matchpoint

Ιανουαρίου 29, 2007

Οι ριζες του αντιαμερικανισμου στην Ελλαδα

Filed under: Uncategorized — Takis Michas @ 10:46 πμ

 


 

Του ΤΑΚΗ ΜΙΧΑ*

 

Η διαβόητη ρουκέτα στην αμερικανική πρεσβεία και η τελευταία προκήρυξη του Επαναστατικού Αγώνα επαναφέρουν στο προσκήνιο το θέμα του αντιαμερικανισμού στην Ελλάδα. «Αιχμή», η υποστήριξη της χούντας από τις ΗΠΑ, η ιμπεριαλιστική εξωτερική πολιτική της υπερδύναμης, η πολύχρονη κριτική της αριστεράς στην Ουάσιγκτον.

Είναι, όμως, έτσι τα πράγματα;

Ενα βιβλίο που θα κυκλοφορήσει την άνοιξη έρχεται να αμφισβητήσει πολλά. «Αιρετικός» ο συγγραφέας του, ο καθηγητής Διπλωματικής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Γ. Στεφανίδης, υποστηρίζει:

* Ιστορικά, ο μαζικός αντιαμερικανισμός στην Ελλάδα δεν είναι κυρίως «αριστερό» αλλά «εθνικιστικο» φαινομενο. Ο μετεμφυλιακός «αντιαμερικανισμός» της αριστεράς παρέμενε για χρόνια σε δεύτερη μοίρα.

* Οι ρίζες του δεν βρίσκονται τόσο στη φιλοχουντική στάση της Ουάσιγκτον όσο στο ότι οι ΗΠΑ δεν στήριξαν τα ελληνικά αιτήματα («Ενωση») στην Κύπρο κατά τη δεκαετία του ’50.

Η έρευνα τιτλοφορείται «Stirring the Greek nation: political culture, irredentism and anti-americanism in post-war Greece, 1945-1967» («Ξεσηκώνοντας το ελληνικό έθνος: πολιτική κουλτούρα, αλυτρωτισμός και αντιαμερικανισμός στη μετεμφυλιακή Ελλάδα 1945-1967»). Διήρκεσε πολλά χρόνια και βασίστηκε, μεταξύ άλλων, σε δημοσιεύματα ελληνικών εφημερίδων της εποχής, στα εθνικά αρχεία των ΗΠΑ, τα αρχεία του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, τα κρατικά αρχεία της Βρετανίας, σοβιετικά αρχεία, αδημοσίευτα προσωπικά ημερολόγια κ.λπ.

«Πράγματι», λέει ο καθηγητής Στεφανίδης, «ο αντιαμερικανισμός ως μαζική αντίληψη προϋπάρχει της χούντας, αφού εμφανίζεται στα μέσα του ’50 ως εχθρότητα κατά των ΗΠΑ και της Βρετανίας που δεν υιοθετούν το σύνθημα της «Ενωσης» της Κύπρου με την Ελλάδα. Θα πάρει, μάλιστα, και βίαιες μορφές (κάψιμο σημαιών κ.λπ.) το Δεκέμβριο του 1954, στη Θεσσαλονίκη, όταν οι σύμμαχοι δεν υποστήριξαν στον ΟΗΕ μια προσφυγή της Αθήνας για το Κυπριακό».

Η τολμηρή έρευνα αποκαλύπτει στοιχεία που παραπέμπουν σε απίστευτες συμπτώσεις και σε γεγονότα που μοιάζουν με παιχνίδι της Ιστορίας:

1 Μπορεί τώρα να συζητάμε για το χτύπημα στον θυρεό της πρεσβείας, όμως η πρώτη βομβιστική επίθεση κατά αμερικανικού στόχου έγινε πριν από 50 χρόνια: Ηταν, το Δεκέμβριο του 1957, εναντίον της αμερικανικής βιβλιοθήκης στην Αθήνα (που καταστράφηκε ολοσχερώς) και της αμερικανικής βάσης στο Ελληνικό, προκαλώντας βλάβες σ’ ένα μετασχηματιστή.

*Την ευθύνη ανέλαβε η «Εθνική Οργάνωση Ελληνικής Ανεξαρτησίας», η οποία σε προκήρυξή της αυτοπροσδιοριζόταν ως «αντικομμουνιστική» που στοχεύει… να «ελευθερώσει την Ελλάδα από την ξένη υποτέλεια».

2 Η προκήρυξη, μάλιστα, κατέληγε με ένα σύνθημα που έμελλε να κυριαρχήσει αργότερα: «Η Ελλάδα ανήκει στους Ελληνες»! Μερικές ημέρες μετά συνελήφθησαν οι δράστες: τέσσερις κύπριοι φοιτητές, ο ένας στέλεχος της ΕΟΚΑ.

* Οπως αποκαλύπτει ο κ. Στεφανίδης, τα εκρηκτικά προμηθεύτηκαν οι δράστες από λοχαγό του ελληνικού στρατού: «Το γεγονός», επισημαίνει, «ότι οι αξιωματικοί ενός κατ’ εξοχήν αντικομμουνιστικού σώματος, όπως ο ελληνικός στρατός της εποχής, συμμετείχαν σε τρομοκρατικές ενέργειες κατά των ΗΠΑ δείχνει ασφαλώς πόσο λανθασμένη είναι η αντίληψη που θεωρεί τον αντιαμερικανισμό στην Ελλάδα αποκλειστικά αριστερό φαινόμενο».

3 Ούτε, όμως, η στροφή της κοινής γνώμης κατά των ΗΠΑ είναι πρόσφατη υπόθεση: Σε δημοσκόπηση του 1956 η πλειοψηφία δήλωνε ότι τα συμφέροντα της Ελλάδας δεν ταυτίζονταν με εκείνα των ΗΠΑ (38% έναντι 36%). Αλλωστε, εφημερίδες της δεξιάς όπως η «Καθημερινή» και ο «Εθνικός Κήρυκας» πρωτοστατούσαν στις επιθέσεις εναντίον των ΗΠΑ.

* «Οσον αφορά τις ελληνικές κυβερνήσεις», λέει ο συνομιλητής μας, «αυτές ακολουθούσαν τη γνωστή διπλοπροσωπία: Οταν μιλούσαν με τους Δυτικούς έδειχναν τάσεις συμβιβασμού. Ομως, στο εσωτερικό της χώρας κατηγορούσαν τους συμμάχους ότι αντιστρατεύονται τα εθνικά μας δίκαια».

4 Ποιοι πρωτοστατούσαν σε αντιαμερικανικές εκδηλώσεις; Πολλοί, μεταξύ των οποίων και ο τότε βουλευτής των Φιλελευθέρων Κωνσταντίνος Μητσοτάκης! Τον Μάιο του 1956 ήταν ο κύριος ομιλητής σε διαδήλωση των ελλήνων εργαζομένων στην αμερικανική βάση της Σούδας, οι οποίοι απεργούσαν επειδή οι ΗΠΑ δεν υποστήριζαν τα ελληνικά αιτήματα στην Κύπρο.

Ο Κ. Μητσοτάκης έπαιξε μάλιστα καθοριστικό ρόλο στις λαϊκές αντιδράσεις που ματαίωσαν την επίσκεψη του Εκτου Στόλου στο νησί, την ίδια περίοδο. Αντιαμερικανική στάση τηρούσε, τέλος, και η φιλική προς τον ίδιο εφημερίδα «Ελευθερία» και ο εκδότης της Πάνος Κόκκας.

* «Οι Αμερικανοί πρόσεξαν τον Μητσοτάκη αμέσως», λέει ο συνομιλητής μας, «και τον επόμενο χρόνο τού οργάνωσαν μια επίσκεψη στις ΗΠΑ για να γνωρίσει καλύτερα τη χώρα».

Αργότερα, φυσικά, ο μετέπειτα κεντροδεξιός πολιτικός υποστήριξε την αμερικανική πολιτική.Με αξαιρεση φυσικα τους προσφατους πολεμους στην Γιουργκοσλαβια οπου ταυτισθηκε με την πολτικη Μιλοσεβτις.

5 Ο καθηγητής Στεφανίδης επικαλείται και τον πρέσβη των ΗΠΑ Τζον Αλεν, ο οποίος μίλησε για το φαινόμενο του αντιαμερικανισμού στην Ελλάδα από το 1956, και παραπέμπει σε μια ειδική μελέτη του 1962 του Στέιτ Ντιπάρτμεντ που προσδιόριζε την Ελλάδα, την Τουρκία και την Κύπρο ως τις «τρεις πιο εθνικιστικές χώρες σε μια περιοχή από το Αιγαίο Πέλαγος ώς τη Μέση Ανατολή».

– Πώς συνοψίζει ο συνομιλητής μας τα ευρήματα της μελέτης του;

«Η άρνηση της αναγνώρισης της διεθνούς πραγματικότητας και η ανάγκη να βρεθούν αποδιοπομπαίοι τράγοι, βρίσκονται στη βάση της γένεσης του αντιαμερικανισμού στην Ελλάδα. Οταν όλοι κατάλαβαν, τη δεκαετία του ’50, ότι η Ουάσιγκτον δεν επρόκειτο να στηρίξει τις ελληνικές επιθυμίες στο θέμα της Κύπρου, τότε η εικόνα των ΗΠΑ ως ηγέτη του «ελεύθερου κόσμου» και ως εκφραστή των εθνικών αιτημάτων κατέρρευσε». Ηταν η αρχή…

*Μια παραλλαγη αυτου του αρθρου δημοσιευθηκε στην ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ-ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΗμ 28/01/2007



Ιανουαρίου 16, 2007

Πολιτιστική ποικιλομορφία και κοινωνικές επιπτώσεις

Filed under: Uncategorized — Takis Michas @ 2:00 μμ

ID: 1430056
Εντυπο: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
Ημ/νία: 15/01/2007
Σελ.: 62
Κατηγορία: Πλανήτης ΓΗ


 

Του ΤΑΚΗ ΜΙΧΑ

 

Ο καθηγητής Ρόμπερτ Πάτναμ του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ είναι αναμφίβολα ένας από τους πιο γνωστούς σήμερα πολιτικούς επιστήμονες. Το βιβλίο του «Bowling Alone» (Παίζοντας μπόουλινγκ μόνος), στο οποίο περιέγραφε το φαινόμενο της μοναξιάς και της διάρρηξης των κοινωνικών ιστών που προκαλεί η προϊούσα «εξατομικοποίηση» της σύγχρονης αμερικανικής κοινωνίας, θεωρήθηκε σταθμός στη μελέτη των τάσεων που κυριαρχούν στις σύγχρονες δυτικές κοινωνίες.

Πρόσφατα ο Πάτναμ βρέθηκε πάλι στο προσκήνιο της επικαιρότητας με μια μελέτη του που είχε αντικείμενο τις επιπτώσεις του πολυπολιτισμού στην αμερικανική κοινωνία. Η μελέτη διήρκεσε 4 έτη, είχε για δείγμα 30.000 άτομα και έγινε σε πανεθνικό επίπεδο.

Τα κυριότερα συμπεράσματα της μελέτης ήταν τα εξής:

1) Η αυξανόμενη ποικιλομορφία και η μετανάστευση είναι αναπόφευκτα φαινόμενα και σε γενικές γραμμές βοηθούν τόσο τις χώρες υποδοχής όσο και τις χώρες από τις οποίες προέρχονται οι μετανάστες. Ο Πάτναμ αναφέρει ενδεικτικά τρία στοιχεία:

* Οι μετανάστες στις ΗΠΑ αντιπροσωπεύουν ένα δυσανάλογα μεγαλύτερο ποσοστό των κατόχων βραβείων Νόμπελ.

* Η δημιουργικότητα είναι συνήθως μεγαλύτερη σε ομάδες εργασίας όπου επικρατεί πολιτισμική ποικιλομορφία.

* Η οικονομική παραγωγικότητα είναι συνήθως υψηλότερη σε μέρη όπου υπάρχει μεγάλος αριθμός μεταναστών.

* Η μετανάστευση βοηθάει περισσότερο την ανάπτυξη των φτωχών χωρών από ό,τι το εμπόριο, η οικονομική βοήθεια ή η μείωση του χρέους.

2) Βραχυπρόθεσμα η μετανάστευση και η εθνοτική ποικιλομορφία απειλούν την κοινωνική συνοχή. Οι αναλύσεις του δείγματος έδειξαν ότι όλοι οι άνθρωποι, ανεξαρτήτως φυλής ή εθνότητας, τείνουν να γίνονται πιο δύσπιστοι προς τους συνανθρώπους τους όσο αυξάνεται η πολιτισμική ποικιλομορφία της κοινότητάς τους. Αυτό που είναι ενδιαφέρον είναι ότι δεν αυξάνεται η δυσπιστία τους μόνο προς τα μέλη άλλων εθνικών ομάδων, αλλά επίσης και προς τα μέλη της δικής τους ομάδας. Οσο περισσότερη πολιτισμική ποικιλομορφία επικρατεί σε μια κοινωνία τόσο λιγότερο τείνουν οι άνθρωποι να εμπιστεύονται ο ένας τον άλλο. Η παρουσία διάφορων πολιτισμικών ή εθνοτικών ομάδων τείνει να οδηγεί στην κατάρρευση της εμπιστοσύνης που υπάρχει σε μια κοινωνία.

Το Λος Αντζελες, που είναι η πόλη με τη μεγαλύτερη πολιτισμική ποικολομορφία στις ΗΠΑ, παρουσιάζει και τον χαμηλότερο δείκτη εμπιστοσύνης. Αν πάρουμε π.χ. τους Λατίνους της πόλης, το 34% δεν εμπιστεύεται τους λευκούς, το 40% τους Ασιάτες, το 54% τους μαύρους και το 43% τους… άλλους Λατίνους.

Η εμπιστοσύνη που επικρατεί μεταξύ των κατοίκων επηρεάζει και τον βαθμό της συνεργασίας τους σε διάφορες κοινοτικές δραστηριότητες. Στο Λος Αντζελες υπάρχουν πολύ λιγότερες κοινές δραστηριότητες σε σχέση με συγκριτικά εθνικά ομοιογενείς περιοχές όπως το Νιου Χάμσαϊρ, η Μοντάνα ή το Μέιν.

«Οταν αντιμετωπίζουμε ποικιλομορφία», λέει ο Πάτμαν, «κλεινόμαστε στο καβούκι μας όπως οι χελώνες. Οι επιπτώσεις της ποικιλομορφίας είναι χειρότερες από ό,τι φανταζόμαστε. Και όχι απλά δεν εμπιστευόμαστε τους ανθρώπους που δεν μας μοιάζουν. Σε κοινωνίες με ποικιλομορφία δεν εμπιστευόμαστε κανέναν. Δεν εμπιστευόμαστε τον δήμαρχο, την τοπική εφημερίδα, ούτε καν τους θεσμούς».

Ο Αμερικανός καθηγητής εξηγεί το φαινόμενο αυτό ως «υπερφόρτωση του κοινωνικο-ψυχολογικού συστήματος», ως ένα σοκ που οφείλεται στην εισροή ξένων σε μια σε γενικές γραμμές ομοιογενή κοινωνία.

3) Μακροπρόθεσμα οι επιτυχημένες κοινωνίες αποδοχής μεταναστών, σύμφωνα με τον Πάτναμ, μπορούν να αντιμετωπίσουν την απειλή στην κοινωνική συνοχή που προκαλεί η ποικιλομορφία οικοδομώντας μια πιο περιεκτική έννοια εθνικής ταυτότητας, ένα πιο διευρυμένο «εμείς». Οπως δείχνει η ιστορία της Αμερικής, αυτό μπορεί να επιτευχθεί μέσω της λαϊκής κουλτούρας, της παιδείας, των εθνικών συμβόλων και των κοινών εμπειριών -με προεξάρχουσα την εμπειρία της κοινής στρατιωτικής θητείας.

Οπως γίνεται εύκολα κατανοητό, η μελέτη του Αμερικανού πολιτικού επιστήμονα προκαλεί θύελλα συζητήσεων. Οι υποστηρικτές της μετανάστευσης επικεντρώθηκαν στο πρώτο και στο τρίτο σημείο, ενώ αντίθετα εκείνοι που ανησυχούν για τη «βαλκανοποίηση» των κοινωνιών τόνιζαν το δεύτερο. Πάντως όλοι συμφωνούν ότι όπως άλλωστε έχουν δείξει πολλές μελέτες το μέγεθος της εμπιστοσύνης που υπάρχει μεταξύ των πολιτών είναι ίσως το πιο σημαντικό κεφάλαιο το οποίο διαθέτει μια κοινωνία.


(WWW.TMICHAS.WORDPRESS.COM)


Πηγή: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
Στήλη: ΠΛΑΝΗΤΗΣ-ΓΗ

Διάφορα: ΠΡΟΣΩΠΑ -ΙΔΕΕΣ – ΓΕΓΟΝΟΤΑ

 

Ιανουαρίου 9, 2007

Εκμεταλλευεται ο καπιταλσιμος το παιδι;

Filed under: Uncategorized — Takis Michas @ 6:46 μμ

ID: 1428031
Εντυπο: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
Ημ/νία: 08/01/2007
Σελ.: 62
Κατηγορία: Πλανήτης ΓΗ

Του ΤΑΚΗ ΜΙΧΑ

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ένα από τα πράγματα που ξεχωρίζει τα σημερινά παιδιά από προηγούμενες γενιές είναι η καταναλωτική τους συμπεριφορά και η γνώση της αγοράς. Αυτό εκφράζεται ιδιαίτερα με την τάση τους να αναζητούν το επώνυμο ρούχο. Τα περισσότερα αγόρια π.χ. δεν αρκούνται απλώς σε ένα μπλουζάκι: θέλουν Qicksilver. Ούτε αρκούνται σε ένα ζευγάρι παπούτσια: θέλουν All Stars.

Από την πλευρά τους πάλι οι γονείς στις περισσότερες περιπτώσεις βλέπουν με μεγάλη ανησυχία αυτές τις εξελίξεις. Η ανησυχία τους δεν εστιάζεται απλώς στο κόστος που συνεπάγεται το επώνυμο είδος. Πολλοί γονείς επίσης πιστεύουν ότι μ’ αυτόν τον τρόπο τα παιδιά γίνονται δέσμια των καταναλωτικών προτύπων που προσπαθούν να επιβάλουν οι επιχειρήσεις μέσω της συνεχούς διαφήμισης των προϊόντων τους. Η εικόνα λοιπόν που επικρατεί μεταξύ πολλών γονιών για το παιδί, είναι η εικόνα ενός θύματος το οποίο λειτουργεί παθητικά, ακολουθώντας απλά τις οδηγίες που περιέχονται στα διάφορα διαφημιστικά μηνύματα.

Πόσο σωστή είναι αυτή η εικόνα; Ελάχιστα, υποστηρίζει καθηγητής Επικοινωνίας του Πανεπιστημίου του Ιλινόις Ντάνιελ Τόμας Κουκ, ο οποίος έχει γράψει πολλές μελέτες για τον κλάδο της παιδικής ενδυμασίας. Για τον Κουκ η ενασχόληση του παιδιού με το επώνυμο ρούχο έχει μια δημιουργική ακόμα και επαναστατική διάσταση.

Η ενασχόληση των επιχειρήσεων ρούχων με το παιδί αρχίζει περίπου το 1917, όταν ο κλάδος της παιδικής ενδυμασίας αρχίζει να διαφοροποιείται και να αποτελεί έναν ξεχωριστό κλάδο. Στην πρώτη φάση οι επιχειρήσεις παιδικού ενδύματος προσπαθούν να πλησιάσουν το παιδί μέσω των γονιών, ιδίως της μητέρας. Μόλις το 1930 οι επιχειρήσεις παιδικών ρούχων αρχίζουν πλέον να απευθύνονται στο ίδιο το παιδί και να το θέτουν στο επίκεντρο του μάρκετινγκ των προϊόντων τους. Η νέα αυτή τάση συνοδεύεται, όπως γράφει ο Κουκ, από την επικράτηση μιας νέας εικόνας για το παιδί: Αντί πλέον να θεωρείται επέκταση των γονιών του, αντιμετωπίζεται «ως ένα πρόσωπο με αυτογνωσία, επιθυμίες και με το κοινωνικό δικαίωμα να εκφράσει τις επιθυμίες του». Αυτή η νέα εικόνα του παιδιού θα γίνει έκτοτε η βασική φιλοσοφία των επιχειρήσεων παιδικής ενδυμασίας και θα προσδιορίζει το μάρκετινγκ, τις διαφημίσεις, την εκπαίδευση των πωλητών, ακόμα και τον τρόπο με τον οποίο εκτίθενται τα προϊόντα στο κατάστημα. Με άλλα λόγια το μάρκετινγκ του παιδικού ενδύματος βασίστηκε στην εικόνα του παιδιού ως ενός ατόμου με δικαιώματα, του οποίου οι ανάγκες και οι επιθυμίες θα πρέπει να αντιμετωπίζονται με σεβασμό.

Αυτό άλλωστε εξηγεί, μεταξύ άλλων, το γεγονός ότι κάθε παιδικό προϊόν φαίνεται να απευθύνεται στην ηλικιακή ομάδα που είναι λίγο πιο πάνω από την ομάδα που θα αγοράσει το προϊόν. Ο λόγος είναι ότι όλα τα παιδιά θέλουν να είναι πιο μεγάλα από την ηλικία τους -καθόσον όσο μεγαλώνουν πιστεύουν ότι τόσο πιο σοβαρά τους παίρνουν οι μεγάλοι. Κανένας εξάχρονος δεν πρόκειται να αγοράσει ένα προϊόν το οποίο φέρει επάνω του τη φωτογραφία ενός εξάχρονου -είναι πολύ καλύτερο να βάλεις τη φωτογραφία ενός οκτάχρονου.

Σε αυτά τα πλαίσια ιδιαίτερο ρόλο παίζει το επώνυμο ρούχο… Το επώνυμο ρούχο εκπληρώνει έναν αντιφατικό ρόλο: Επιτρέπει στο άτομο να δημιουργήσει μια προσωπική ταυτότητα μέσω ενός μαζικοποιημένου προϊόντος.

«Οι κατασκευαστές, οι πωλητές και οι σχεδιαστές ρούχων, γράφει ο Κουκ, έχουν προ καιρού καταλάβει κάτι το οποίο οι κοινωνικοί επιστήμονες μόλις τώρα αρχίζουν να συνειδητοποιούν. Προκειμένου να δημιουργήσει κανείς μια καταναλωτική αγορά που να έχει κάποιο βαθμό και να πηγαίνει πέρα από την ικανοποίηση απλών λειτουργικών αναγκών, οι καταναλωτές θα πρέπει να αντιμετωπιστούν ως όντα τα οποία έχουν επιθυμίες και στόχους που υπερβαίνουν το συγκεκριμένο προϊόν. Στις βασικές ανάγκες των συγκαταλέγονται η ανάγκη αναγνώρισης και η αίσθηση ότι ασκούν κυριαρχικά δικαιώματα σε ένα τμήμα του περιβάλλοντός τους». Η επιλογή του επώνυμου είδους την οποία ασκεί το παιδί, αντιπροσωπεύει μια προσπάθεια ικανοποίησης αυτών των αναγκών.

Ο Κουκ θεωρεί απλοϊκή την άποψη ότι το μάρκετινγκ του επώνυμου κάνει «πλύση εγκεφάλου» στα παιδιά. Μάλλον το αντίθετο ισχύει…

«Οι μαρκετίστες, γράφει, γνωρίζουν πολύ περισσότερο από τους γονείς τον κόσμο των παιδιών. Επισκέπτονται τα υπνοδωμάτια των παιδιών και τα ρωτούν για τις μουσικές, ενδυματολογικές και διακοσμητικές επιλογές τους. Οργανώνουν focus groups, όπου ομάδες νέων συζητούν διεξοδικά τις προτιμήσεις τους για τα διάφορα προϊόντα. Με αυτό τον τρόπο οι άνθρωποι του μάρκετινγκ σέβονται τις εμπορικές επιλογές των παιδιών, ως μια άσκηση δημοκρατίας».

Την επόμενη λοιπόν φορά που ο γιος ή η κόρη σας έρθει να σας ζητήσει κάποιο επώνυμο ρούχο, ο μόνος δικαιολογημένος λόγος για τον οποίο μπορείτε να αρνηθείτε είναι ότι δεν το σηκώνει ο προϋπολογισμός. Ολοι οι άλλοι λόγοι τους οποίους συνηθίζαμε να προβάλλουμε… χωράνε πολλή συζήτηση!

(tmichas.wordpress.com)


Εβραϊκό «φίμωτρο» στους επικριτές του Ισραήλ

Filed under: Uncategorized — Takis Michas @ 6:45 μμ

ID: 1425972
Εντυπο: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
Ημ/νία: 29/12/2006
Σελ.: 12,13
Κατηγορία: Κόσμος

Του ΤΑΚΗ ΜΙΧΑ

Πρόσφατα το Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι (ΕΠΣΕ) δημοσιοποίησε την έκθεση του Ευρωπαϊκού Εβραϊκού Κογκρέσου για αντισημιτικά επεισόδια και αντισημιτικό λόγο στις ευρωπαϊκές χώρες κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Λίβανο. Η έκθεση περιέχει ένα κεφάλαιο που αφορά την Ελλάδα το οποίο συνέταξε το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο (ΚΙΣ) της Ελλάδος. Η μελέτη του ΚΙΣ κατηγορεί Ελληνες δημοσιογράφους, σκιτσογράφους, πολιτικούς και κόμματα για «αντισημιτικες πολιτικές δηλώσεις».

Ο αντισημιτισμός των προαναφερθέντων, σύμφωνα με την έκθεση, εντοπίζεται στην ταύτιση της πολιτικής του Ισραήλ με την πολιτική του Γ’ Ράιχ. Ολα τα επεισόδια αντισημιτισμού που αναφέρονται στο απόσπασμα, που φέρει τον τίτλο «Αντισημιτικός λόγος και διαμαρτυρίες», αφορούν την κριτική των πράξεων ή της πολιτικής ενός κράτους (δηλαδή του Ισραήλ),

Ομως ο αντισημιτισμός έχει στόχο τα φυλετικά χαρακτηριστικά του ατόμου. Τα κράτη δεν έχουν φυλετικά χαρακτηριστικά, τα άτομα έχουν. Αρα είναι παράλογο να χαρακτηρίζεται «αντισημιτική» η κριτική του κράτους του Ισραήλ για τον πόλεμο στο Λιβάνο, όπως ακριβώς είναι παράλογο να χαρακτηρίζεται «ανθελληνική» η κριτική π.χ. της πολιτικής του κράτους της Ελλάδας στο θέμα των εθνοτικών μειονοτήτων. Το κράτος του Ισραήλ δεν είναι ο Εβραίος, όπως και το κράτος της Ελλάδας δεν είναι ο Ελληνας. Πρόκειται για δύο διαφορετικές οντότητες, η ταύτιση των οποίων έχει νόημα μόνο στο πλαίσιο ολοκληρωτικών θεωριών ή αντιλήψεων.

Ομως αν και ακατανόητη στο επίπεδο της λογικής, η έκθεση του ΚΙΣ είναι εν τούτοις απόλυτα κατανοητή στο επίπεδο της πολιτικής προπαγάνδας. Διότι στην ουσία αποτελεί μέρος της προσπάθειας η οποία καταβάλλεται από τα διάφορα φιλοϊσραηλινά λόμπι ανά τον κόσμο να φιμώσουν τους επικριτές του Ισραήλ.

Αυτό γίνεται ιδιαίτερα εμφανές αν εξετάσει κανείς τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν διάφορες φιλοϊσραηλινές εβραικές οργανώσεις στις ΗΠΑ. Δεν θα ήταν υπερβολή να ισχυριστεί κανείς ότι οι οργανώσεις αυτές αποτελούν σήμερα τη μεγαλύτερη απειλή για την ελευθερία του λόγου που έχει αντιμετωπίσει η Αμερική από την περίοδο του Μακάρθι. Ιστορικοί και δημοσιογράφοι με κριτικές απόψεις για το Ισραήλ εμποδίζονται να κάνουν ομιλίες, εκθέσεις ζωγραφικής ματαιώνονται επειδή έχουν φιλοπαλαιστινιακό περιεχόμενο, καθηγητές πανεπιστημίων αντιμετωπίζουν επαγγελματικά εμπόδια για τις απόψεις τους κ.ο.κ. Το αυταρχικό παραλήρημα εβραϊκών οργανώσεων έχει φτάσει σε τέτοιο βαθμό που ακόμα και πολύ γνωστές οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπως η Human Rights Watch (παράρτημα της οποίας είναι το Ελληνικό Παρατηρητήριο), κατηγορούνται για… «αντισημιτισμό»!

Ιστορικοί, δημοσιογράφοι και ζωγράφοι

Την πιο γνωστή προσπάθεια φίμωσης επικριτών του Ισραήλ αποτελεί χωρίς αμφιβολία η περίπτωση του γνωστού Αμερικανοεβραίου ιστορικού Τόνι Τζουντ. Δύο δημόσιες ομιλίες τις οποίες επρόκειτο να δώσει στη Νέα Υόρκη ακυρώθηκαν την τελευταία στιγμή ύστερα από παρέμβαση στελεχών του ισραηλινού λόμπι και συγκεκριμένα της οργάνωσης Anti-Defamation League (ADL) και του διευθυντή της Αβραάμ Φόξμαν. Ο Τζουντ είναι κοσμήτορας του Ινστιτούτου Ρεμαρκ του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης και συγγραφέας πολλών ιστορικών βιβλίων και άρθρων.

Σχολιάζοντας τη ματαίωση των ομιλιών του ο Αμερικανοεβραίος ιστορικός δήλωσε:

«Πρόκειται για ένα σοβαρό και ανατριχιαστικό γεγονός.Υπάρχουν εβραϊκές οργανώσεις που πιστεύουν ότι θα πρέπει να κρατούν μακριά όποιον διαφωνεί μαζί τους για το Μεσανατολικό από οποιονδήποτε θέλει να ακούσει τι έχουν να πουν».

Ο Τζουντ γεννήθηκε σε μια φτωχογειτονιά του Λονδίνου και ζει από το 1987 στις ΗΠΑ. Εχασε το μεγαλύτερο μέρος της οικογένειάς του στο Ολοκαύτωμα, γεγονός που έχει σημαδέψει τα κείμενά του. Ο Τζουντ, που για ένα διάστημα υπηρέτησε και στον ισραηλινό στρατό, έγινε στόχος του ισραηλινού λόμπι στις ΗΠΑ διότι σε διάφορα άρθρα του υποστήριξε την άποψη ότι η μοναδική λύση στο πρόβλημα της Μέσης Ανατολής είναι η ύπαρξη ενός ενιαίου και εκκοσμικευμένου κράτους στο οποίο θα συνυπάρχουν Ισραηλινοί και Παλαιστίνιοι. Η θέση αυτή ερμηνεύεται από πολλούς ότι ισοδυναμεί με κατάργηση του κράτους Ισραήλ, μια θέση που ασφαλώς αποτελεί «κόκκινο πανί» για το ισραηλινό λόμπι.

Η προσπάθεια της φίμωσης των επικριτών του Ισραήλ περιλαμβάνει ακόμα και δημοσιογράφους που ενστερνίζονται τη φιλοσοφία της κυβέρνησης Μπους για τον αγώνα εναντίον της τρομοκρατίας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η περίπτωση του γνωστού δημοσιογράφου Κρίστοφερ Χίτσενς. Τον περασμένο Ιανουάριο επρόκειτο να κάνει μια ομιλία προσκαλεσμένος από την Εβραϊκή Επιτροπή του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος για ένα θέμα που είχε σχέση με τα Ηνωμένα Εθνη και το Ιράκ. Ομως την τελευταία στιγμή ακυρώθηκε η ομιλία του έπειτα από παρέμβαση του προέδρου της Οργάνωσης Σιωνιστών της Αμερικής, Μόρτον Κλάιν, που διαμαρτυρήθηκε για τις φιλοπαλαιστινιακές απόψεις που είχε εκφράσει ο Χίτσενς στο παρελθόν. Ανάμεσα στις πολλές ανάλογες ενέργειες δύο παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Την περασμένη άνοιξη το Πανεπιστήμιο Μπράντεϊς ακύρωσε την τελευταία στιγμή μια έκθεση ζωγραφικής που είχε οργανώσει ένας φοιτητής. Η έκθεση θα περιλάμβανε πίνακες ζωγραφικής Παλαιστίνιων εφήβων. Η ματαίωση της έκθεσης έγινε με τη δικαιολογία ότι ήταν μονόπλευρη… Περίπου την ίδια εποχή ορισμένα γνωστά μέλη του ισραηλινού λόμπι κατάφεραν να εμποδίσουν την μονιμοποίηση του καθηγητή Χουάν Κολ στο Πανεπιστήμιο του Γέιλ επειδή υποστήριζε την παλαιστινιακή άποψη.

Ομως το αποκορύφωμα του αυταρχικού παραληρήματος του ισραηλινού λόμπι στις ΗΠΑ υπήρξε η βιτριολική επίθεση εναντίον της γνωστής οργάνωσης ανθρωπίνων δικαιωμάτων Human Rights Watch και προσωπικά εναντίον του διευθυντή της, διακεκριμένου νομικού Κένεθ Ροθ, τους οποίους κατηγόρησε για… «αντισημιτισμό»! Και εδώ, όπως και στην περίπτωση του ιστορικού Τζουντ, πρωταγωνιστικό ρόλο έπαιξαν το ADL και ο διευθυντής του Α. Φόξμαν. Κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Λίβανο το HRW δημοσίευσε μια έκθεση με τίτλο «Θανάσιμες επιθέσεις: οι ισραηλινές τυφλές επιθέσεις εναντίον αμάχων στο Λίβανο». Η έκθεση κατηγορούσε το Ισραήλ ότι σε πολλές περιπτώσεις χτύπησε συνειδητά αμάχους -συμπεριλαμβανομένων και παιδιών- που προσπαθούσαν να διαφύγουν από το πεδίο των συγκρούσεων.

«Το Ισραήλ», κατέληγε η έκθεση, «στο βαθμό που συνεχώς δεν κάνει διάκριση μεταξύ στρατιωτών και αμάχων παραβιάζει έναν από τους πιο θεμελειώδεις κανόνες του πολέμου: την υποχρέωση να πραγματοποιεί επιθέσεις μόνο σε στρατιωτικούς στόχους. Το πλάνο των επιθέσεων κατά τη διάρκεια της ισραηλινής επέμβασης στο Λίβανο δείχνει ότι αυτή η πρακτική δεν μπορεί να ερμηνευθεί ως ατύχημα και συνεπώς να μη ληφθεί υπόψη. Αντίθετα, η έκταση αυτών των συμβάντων και η σοβαρότητα των συνεπειών αποδεικνύουν τη διάπραξη εγκλημάτων πολέμου».

Η έκθεση της Human Rights Watch προκάλεσε την εξοργισμένη παρέμβαση του διευθυντή της ADL Φόξμαν, ο οποίος με άρθρο του στην εφημερίδα New York Sun δεν αρκέστηκε να αντικρούσει απλώς τα στοιχεία, αλλά κατηγόρησε προσωπικά το διευθυντή της HRW Κένεθ Ροθ ότι επιδίδεται στην κατασκευή «κλασικών αντισημιτικών στερεοτύπων για τους Εβραίους». Ανάλογες δηλητηριώδεις κριτικές εναντίον της HRW εξαπέλυσαν και άλλοι εκπρόσωποι του ισραηλινού λόμπι. Σε κύριο άρθρο της η New York Sun -που ανήκει στον κατηγορούμενο για απάτες Κόνραντ Μπλακ και έχει στενές σχέσεις με το λόμπι- κατηγόρησε τον Ροθ για «αντισημιτισμό» και ότι «προσπαθεί να δαιμονοποιήσει το Ισραήλ τη στιγμή που όλοι οι δίκαιοι άνθρωποι προσπαθούν να το υπερασπιστούν».

Οι επιθέσεις εναντίον της HRW απ’ αυτούς που ενοχλούνται από την κριτική του δεν είναι κάτι νέο στη μακρά πορεία της οργάνωσης. Ομως όπως επισημαίνει ο Αρια Νάιερ στο New York Review of Books, «αυτό που προσδίδει μια ιδιαιτερότητα σε αυτή την περίπτωση είναι η βιαιότητα των προσωπικών επιθέσεων εναντίον του διευθυντή της HRW Κένεθ Ροθ. Οι επιθέσεις εναντίον του φαίνεται ότι αποτελούν μέρος μιας γενικότερης στρατηγικής που έχει στόχο να δείξει ότι η οργάνωση είναι εναντίον των Εβραίων».

Η επιβολή της σιωπής

«Εχει περάσει πολύς καιρός», γράφει στο άρθρο του ο κορυφαίος Αμερικανοεβραίος θρησκειολόγος Αλαν Γουλφ, «από τότε που οι Εβραίοι στην Αμερική υποστήριζαν το δικαίωμα των ναζί να κάνουν πορείες. Σήμερα ορισμένοι εξέχοντες Εβραίοι δεν επιτρέπουν καν στους επικριτές του Ισραήλ να μιλήσουν».

Αυτές οι προσπάθειες δεν περιορίζονται μόνο στις ΗΠΑ. Η έκθεση του ΚΙΣ εντάσσεται στο ίδιο ακριβώς πνεύμα και κλίμα. Ολες οι περιπτώσεις «αντισημιτισμού» στις οποίες αναφέρεται αντιπροσωπεύουν απλά και μόνο κριτική της πολιτικής του κράτους του Ισραήλ. Δεν υπάρχει ούτε μία περίπτωση απ’ αυτές που αναφέρει η έκθεση του ΚΙΣ όπου η επίμαχη δήλωση, σχόλιο ή σκίτσο να αναφέρεται σε φυλετικά χαρακτηριστικά των Εβραίων.

Η έκθεση του ΚΙΣ και ανάλογες εκθέσεις εναρμονίζονται πλήρως με τους στόχους και την πολιτική του Ισραήλ. Η πολιτική αυτή δεν στοχεύει στην καταπολέμηση του υπαρκτού προβλήματος του αντισημιτισμού αλλά στη χρήση της λάσπης του «αντισημιτισμού» για την επιβολή της σιωπής στους επικριτές της πολιτικής του Ισραήλ. Είναι λοιπόν απορίας άξιο πώς το Ελληνικό Παρατηρητήριο του Ελσίνκι, που έχει παραγάγει πολύ σημαντικό έργο για τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Ελλάδα, υιοθετεί σήμερα άκριτα τη φιλοϊσραηλινή προπαγάνδα και τις αντιφιλελεύθερες πρακτικές του ΚΙΣ.

http://www.tmichas.wordpress.com


Θέμα: ΔΙΕΘΝΗ

Πετάει και ο Τζένγκις Χαν;

Filed under: Politics and Economics — Takis Michas @ 6:42 μμ

ID: 1427687
Εντυπο: ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ-ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
Ημ/νία: 07/01/2007
Σελ.: 018
Κατηγορία: πολιτική

Πετάει και ο Τζένγκις Χαν;

Του ΤΑΚΗ ΜΙΧΑ

Κουΐζ: Πρόσφατα, μια μικρή χώρα έδωσε το όνομα γνωστού στρατηλάτη και ξακουστού αυτοκράτορα στο αεροδρόμιό της. Ενα γειτονικό κράτος, μεγαλύτερο και ισχυρότερο, που θεωρεί ότι ο στρατηλάτης αυτός αποτελεί μέρος της δικής του ιστορίας και εθνικής κληρονομιάς, αντέδρασε αμέσως κάνοντας λόγο για «σοβαρή πρόκληση».

Ποιες είναι οι δύο χώρες και ποιος ο διεκδικούμενος στρατηλάτης;

Οσοι στοιχηματίσατε ότι πρόκειται για την Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας, την Ελλάδα και τον Μέγα Αλέξανδρο… χάσατε! Είναι η Μογγολία, η Κίνα και ο Τζένγκις Χαν! Η πρόσφατη απόφαση της Μογγολίας να μετονομάσει το αεροδρόμιο της πρωτεύουσας, Ουλάν Μπατόρ, «Τζένγκις Χαν» προκάλεσε την οργισμένη αντίδραση του Πεκίνου, που θεώρησε την ενέργεια αυτή ιστορική κλοπή εις βάρος της Κίνας.

Η ιστορία του περίφημου μογγόλου στρατηγού έρχεται από την Ανατολή για να μας διδάξει ότι ορισμένα προβλήματα -όσο ιδιαίτερα κι αν είναι- δεν παρουσιάζονται μόνο σε ένα σημείο του πλανήτη. Φέρνει, όμως, και ένα άλλο μήνυμα: την αμφισβήτηση του «δόγματος» της διπλωματίας ότι η περίφημη «οικονομική διείσδυση» ενός κράτους στους γείτονες οδηγεί σταδιακά και στην άμβλυνση του εθνικισμού στις δύο πλευρές των συνόρων…

*Οπως στην περιοχή μας υπάρχει πολυετής διαμάχη για το όνομα της Μακεδονίας, έτσι και στην ανατολική Ασία υπάρχουν δύο Μογγολίες:

*Η Εσωτερική Μογγολία είναι επαρχία της Κίνας, όπου ζουν περίπου 4 εκατομμύρια Μογγόλοι και ένας πολύ μεγαλύτερος αριθμός Χαν Κινέζων.

*Από την άλλη πλευρά, βρίσκεται η Δημοκρατία της Μογγολίας, που μέχρι πριν από περίπου 200 χρόνια εδιοικείτο από την Κίνα. Το 1921 απέκτησε την ανεξαρτησία της και στη συνέχεια πέρασε στον έλεγχο της ΕΣΣΔ.

*Οσο υπήρχε η Σοβιετική Ενωση το φαινόμενο του εθνικισμού βρισκόταν σε υπολανθάνουσα κατάσταση στην Μογγολία. Ομως μετά τη σοβιετική κατάρρευση, το ρεύμα αυτό ξύπνησε και βρήκε το κατ’ εξοχήν σύμβολό του στον στρατηλάτη και αυτοκράτορα Τζένγκις Χαν -όπως ακριβώς τα Σκόπια θέλουν να μετατρέψουν σε δικό τους σύμβολο τον Αλέξανδρο. (Σ.σ.: οι δύο περιπτώσεις, βέβαια, έχουν μία κρίσιμη διαφορά: Κινέζοι και Μογγόλοι ζουν στην ίδια περιοχή χιλιάδες χρόνια, ενώ οι Σλάβοι ήρθαν στα Βαλκάνια τον 7ο αιώνα μ.Χ. πολύ αργότερα από τα χρόνια του Αλέξανδρου).

Η χρονιά του αυτοκράτορα

*Φέτος, η φτωχή ασιατική χώρα δαπάνησε εκατομμύρια δολάρια για τον εορτασμό των 800 ετών από τότε που ο Τζένγκις ένωσε τις φυλές των Μογγόλων και ίδρυσε τη μεγαλύτερη αυτοκρατορία που γνώρισε ο κόσμος, η οποία κατά το 13ο αιώνα απλωνόταν από το Πεκίνο μέχρι τη Βαλκανική.

*Δεν είναι τυχαίο ότι την περίοδο της ΕΣΣΔ κάθε αναφορά στον Τζένγκις ήταν ταμπού, όχι μόνο γιατί ταυτιζόταν με εθνιστικούς κύκλους αλλά και διότι θύμιζε στους Ρώσους την ταπεινωτική περίοδο που ζούσαν υπό τον ζυγό των Μογγόλων.

Ομως σήμερα στη Μογγολία λατρεύουν τον Τζένγκις και η φωτογραφία του βρίσκεται παντού -από τα μπουκάλια της βότκας μέχρι τα γραμματόσημα και τα σπίρτα.

*Τον Τζένγκις Χαν, ωστόσο, διεκδικεί και η Κίνα! Και εδώ υπάρχει λατρεία του, και μάλιστα στην Εσωτερική Μογγολία οι Κινέζοι έχουν κατασκευάσει ένα μεγάλο θεματικό πάρκο αφιερωμένο σ’ αυτόν. Παρά το γεγονός ότι ο Τζένγκις Χαν υπέταξε διά της βίας την Κίνα (όπως ακριβώς και ο Αλέξανδρος τη νότια Ελλάδα), οι Κινέζοι τον θεωρούν δικό τους.

Οι Μογγόλοι της Κίνας, άλλωστε, αποτελούν μία από τις 56 επίσημα αναγνωρισμένες εθνοτικές ομάδες, γεγονός που, θεωρητικά, τους κάνει -μαζί με τον Τζένγκις Χαν- Κινέζους.

*Αυτή τη στιγμή τόσο η Μογγολία όσο και η Κίνα έχουν αποδυθεί σε έναν αγώνα δρόμου στην αρχαιότητα για το ποια θα βρει πρώτη στην επικράτειά της τον τάφο του μεγάλου στρατηλάτη. Σας θυμίζει αυτό κάτι από τους τάφους της Βεργίνας;

Και, φυσικά, η εικόνα που επικρατεί για τον Τζένγκις στις δύο χώρες (όπως αντίστοιχα στην περιοχή μας για τον Αλέξανδρο…) είναι αγιογραφική. Ετσι π.χ. Πεκίνο και Ουλάν Μπατόρ υποβαθμίζουν το αίμα που έρρευσε άφθονο στις κατακτήσεις του Τζένγκις: Οι Μογγόλοι υπογραμμίζουν τον ρόλο του ως ειρηνευτή που προώθησε το εμπόριο, την τεχνολογία και τη διακίνηση των ιδεών, ενώ οι Κινέζοι δίνουν μια πιο «αντι-ιμπεριαλιστική» διάσταση, τονίζοντας ότι ο Τζένγκις ήταν ο «μόνος Κινέζος που νίκησε τους Ευρωπαίους»…

*Η Κίνα βλέπει με ανησυχία την αναβίωση της λατρείας του Τζένγκις στη Μογγολία, διότι την θεωρεί έκφραση της ιδεολογίας του «Παμμογγολισμού» ο οποίος στοχεύει τελικά στη δημιουργία μιας «Μεγάλης Μογγολίας» όπου θα περιλαμβάνεται και τμήμα της Κίνας. Από την πλευρά της η Μογγολία θεωρεί την κινεζική ιδιοποίηση του Τζένγκις ως ιμπεριαλιστική πράξη, ένα προοίμιο για τη μελλοντική προσάρτησή της από την Κίνα.

*Ομως αυτό που παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τα εδώ τεκταινόμενα είναι η αδυναμία των οικονομικών σχέσεων να επηρεάσουν την ανάπτυξη του εθνικισμού: Η Κίνα είναι σήμερα ο μεγαλύτερος επενδυτής στην Μογγολία και ο μεγαλύτερος αγοραστής των προϊόντων της, όπως ακριβώς η Ελλάδα, η οποία σήμερα είναι η χώρα με την πιο έντονη οικονομική παρουσία στην ΠΓΔΜ .

Η οικονομική εισβολή

Στην περίπτωση της Μογγολίας, ωστόσο, οι στενότερες οικονομικές σχέσεις με την Κίνα δεν λειτούργησαν, όπως ίσως θα ανέμενε κανείς, ως ανάχωμα στον αντικινεζικό εθνικισμό.

Σύμφωνα με την ανάλυση του «Economist», είχαν ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα: η αναβίωση των αντικινεζικών αισθημάτων στη Μογγολία, οφείλεται κυρίως στον φόβο των Μογγόλων ότι θα απορροφηθούν οικονομικά από την πανίσχυρη γείτονα.

*Δεν είναι, λοιπόν, απίθανο και η αναβίωση της λατρείας του Μεγάλου Αλεξάνδρου στη γειτονική χώρα να οφείλεται ακριβώς στον ίδιο φόβο. Κάτι που σημαίνει ότι η άποψη πως η οικονομική διείσδυση οδηγεί σε άμβλυνση των αντιθέσεων, στην οποία βασίστηκε η εξωτερική πολιτική της Ελλάδας τα τελευταία χρόνια, ίσως αποδειχθεί τελείως εξωπραγματική.

*Πρώτος «διδάξας» τη θέση αυτή ήταν, στις αρχές του ’90, ο Κ. Μητσοτάκης. Η ιστορία, όμως, εξακολουθεί να διδάσκει. Και να αμφισβητεί…



Blog στο WordPress.com.