelmingly in favour of the U.N. plan. But the Greek Cypriots, following their president’s plea, rejected it.

 

The only significant difference between Athens and Nicosia, according to diplomatic sources, concerns their attitudes toward U.S. efforts to mediate. Greece welcomes such efforts while the Greek Cypriots believe that any such attempt is just a ploy to promote Turkish interests at their cost.

 

To this day the Greek Cypriot leadership opposes lifting the economic and political restrictions on their Turkish neighbors. They argue that this would be the first step  to the international recognition of a sovereign Turkish Cypriot State. As a consequence, Turkish Cypriots cannot engage in direct trade with the international community. And they have no voice in EU institutions

 

Most diplomats are gloomy about the possibilities of ever striking a deal. But there are exceptions.   “If you force me to make a guess, I see lots of reason for hope,” U.S. Deputy Secretary of State Mathew Bryza told me last month . “Nobody wants this train wreck to occur. Neither the Greek government nor the government of the Republic of Cyprus want to derail Turkey’s accession. They all agree that at the end of the day the Eastern Mediterranean is a more stable and prosperous region as long as Turkey is reforming and modernizing and fulfilling the criteria of EU membership.”

 

This may be so. But in matters of so-called “national importance,” Greek politicians are just like their American or Turkish counterparts. Unfortunately, they tend to follow the dictates of public opinion polls rather than those of reason.

 

 

 

 

Ενα φιλελεύθερο μανιφέστο κατά της πολιτικής Μπους

Filed under: Politics and Economics — Takis Michas @ 7:25 μμ

ID: 1412326
Εντυπο: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
Ημ/νία: 06/11/2006
Σελ.: 61
Κατηγορία: Πλανήτης ΓΗ

Ενα φιλελεύθερο μανιφέστο κατά της πολιτικής Μπους

Του ΤΑΚΗ ΜΙΧΑ

Εν οψει των βουλευτικών εκλογών πάνω από 100 Αμερικανοί πανεπιστημιακοί υπέγραψαν ένα «φιλελεύθερο μανιφέστο», με το οποίο τοποθετούνται απέναντι στα προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα. Μεταξύ αυτών που υπογράφουν είναι ο νομπελίστας Κένεθ Αροου, ο Ρόμπερτ Νταλ, ο Τζέιμς Γκαλμπρέιθ, ο Αρθουρ Σλέσινγκερ, ο Αλαν Γουλφ, ο Τσαρλς Τίλι, ο Μπρους Ακερμαν κ.ά.

Διευκρίνιση: Στις ΗΠΑ ο όρος «φιλελευθερισμός» δεν έχει τις ίδιες παραδηλώσεις που έχει στην Ευρώπη όπου τα τελευταία έτη ταυτίζεται με τον «νεοφιλελευθερισμό». Αυτό δεν σχετίζεται τόσο με τις πολιτισμικές διαφορές των δύο ηπείρων όσο με το γεγονός ότι υπάρχουν δύο σχολές φιλελευθερισμού. Το κοινό σημείο αμφοτέρων είναι ότι έχουν ως άξονα αναφοράς την έννοια της ελευθερίας. Ομως ο νεοφιλελευθερισμός ερμηνεύει την ελευθερία ως «απουσία καταναγκασμού». Ο (αμερικανικός) φιλελευθερισμός από την άλλη πλευρά ερμηνεύει την ελευθερία ως «τη δυνατότητα που έχει το άτομο να υλοποιήσει τους στόχους του». Προφανώς αυτές οι δύο ερμηνείες οδηγούν σε διαφορετική αντιμετώπιση π.χ. της αναγκαιότητας της ύπαρξης του κράτους κοινωνικής πρόνοιας.

Παραθέτουμε μερικά αποσπάσματα του μανιφέστου:

«Εχουμε καταδικάσει τον πόλεμο στο Ιράκ ως παράνομο, ανόητο και καταστροφικό για το ηθικό κύρος της Αμερικής… Αντί να μας κάνει πιο ασφαλείς ο πόλεμος στο Ιράκ έθεσε σε κίνδυνο την κοινή ασφάλεια των Αμερικανών και των συμμάχων τους».

«Πιστεύουμε ότι το κράτος του Ισραήλ έχει το θεμελιώδες δικαίωμα της ύπαρξης χωρίς το φόβο στρατιωτικής επίθεσης, με ασφαλή σύνορα πλησίον αυτών του 1967 και η κυβέρνηση των ΗΠΑ έχει ειδικό καθήκον να συμβάλει στην επίτευξη σταθερής ειρήνης στη Μέση Ανατολή. Ομως η κυβέρνηση Μπους πρόδωσε το καθήκον της. Απέτυχε να ακολουθήσει μια σταθερή και δημιουργική πορεία. Αποθάρρυνε τις προοπτικές επίτευξης ενός έντιμου διακανονισμού μεταξύ του Ισραήλ και των Παλαιστινίων. Ενεθάρρυνε τις δυσανάλογες επιθέσεις στον Λίβανο μετά τις επιδρομές της Χετζμπολάχ, με αποτέλεσμα την τεράστια καταστροφή σε ζωές πολιτών και περιουσιών»…

«Επαναβεβαιώνουμε τη μεγάλη αρχή του φιλελευθερισμού : Κάθε άτομο θα πρέπει να έχει το δικαίωμα πρόσβασης στα βασικά μέσα για μια καλή ζωή. Πιστεύουμε με πάθος ότι οι κοινωνίες θα πρέπει να παρέχουν την ίδια μεταχείριση στους πολίτες τους στο πλαίσιπ του νόμου ανεξάρτητα από φυλή, φύλο, ιδιοκτησία, εθνική ταυτότητα ή σεξουαλική προδιάθεση. Επιθυμούμε να κατευθύνουμε τη δημόσια συζήτηση πάλι στα βασικά ερωτήματα που απασχολούν το μέσο Αμερικανό – το δικαίωμα στη στέγη, σε φτηνή υγειονομική περίθαλψη, ίσες ευκαιρίες στην απασχόληση, δίκαιους μισθούς καθώς και φυσική ασφάλεια και ένα βιώσιμο περιβάλλον για τους εαυτούς μας και τις μελλοντικές γενιές».

«Η μη αποδοχή από την κυβέρνηση της αναγνώρισης της πραγματικότητας αγγίζει το αποκορύφωμα του παραληρήματος στην άρνησή της να αναγνωρίσει τις θεμελιώδεις επιστημονικές έρευνες που περιγράφουν τις μαζικές κλιματικές αλλαγές που πραγματοποιούνται. Περιφρονώντας τις συμβουλές των ειδικών επιστημόνων η κυβέρνηση απέτυχε παταγωδώς όσον αφορά την ευθύνη που έχει απέναντι στους απογόνους μας. Προσπαθεί συνειδητά να υπονομεύσει τη συμφωνία του Κιότο και αρνείται να ενθαρρύνει την εξοικονόμηση ενέργειας. Επιμένουμε ότι θα πρέπει να υπάρξει μια ριζική τομή με αυτό το θλιβερό παρελθόν. Η κυβέρνησή μας θα πρέπει να αναλάβει πρωτοβουλίες για τη μείωση της ατμοσφαιρικής ρύπανσης αναγνωρίζοντας έτσι τις ευθύνες μας ως του πρώτου υπεύθυνου για την παγκόσμια ατμοσφαιρική ρύπανση»…

«Η περιφρόνηση της κυβέρνησης Μπους προς την επιστήμη συμβαδίζει με τη γενικευμένη αντιπάθειά της προς τον ορθό λόγο – μια προκατάληψη την οποία η σύγχρονη κοινωνία θα έπρεπε να είχε αφήσει πίσω της. Ο τρόπος με τον οποίο η κυβέρνηση αντιμετωπίζει την επιστημονική έρευνα, τη θεωρία της εξέλιξης, τον έλεγχο των γεννήσεων, την εξωτερική πολιτική, την τιμολόγηση των φαρμάκων και ο τρόπος με τον οποίο λαμβάνει αποφάσεις αποδεικνύουν ότι περιφρονεί τα δεδομένα και τη λογική και υπονομεύει τους ίδιους τους δημόσιους υπαλλήλους της. Αρνείται να συμβουλευτεί τους σοβαρούς ειδικούς και επικριτές. Λειτουργεί με μυστικοπάθεια παραβιάζοντας τη δικαιοδοσία του Κογκρέσου. Αρνείται να δημοσιοποιήσει τα ονόματα αυτών τους οποίους συμβουλεύεται. Εμποδίζει τις προσπάθειες των δημοσίων υπαλλήλων να φέρουν σε πέρας το έργο τους. Διορίζει φίλους και γνωστούς των οποίων η πολιτική αφοσίωση δεν μπορεί να αντισταθμίσει την ανικανότητά τους. Οταν ερωτάται απαντά με ψεύδη και διαστρεβλώσεις»…

«Ο ορθός λόγος είναι απαραίτητο συστατικό της δημοκρατικής διακυβέρνησης. Οταν η κυβέρνηση συζητά την πολιτική της στο δημόσιο χώρο θα πρέπει να θεμελιώνει τους νόμους της σε βάσεις που μπορούν να γίνουν αποδεκτές από όλους, ανεξάρτητα από τα θρησκευτικά «πιστεύω» τους. Η δημόσια αφοσίωση στον ορθό λόγο και στα δεδομένα συγκροτούν τις βάσεις μιας πλουραλιστικής δημοκρατίας. Ομως αυτά τα θεμέλια έχουν διαβρωθεί από την προσπάθεια της σημερινής κυβέρνησης να ικανοποιήσει τη σκληρή Δεξιά».

http://www.tmichas.word press.com


Πηγή: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
Στήλη: ΠΛΑΝΗΤΗΣ-ΓΗ

Διάφορα: ΙΔΕΕΣ – ΓΕΓΟΝΟΤΑ – ΠΡΟΣΩΠΑ

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.