matchpoint

Μαΐου 30, 2007

Τεχνητή γονιμοποίηση και η εξαφάνιση του πατέρα

Filed under: Evolutionary biology — Takis Michas @ 1:43 μμ

ID: 1465843
Εντυπο: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
Ημ/νία: 30/05/2007
Σελ.: 70
Κατηγορία: Πλανήτης ΓΗ

Του ΤΑΚΗ ΜΙΧΑ

Πολλές φορές η εξέλιξη μιας πρακτικής είναι εντελώς διαφορετική απ’ αυτήν την οποία φαντάζονταν οι δημιουργοί της. Κλασική περίπτωση αποτελεί η εξέλιξη στις ΗΠΑ της πρακτικής τής τεχνητής γονιμοποίησης. Ενώ στις αρχικές της φάσεις η τεχνητή γονιμοποίηση ήταν ένα μέσο που ενίσχυε την οικογένεια, δίνοντας τη δυνατότητα σε ζευγάρια με προβλήματα γονιμότητας να τεκνοποιήσουν, σήμερα αντιθέτως αποτελεί τον μεγαλύτερο ίσως κίνδυνο για τον θεσμό της παραδοσιακής οικογένειας, στον βαθμό στον οποίο οδηγεί στην εξαφάνιση του πατέρα.

Οταν η πρακτική αυτή πρωτοεμφανίστηκε στα μέσα του περασμένου αιώνα, εναρμονιζόταν απόλυτα με τον θεσμό της παραδοσιακής οικογένειας. Αν μια γυναίκα είχε προβλήματα σύλληψης, οι γιατροί θα της έκαναν κατ’ ευθείαν ένεση στη μήτρα με το σπέρμα του άνδρα. Αν πάλι το σπέρμα του άνδρα ήταν αδύναμο, θα υπήρχε πάντοτε κάποιος ανώνυμος φοιτητής της Ιατρικής που θα βοηθούσε την κατάσταση παρέχοντας το σπέρμα του. Οι γιατροί δεν κρατούσαν αρχεία και συμβούλευαν τους γονείς να μην αποκαλύψουν ποτέ στα παιδιά τους ότι ο πατέρας τους δεν ήταν ο βιολογικός πατέρας. Τα περισσότερα παιδιά εκείνης της περιόδου που δημιουργήθηκαν από τεχνητή γονιμοποίηση δεν έμαθαν, ποτέ ότι δεν είχαν βιολογική σχέση με τον πατέρα τους. Με αυτόν τον τρόπο, η τεχνητή γονιμοποίηση ενσωματωνόταν αρμονικά στις αξίες και στις δομές τής παραδοσιακής οικογένειας.

Ομως, αυτή η κατάσταση έχει ανατραπεί ριζικά σήμερα. Στην εποχή μας, στις ΗΠΑ η τεχνητή γονιμοποίηση είναι ένα εργαλείο που επιτρέπει σε έναν ολοένα αυξανόμενο αριθμό γυναικών να τεκνοποιεί χωρίς την ύπαρξη συζύγου. Οπως αποκαλύπτουν διάφορες στατιστικές, το μεγαλύτερο ποσοστό των ατόμων που αγοράζουν σπέρμα από τις τράπεζες σπέρματος -οι οποίες έχουν ξεφυτρώσει παντού- είναι ανύπαντρες γυναίκες, πολλές από τις οποίες είναι λεσβίες. Με άλλα λόγια, σήμερα η τεχνητή γονιμοποίηση στις ΗΠΑ αποδυναμώνει την παραδοσιακή οικογένεια και ενισχύει είτε μονογονεϊκές είτε γκέι οικογένειες – δηλαδή, κοινωνικά μορφώματα που έχουν κοινό παρονομαστή την απουσία του πατέρα.

Σύμφωνα με την κοινωνιολόγο και συγγραφέα Κέι Χιούμοβιτς, οι λόγοι που οδήγησαν σε αυτές τις εξελίξεις σχετίζονται με την τεχνολογία, τις αλλαγές των αξιών και με το νομικό πλαίσιο.

Η ανάπτυξη της τεχνολογίας ψύξης και αποθήκευσης του σπέρματος είχε αποτέλεσμα τη δημιουργία μιας αφθονίας εύκολα προσβάσιμου γενετικού υλικού. Σήμερα, ο κάθε ένας μπορεί να αγοράσει σπέρμα από μία από τις πολλές τράπεζες σπέρματος -παντρεμένα ζευγάρια, γκέι ζευγάρια, ανύπαντρες γυναίκες, κορίτσια που δεν έχουν καν τελειώσει τις σπουδές τους κ.λπ.

Οι τεχνολογικές αυτές εξελίξεις συνέπεσαν με μια σταδιακή αλλαγή στις κοινωνικές αξίες. Η εμφάνιση και ο ταχύτατος πολλαπλασιασμός μονογονεϊκών οικογενειών -κυρίως ανύπαντρων μητέρων- οδήγησαν σε μια αποσύνδεση της ανατροφής του παιδιού από τον γάμο. Το να έχει μια ανύπαντρη γυναίκα παιδί όχι μόνον έπαψε να είναι ταμπού, αλλά σε ορισμένες χώρες άρχισε να γίνεται ο κανόνας. Από τη στιγμή λοιπόν που πολλές γυναίκες αποφάσιζαν ότι αυτό που τους ενδιέφερε ήταν το παιδί και όχι η ύπαρξη συζύγου, η λύση της τεχνητής γονιμοποίησης ήταν το επόμενο λογικό βήμα.

Τις τάσεις αυτές ενεθάρρυνε και το νομικό πλαίσιο. Στις ΗΠΑ, σύμφωνα με τον νόμο, ο δωρητής του σπέρματος δεν έχει την πατρότητα του παιδιού του. Αυτό σημαίνει ότι τα παιδιά που έχουν δημιουργηθεί από τεχνητή γονιμοποίηση στις μονογονεϊκές οικογένειες ή στα ζευγάρια λεσβιών, σύμφωνα με τον νόμο, δεν έχουν πατέρα. Οχι με την έννοια τού ορφανού, αλλά με αυτήν της απουσίας βιολογικού πατέρα. Το νομικό πλαίσιο δημιούργησε λοιπόν μια νέα κατηγορία ατόμων: παιδιά που δεν έχουν πατέρα και πατέρες που δεν έχουν παιδιά. Με αυτόν τον τρόπο, η νομική κατάφερε να διαγράψει μονοκονδυλιά όλους τους κανόνες τής βιολογίας και της εξέλιξης του είδους. Παράλληλα, δημιουργήθηκαν και πολλά νέα ερωτήματα: μπορεί η μητέρα του παιδιού από τεχνητή γονιμοποίηση να είναι γιαγιά; Μπορούν τα παιδιά που δημιουργήθηκαν μέσω τεχνητής γονιμοποίησης να κληρονομήσουν τον βιολογικό τους πατέρα; Μπορεί ένα τέτοιο παιδί να έχει δύο μητέρες και κανέναν πατέρα; Μπορεί η λεσβία φίλη της βιολογικής μητέρας να έχει γονικά δικαιώματα αν το ζευγάρι χωρίσει; Θα πρέπει να πληρώνει για τη διατροφή του παιδιού;

Οι εξελίξεις αυτές, σύμφωνα με πολλούς αναλυτές, θα έχουν σοβαρές κοινωνικές επιπτώσεις. Οι πιο σοβαρές συνέπειες της τεχνητής γονιμοποίησης είναι ότι ενισχύουν τον κυριότερο παράγοντα της παραβατικής συμπεριφοράς πολλών νέων: την απουσία του πατέρα. Πρόκειται για ένα πρόβλημα που σε ορισμένες χώρες όπως οι ΗΠΑ, έχει λάβει τεράστιες διαστάσεις. Το 30% των παιδιών στις ΗΠΑ γεννιέται από ανύπαντρες μητέρες, όπου ο πατέρας ταχύτατα εξαφανίζεται. Επίσης, υπολογίζεται ότι ο μέσος διαζευγμένος πατέρας βλέπει το παιδί του λιγότερες φορές απ’ όσες αλλάζει τα λάδια του αυτοκινήτου του. Αυτές τις τάσεις ενισχύει η τεχνητή γονιμοποίηση. «Σήμερα», γράφει η Χιούμοβιτς, «η τεχνητή γονιμοποίηση είναι η μεγαλύτερη απειλή που αντιμετωπίζει ο θεσμός τής πατρότητας. Επίσης -και παραδόξως- η τεχνητή γονιμοποίηση ενισχύει όλα τα χαρακτηριστικά τα οποία οι γυναίκες βρίσκουν απωθητικά σε πολλούς άνδρες: την έλλειψη αφοσίωσης, υπευθυνότητας και ενδιαφέροντος για τα παιδιά τους. Πηγαίνοντας στην τράπεζα σπέρματος, οι γυναίκες στην ουσία πληρώνουν τους άνδρες για να ταυτίζονται με αυτά για τα οποία έχουν αντιρρήσεις».

http://www.tmichas.wordpress.com

Μαΐου 29, 2007

Γιατί ο Σαρκοζί δεν είναι Ελληνας πολιτικός

Filed under: Uncategorized — Takis Michas @ 10:03 πμ

ID: 1462544
Εντυπο: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
Ημ/νία: 15/05/2007
Σε

Του ΤΑΚΗ ΜΙΧΑ

Πολλοί αναλυτές και πολιτικοί της Δεξιάς στην Ελλάδα, πανηγυρίζοντας τη νίκη του Νικολά Σαρκοζί έσπευδαν να τον παρομοιάσουν με ηγετικές φυσιογνωμίες του ομολόγου ντόπιου χώρου. Η παρομοίωση αυτή είναι ατυχέστατη.Υπάρχουν τρεις κυρίως λόγοι που διαφοροποιούν τον Γάλλο πολιτικό από τις αντίστοιχες ηγετικές φυσιογνωμίες της Δεξιάς στην Ελλάδα.

Πρώτον, ο Σαρκοζί ήταν ένας «ξένος» προς το γαλλικό πολιτικό κατεστημένο, γιος ενός Ούγγρου μετανάστη που ήρθε στη Γαλλία για να διαφύγει από το κομμουνιστικό καθεστώς, και δεν είχε ούτε τις οικογενειακές ούτε τις άλλες διασυνδέσεις, τις οποίες προϋποθέτει η ανέλιξη στην πολιτική. Ο,τι κατάφερε ο Σαρκοζί, το κατάφερε με σκληρή δουλειά και με τεράστιο ταλέντο. Η κατάσταση στην Ελλάδα είναι, φυσικά, εντελώς διαφορετική. Ολα τα ηγετικά στελέχη της Δεξιάς είναι μέλη οικογενειακών δυναστειών και δεν θα ήταν υπερβολή να ισχυρισθεί κανείς ότι, στο χώρο αυτό, η διαμόρφωση των εκλογικών ψηφοδελτίων αντανακλά σχέσεις συγγένειας. Σε ένα τέτοιο πολιτικό-θεσμικό πλαίσιο, όπως το ελληνικό, η πολιτική ανάδειξη ενός ατόμου χωρίς οικογενειακές διασυνδέσεις και μάλιστα ενός γιου μετανάστη -όπως είναι ο Σαρκοζί- σε ηγετική φυσιογνωμία της Δεξιάς θα ήταν αδιανόητη.

Δεύτερον, ο Σαρκοζί δεν δίστασε να καυτηριάσει τις πολιτικές που ακολούθησαν προηγούμενες κυβερνήσεις της γκολικής Δεξιάς και να αποδώσει και σε αυτές ένα σημαντικό μέρος της ευθύνης για τα σημερινά αδιέξοδα που αντιμετωπίζει η Γαλλία. Σύμφωνα με τον Σαρκοζί, οι πολιτικές που ακολούθησαν όλες οι κυβερνήσεις τα τελευταία 25 χρόνια κατέστρεψαν την έννοια της αξίας της εργασίας και θεμελίωσαν την αντίληψη ότι το σύστημα κοινωνικών παροχών μπορεί να διατηρηθεί αιωνίως και ανεξάρτητα από τις επιδόσεις της οικονομίας.

Η ανεργία τις περασμένες δεκαετίες σπανίως έπεσε κάτω από το σκανδαλώδες 8%, ενώ το γαλλικό ΑΕΠ, το οποίο το 1970 ήταν μεγαλύτερο του αγγλικού, σήμερα είναι κατά 5% μικρότερο.

Αυτή, φυσικά, η κριτική του παρελθόντος θα ήταν αδιανόητη στην Ελλάδα. Μπορείτε π.χ. ποτέ να φαντασθείτε τον σημερινό πρωθυπουργό να κατηγορεί την κυβέρνηση της Ν.Δ. της περιόδου 1974-81 ότι έθεσε τις βάσεις του κρατικού γιγαντισμού και της διαφθοράς (π.χ. «προβληματικές» επιχειρήσεις), τις συνέπειες των οποίων πληρώνουμε σήμερα; Ή να κατηγορεί την κυβέρνηση της Ν.Δ. της περιόδου 1990-94 για το σημερινό αδιέξοδο σε εθνικά θέματα, όπως το μακεδονικό;

Τρίτον, ο Σαρκοζί δεν δίστασε να συγκρουσθεί με ορισμένες, από τις πιο βαθιά ριζωμένες, αντιλήψεις, τόσο στον χώρο του όσο και ευρύτερα στην κοινωνία. Κλασικό παράδειγμα είναι το θέμα των ΗΠΑ. Μια από τις πιο παγιωμένες αντιλήψεις, στον χώρο της γκολικής Δεξιάς είναι η άποψη σύμφωνα με την οποία η Ευρώπη βρίσκεται σε αντιπαράθεση με τις ΗΠΑ. Η αντιπαράθεση αυτή είναι «δομική», δηλαδή δεν επηρεάζεται από τον χαρακτήρα των εκάστοτε κυβερνήσεων, αλλά πηγάζει από τις νομοτέλειες του γεωπολιτικού συστήματος. Την αντίληψη αυτή αμφισβήτησε άμεσα ο Σαρκοζί. Ετσι στην πρόσφατη επίσκεψή του στις ΗΠΑ άσκησε σκληρή κριτική σε αυτή την άποψη, διακηρύσσοντας ότι «είναι αδιανόητο η Ευρώπη να προσπαθεί να διαμορφώσει την ταυτότητά της σε αντίθεση με τις ΗΠΑ». Επίσης είναι ενδιαφέρον ότι δεν αισθάνθηκε ποτέ την ανάγκη να απολογηθεί για την έλλειψη αντιαμερικανισμού που τον χαρακτηρίζει. «Δεν έχω κανένα πρόβλημα να απολογηθώ, είπε, για το γεγονός ότι αισθάνομαι κοντά στη μεγαλύτερη δημοκρατία στον κόσμο».

Και στο σημείο της υιοθέτησης αντιδημοφιλών απόψεων ο Σαρκοζί απέχει παρασάγγας από τους Ελληνες ομολόγους του. Δύσκολα θα βρει κανείς δήλωση ηγετικού στελέχους της Κεντροδεξιάς στην Ελλάδα τα τελευταία έτη που να μην είναι απόλυτα ευθυγραμμισμένο με τις δημοσκοπήσεις. Δεν θα ήταν υπερβολή να ισχυρισθεί κανείς ότι σε αντίθεση με τον Σαρκοζί οι ηγέτες της Δεξιάς στην Ελλάδα απλώς αναμασούν τις κοινοτοπίες που τους υπαγορεύουν οι σύμβουλοι επικοινωνίας.

Μπορεί κανείς, εν κατακλείδι, να συμφωνεί ή να διαφωνεί με τις πολιτικές απόψεις του νέου Γάλλου προέδρου, όμως αυτό το οποίο είναι βέβαιο, είναι ότι ο Σαρκοζί δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τους πολιτικούς ομολόγους του στην Ελλάδα. Το γεγονός ότι δεν προέρχεται από οικογενειακή δυναστεία, ότι ήταν γιος μετανάστη, ότι δεν διστάζει να ασκήσει κριτική εναντίον της πολιτικής που ακολούθησαν κυβερνήσεις του χώρου του και, τέλος και κυρίως, ότι δεν διστάζει να συγκρουσθεί με τις κυρίαρχες αντιλήψεις της χώρας του, τον διαφοροποιεί ριζικά από τους Ελληνες πολιτικούς της Δεξιάς.

http://www.tmichas.wordpress.com

Μαΐου 16, 2007

Είμαστε γεννημένοι κομμουνιστές;

Filed under: Evolutionary biology — Takis Michas @ 9:42 πμ

Πλανήτης ΓΗ

 

Του ΤΑΚΗ ΜΙΧΑ

Η Πρωτομαγιά δεν είναι μόνο γιορτή των λουλουδιών. Είναι αναμφίβολα και το μεγαλύτερο πανηγύρι της Αναδιανομής. Την ημέρα εκείνη μετέχουμε σε διαδηλώσεις κραδαίνοντας την κόκκινη σημαία, θυμόμαστε τους εργατικούς αγώνες, τιμούμε τους ήρωες του σοσιαλιστικού κινήματος. Με άλλα λόγια η Πρωτομαγιά είναι μια ημέρα-σύμβολο που μας δίνει τη δυνατότητα να εκφράσουμε την αντίθεσή μας στην ισχύουσα άνιση οικονομική κατανομή και να προβάλλουμε το όραμα της οικονομικής ισότητας. Είναι αναμφίβολα ενδιαφέρον ότι παρά το γεγονός ότι οι κοινωνίες μας -όπως και οι προγενέστερες-χαρακτηρίζονται από οικονομική ανισότητα εν τούτοις, μέσω συμβολικών εκδηλώσεων όπως της Πρωτομαγιάς ή λαϊκών μύθων, όπως του Ρομπέν των Δασών, διατηρούμε ζωντανό το όραμα μιας κοινωνίας όπου δεν θα υπάρχουν σημαντικές διαφορες στην κατανομή των οικονομικών πόρων.

Στον συντηρητικό χώρο αυτά τα αισθήματα συνήθως αποδίδονται στον ανθρώπινο «φθόνο» και καταδικάζονται. Ομως διάφορες έρευνες που έχουν γίνει δείχνουν ότι το πάθος για ισότητα στην κατανομή του πλούτου είναι πολύ ισχυρότερο από ό,τι φανταζόμαστε. Πολλές φορές μάλιστα προτιμούμε να ζημιωθούμε, προσπαθώντας να μειώσουμε τους πόρους κάποιου άλλου παρά να προσπαθήσουμε να βελτιώσουμε τη δική μας οικονομική κατάσταση.

Μια πρόσφατη έρευνα δυο πολιτικών επιστημόνων του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας έδειξε ότι όλοι μας κρύβουμε μέσα μας έναν Ρομπέν των Δασών.

Στο πείραμα συμμετείχαν 120 φοιτητές που μοιράστηκαν σε τέσσερις ομάδες, κάθε μία από τις οποίες είχε έναν ανώνυμο ηγέτη. Στην αρχή του κάθε γύρου κάθε παίκτης έπαιρνε ένα διαφορετικό ποσόν χρημάτων. Κάθε παίκτης είχε τη δυνατότητα να δώσει σε έναν άλλο ένα «θετικό» ή ένα «αρνητικό» κουπόνι. Κάθε κουπόνι στοίχιζε μια χρηματική μονάδα. Οταν κάποιος έδινε ένα αρνητικό κουπόνι μείωνε τα κέρδη του αποδέκτη κατά 3 χρηματικές μονάδες, ενώ αν του έδινε ένα θετικό κουπόνι αύξανε τα κέρδη του αποδέκτη κατά 3 χρηματικές μονάδες. Αν, λοιπόν, λάβουμε υπ’ όψιν μας ότι η επιλογή τού κάθε παίκτη είτε να αυξήσει είτε να μειώσει τα εισοδήματα των άλλων έχει κόστος και δεν του παρέχει κανένα όφελος, τότε από ορθολογική σκοπιά κανένας παίκτης δεν έχει το κίνητρο να συμμετέχει σε αυτές τις συναλλαγές. Ομως τα αποτελέσματα ήταν αντίθετα με τα αναμενόμενα.

Οπως αναφέρουν οι επιστήμονες στο περιοδικό «Nature»: «Τα άτομα που είχαν περισσότερα χρήματα από τους άλλους τιμωρούνταν βαρύτατα. Αντίθετα οι παίκτες που κέρδιζαν λιγότερα από τα άλλα μέλη της ομάδας λάμβαναν σημαντικά δώρα». Οι παίκτες που είχαν δέκα χρηματικές μονάδες πάνω από το μέσο όρο δέχονταν από τους υπολοίπους κατά μέσον όρο 9 αρνητικά κουπόνια, ενώ αντίθετα αυτοί που είχαν 10 χρηματικές μονάδες κάτω από το μέσο όριο δέχτηκαν μόνο 1,6 αρνητικά κουπόνια. Αντίστροφα εκείνοι που είχαν δέκα χρηματικές μονάδες κάτω του μέσου όρου δέχθηκαν κατά μέσον όρο 11 θετικά κουπόνια, ενώ αυτοί που είχαν δέκα χρηματικές μονάδες άνω του μέσου όρου έλαβαν μόνο 4 θετικά κουπόνια. Συνοψίζοντας, το παίγνιο έδειξε ότι οι «φτωχοί» δαπανούσαν τους πόρους τους για να μειώσουν τα εισοδήματα των «πλουσίων», ενώ αντίστροφα οι «πλούσιοι» μείωναν τα εισοδήματά τους προκειμένου να μεταφέρουν πόρους στους «φτωχούς».

Το πείραμα αυτό επιβεβαίωσε για μια ακόμη φορά ότι η αντίληψη για την «αδικία της ανισότητας» είναι πανίσχυρη ακόμα και στις πλούσιες κοινωνίες όπου αυξάνονται τα εισοδήματα όλων των ομάδων. Αυτό το ένστικτο για ισότητα οδηγεί σε συνεχείς πιέσεις για αναδιανομή τόσο στο μικροεπίπεδο των διαπροσωπικών σχέσεων όσο και στο μακροεπίπεδο των πολιτικών κινημάτων, συνδικαλιστικών αγώνων κ.λπ. Ομως από πού προέρχεται αυτή η έμφυτη ροπή για οικονομικό εξισωτισμό;

Σύμφωνα με μια άποψη, αυτή η τάση θα πρέπει να αναζητηθεί -όπως όλως άλλωστε όλες οι πτυχές της ανθρώπινης συμπεριφοράς- στην εξελικτική ιστορία του ανθρώπου. Συγκεκριμένα θα πρέπει να αναζητηθεί στις συνθήκες που επικρατούσαν στις «αρχαϊκές» κοινωνίες των ανθρώπων. Αυτές οι συνθήκες παρέμειναν αμετάβλητες για τα περίπου δύο εκατομμύρια έτη της εξέλιξης των ανθρωποειδών και για το μεγαλύτερο μέρος της 150.000 χρόνων ιστορίας του σημερινού ανθρώπου (Homo sapiens sapiens). Οι αρχαϊκές κοινωνίες ήσαν οικονομίες «άμεσης απόδοσης» που βασίζονταν στο κυνήγι και στη συλλογή καρπών. Αυτές οι κοινωνίες κατανάλωναν άμεσα την τροφή που συνέλεγαν και έτσι δεν υπήρχε ποτέ πλεόνασμα τροφής ή υλικών αγαθών. Στις αρχαϊκές κοινωνίες επικρατούσε σε μεγάλο βαθμό η οικονομική ισότητα και δεν υπήρχαν σημαντικές οικονομικές ανισότητες τουλάχιστον μεταξύ των ανδρών της ίδιας ηλικίας. Η ισότητα των αποτελεσμάτων σε μια οικονομία άμεσης απόδοσης εξασφαλιζόταν μέσω της συνεχούς αναδιανομής των πόρων σε καθημερινή βάση και ενισχυόταν από την ύπαρξη ενός εξισωτικού ήθους που προέτρεπε όλα τα μέλη σε επαγρύπνηση έτσι ώστε αφ’ ενός να λαμβάνουν ίσες μερίδες φαγητού και αφ’ ετέρου να εμποδίζουν κάποιον να πάρει μεγαλύτερη.

Σύμφωνα λοιπόν με αυτή την ερμηνεία το σημερινό μας αίσθημα για ισότητα αντανακλά τις συνθήκες και στρατηγικές εκατοντάδων χιλιάδων ετών που επέτρεψαν στους προγόνους μας να επιβιώσουν και να αφήσουν απογόνους.

Ομως αυτή η ερμηνεία προφανώς δεν καλύπτει την ύπαρξη των οικονομικών ανισοτήτων που παρουσιάζονται σε όλες τις σύγχρονες κοινωνίες. Γι’ αυτό, λοιπόν, η συζήτηση συνεχίζεται. Ομως αυτό το οποίο είναι πλέον σίγουρο, όπως άλλωστε έχουν υποστηρίξει ο Τσόμσκι, ο Πίνκερ και άλλοι διανοητές, καμία συζήτηση για την κοινωνία που επιθυμούμε δεν έχει σοβαρότητα αν δεν βασίζεται σε μια εικόνα του ανθρώπου, η οποία θα προκύπτει από τη βιολογία και τη θεωρία της εξέλιξης.

http://www.tmichas.wordpress.com

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 07/05/2007

Copyright © 2007 Χ. Κ. Τεγόπουλος Εκδόσεις Α.Ε.

Blog στο WordPress.com.