matchpoint

Σεπτεμβρίου 23, 2007

Η ηττα και οι «στροφες»

Filed under: Uncategorized — Takis Michas @ 6:48 μμ

 Του ΤΑΚΗ ΜΙΧΑ 

Δεν είχαν προλάβει να κλείσουν οι κάλπες στις εκλογές του 2004 και οι αριστερογενείς «αναλυτές» είχαν βγάλει τα συμπεράσματά τους: Η ήττα του ΠΑΣΟΚ οφειλόταν στη «νεοφιλεύθερη» στροφή του ΠΑΣΟΚ όπως εκφράστηκε από την απόφαση του Γ. Παπανδρέου να συμπεριλάβει τους Στέφανο Μάνο και Ανδρέα Ανδριανόπουλο στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας. Και ερχόμαστε στις εκλογές του 2007. Οι Μάνος και Ανδριανόπουλος αποτελούν μακρινό παρελθόν όπως μακρινό παρελθόν αποτελεί και το οποιοδήποτε φλερτάρισμα του Γ. Παπανδρέου με τις ιδέες του «Τρίτου Δρόμου» των Μπλερ και Γκίντενς. Αντίθετα η πορεία του νέου ηγέτη του ΠΑΣΟΚ κατά τα 3 έτη της παραμονής του στην ηγεσία του κόμματος αποτελεί ένα σταθερό πισωγύρισμα στην «ξύλινη» αριστερή γλώσσα του «πατριωτικού» ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του ’80. Η γλώσσα της ατομικής υπευθυνότητας, των επιλογών, της επιχειρηματικότητας -όλα αυτά διαγράφησαν μονοκονδυλιά στο όνομα της διόγκωσης των δημοσίων δαπανών και της ενίσχυσης των κρατικών μονοπωλίων. Αντί να επισημαίνει την ανεπάρκεια των λεγόμενων «μεταρρυθμίσεων» που πρότεινε η Ν.Δ. και να ζητεί βαθύτερες, το ΠΑΣΟΚ αναλωνόταν σε μια υποστήριξη του στάτους κβο και των προνομίων των οργανωμένων ομάδων συμφερόντων.

Θα περίμενε κανείς λοιπόν, στη βάση των προαναφερθεισών αναλύσεων, ότι το ΠΑΣΟΚ θα θριάμβευε σε αυτές τις εκλογές. Ομως αυτό δεν συνέβη. Αντίθετα έπαθε μια από τις μεγαλύτερες πανωλεθρίες της ιστορίας του αντιμετωπίζοντας τη «χειρότερη κυβέρνηση από την περίοδο της Μεταπολίτευσης»!

Παρ όλα αυτά και σε πείσμα της πραγματικότητας οι αριστεροί αναλύτες επιμένουν να αποδίδουν την ήττα του ΠΑΣΟΚ στη… «νεοφιλελεύθερη» στροφή του και να ζητούν πιο αριστερή πολιτική!

«Είναι απίστευτο πως ορισμένοι αναλυτές αρνούνται να δουν τα εμπειρικά δεδομένα» μας λέει ο Α. Ανδριανόπουλος. «Οταν ο ΓΑΠ ανακοίνωσε τη συμμετοχή μας το 2004 η ψαλίδα της διαφοράς του με τη Ν.Δ. στις δημοσκοπήσεις μειώθηκε. Αρχισε πάλι να διευρύνεται όταν ο ΓΑΠ σήκωσε τη συνθηματολογία τού «ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά». Αυτό έγινε και σήμερα. Η καταβαράθρωση του ΠΑΣΟΚ οφείλεται ασφαλώς στην επιστροφή του στην «ξύλινη» γλώσσα του παλαιού ΠΑΣΟΚ -με αποκορύφωμα την θριαμβευτική επανάκαμψη του Κώστα Λαλιώτη κατά την προεκλογική περίοδο που πλέον έπεισε οποιονδήποτε μετριοπαθή κεντροδεξιό που σκεφτόταν να ψηφίσει τον Γ. Παπανδρέου να ακούει ΠΑΣΟΚ και να τρέχει προς την αντίθετη κατεύθυνση»!

Αναμφίβολα υπήρξαν διαρροές προς την Αριστερά. Ομως αυτή η μονομερής επικέντρωση σε αυτές τις διαρροές σημαίνει επικέντρωση στο δένδρο που κρύβει το δάσος. Και στην προκειμένη περίπτωση το «δάσος» είναι ο τεράστιος όγκος της μεσαίας τάξης που εγκλωβίζεται στη Νέα Δημοκρατία. «Το πρόβλημα» μας λέει ο Στέφανος Μάνος «δεν είναι τόσο οι διαρροές τού 3-4% προς της αριστερά. Το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι ο Γ. Παπανδρέου δεν κατάφερε να προσελκύσει το εξοργισμένο απογοητευμένο τμήμα -10%-15%- της κεντροδεξιάς που αναγκάστηκαν να ψηφίσουν Ν.Δ. επειδή το ΠΑΣΟΚ δεν τους άφηνε άλλη επιλογή».

Αναμφίβολα για όλες αυτές τις δυσάρεστες εξελίξεις ο Γ. Παπανδρέου φέρει ένα τεράστιο μέρος της ευθύνης. Ομως από την άλλη πλευρά υπάρχουν και άλλα θέματα τα οποία θα πρέπει να επισημανθούν.

Ενα αφορά την επικοινωνία του κόμματος προς τα έξω τα τελευταία 3 έτη. Ακόμα και όταν μια ομιλία του Γ. Παπανδρέου περιείχε νέα και ενδιαφέροντα στοιχεία, το γραφείο Τύπου του ΠΑΣΟΚ φρόντιζε στα δελτία Τύπου να αποσιωπώνται αυτά τα σημεία και αντιθέτως να προβάλλονται όλες εκείνες οι κοινοτοπίες που υπογράμμιζαν την ταύτιση του «παλαιού» με το «νέο» ΠΑΣΟΚ. Ο δημοσιογράφος θα έπρεπε από μόνος του να ψάχνει στις ομιλίες του Γ. Παπανδρέου να βρίσκει τα νέα σημεία, κάτι φυσικά που ελάχιστοι είχαν το χρόνο να κάνουν. Αυτό φυσικά είχε αποτέλεσμα ότι σε ελάχιστο χρονικό διάστημα η εικόνα του Γ. Παπανδρέου ως του φορέα του «νέου» είχε εξανεμιστεί τελείως.

Εν κατακλείδι το μεγαλύτερο πρόβλημα που θα αντιμετωπίσει ο Γ. Παπανδρέου στην προσπάθεια επανεκλογής του στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ θα είναι να πείσει μέλη και συμπαθούντες ότι εξακολουθεί να ισχύει ο λόγος για τον οποίο τον εξέλεξαν ηγέτη του ΠΑΣΟΚ το 2004: Οτι δηλαδή είναι ο φορέας ενός νέου πολιτικού λόγου και νέων αντιλήψεων. http://www.tmichas.wordpress.comΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 21/09/2007


Σεπτεμβρίου 17, 2007

«Το έθνος δεν είναι αίμα σου!»

Filed under: Evolutionary biology — Takis Michas @ 1:45 μμ

I

«

Του ΤΑΚΗ ΜΙΧΑ

Οι ελληνικές εκλογές μπορεί να μην κυριαρχούνται από ιδεολογίες, όμως αδιαμφισβήτητα κυριαρχούνται από οικογενειακές δυναστείες – Μητσοτάκη, Καραμανλή, Παπανδρέου και δεκάδες άλλες, λιγότερο γνωστές.

Ο νεποτισμός που κυριαρχεί στην ελληνική πολιτική σκηνή, όσο επιζήμιος και αν είναι, αποτελεί ένα φυσικό φαινόμενο. Προτιμάς να ωφελείς το συγγενή σου διότι εμμέσως με αυτόν τον τρόπο ωφελείς τον εαυτό σου. Στο βαθμό που ο εγκέφαλος διαμορφώνεται από το γονιδίωμα και στο βαθμό που οι συγγενείς μοιράζονται κοινά γονίδια, εξυπακούεται ότι θα υπάρχουν μεταξύ τους και κοινές αντιλήψεις. Επιστημονικές έρευνες έχουν δείξει ότι οι στενοί συγγενείς, ανεξάρτητα από το αν ανατράφηκαν μαζί ή χωριστά, μοιάζουν όσον αφορά την προσωπικότητα, την ευφυΐα και τις προτιμήσεις τους. Απ’ αυτή λοιπόν τη σκοπιά είναι φυσικό ότι ένας πολιτικός προτιμά τους συγγενείς του. Είναι πιο εύκολο να συνεργάζεσαι με ανθρώπους με τους οποίους έχεις ένα κοινό υπόβαθρο αντιλήψεων.

Ακόμα και αν ήθελαν οι πολιτικοί -όπως και κάθε άνθρωπος- να λειτουργήσουν με μη οικογενειοκρατικά κριτήρια, αυτό θα ήταν βιολογικά αρκετά δύσκολο. Διότι στο πλαίσιο της διαδικασίας της εξέλιξης ευνοούνται τα γονίδια τα οποία κάνουν τον άνθρωπο να βοηθά τους συγγενείς του έναντι των γονιδίων που τον κάνουν να αδιαφορεί. Στο πέρασμα του χρόνου κάθε γονίδιο το οποίο προδιέθετε ένα άτομο να συμπεριφέρεται καλά προς έναν συγγενή του, στην ουσία βοηθάει ένα αντίγραφο του εαυτού που κατοικοεδρεύει στο σώμα τού συγγενούς. Η φυσική επιλογή λοιπόν θα ευνοούσε την επικράτηση του «αλτρουιστικού» γονιδίου.

«Το μοίρασμα των γονιδίων στο γενετικό επίπεδο», αναφέρει ο γνωστός εξελικτικός βιολόγος Στίβεν Πίνκερ, σε πρόσφατο άρθρο του, «θέτει τις βάσεις για τα αισθήματα αλληλεγγύης και συμπάθειας που αναπτύσσονται στο συναισθηματικό επίπεδο και διαμορφώνουν ένα μεγάλο μέρος της ανθρώπινης ζωής».

Από την άλλη πλευρά, φυσικά η οικογενειοκρατία είναι και ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα σε χώρες του Τρίτου Κόσμου, αλλά και στην Ελλάδα, και το εφαλτήριο για τη γενικευμένη διαφθορά που επικρατεί στις κοινωνίες αυτές. Μια λύση που είχε δοκιμαστεί ιστορικά ήταν να δίνονται οι θέσεις εξουσίας σε άτομα που δεν είχαν οικογενειακούς δεσμούς: ευνούχους, ασκητές, σκλάβους και ξένους. Μια τέτοια όμως λύση θα ήταν κάπως δύσκολο να εφαρμοστεί στη σημερινή Ελλάδα.

Οι σχέσεις συγγένειας, λοιπόν, έχουν ένα πολύ σταθερό υπόβαθρο, και απ’ αυτή τη σκοπιά οι συντηρητικοί διανοητές έχουν δίκιο όταν τονίζουν τη σημασία της οικογένειας για την κοινωνία. Εκεί, όμως, που τα πράγματα γίνονται πιο προβληματικά, είναι όταν προσθέτουν στην εξίσωση και το «έθνος» ή την «πατρίδα». Διότι οντότητες όπως το «έθνος», όχι μόνο δεν έχουν φυσική βάση, αλλά υπονομεύουν και τις αξίες της οικογένειας.

Στον «Νονό» ο Ντον Κορλεόνε επιπλήττει το γιο του Μάικλ γιατί θαυμάζει εκείνους που έσπευσαν να καταταγούν για να πολεμήσουν στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο λέγοντας: «Είναι ηλίθιοι γιατί ρισκάρουν τη ζωή τους για ξένους. Το έθνος δεν είναι αίμα σου. Ποτέ μην το ξεχνάς αυτό!».

Οπως έδειξε στο βιβλίο του «Η επαναστατική οικογένεια» ο Βρετανός συντηρητικός διανοούμενος Φέρντιναντ Μόουντ, οι οικογενειακές σχέσεις έρχονται σε αντίθεση, πολλές φορές και διαρρηγνύουν τις σχέσεις που συνδέουν τους ομοεθνείς, τους συντρόφους, τους συναγωνιστές, τους συναδέλφους. Συνεπώς αποτελούν πάντοτε έναν πονοκέφαλο για τις κυβερνήσεις, τα επαναστατικά κινήματα και τις οικουμενικές θρησκείες. Οπως γράφει ο Πίνκερ: «Το σόι είναι μια συμμαχία που συναγωνίζεται κάθε άλλη ομάδα, η συνοχή της οποίας πηγάζει, όχι από κοινωνικό συμβόλαιο ή κοινούς στόχους, αλλά από την ωμή γενετική συγγένεια. Πρόκειται για μια συμμαχία που έχει ένα πλεονέκτημα: οι συγγενείς ενδιαφέρονται ο ένας για τον άλλον περισσότερο από ό,τι οι κομματικοί σύντροφοι».

Το γεγονός ότι η οικογένεια είναι το πραγματικό υπόβαθρο της κοινωνίας και το έθνος ή το κόμμα, το επιφαινόμενο, αποδεικνύεται και από το ότι όποτε οι πολιτικοί ηγέτες προσπαθούν να δημιουργήσουν αισθήματα εθνικής ομοψυχίας, χρησιμοποιούν πάντοτε στη ρητορική τους όρους που παραπέμπουν σε συγγενικές σχέσεις: «αδέλφια», «αδελφότητα», «πατρίδα», «μητέρα πατρίδα». Ακόμα και ο χώρος στον οποίο ζει η ομάδα περιγράφεται με μεταφορικά σχήματα που παραπέμπουν σε συγγενικούς δεσμούς: «πάτρια εδάφη», «γη των προγόνων μας». Αυτή η ρητορική έχει αποδειχθεί επιτυχής. Πολλά πειράματα έχουν δείξει ότι οι άνθρωποι πείθονται περισσότερο από μια πολιτική ομιλία αν αυτή είναι κωδικοποιημένη στην ορολογία της οικογένειας και της συγγένειας.

Το αντίστροφο, φυσικά, δεν ισχύει. Δεν θα βρεθεί κανένας που να προσπαθεί να τονώσει το αίσθημα ομοψυχίας σε μια οικογένεια χρησιμοποιώντας εθνικούς ή κομματικούς όρους. Δεν πρόκειται ποτέ να δει κανείς μια μάνα να προσπαθεί να πείσει το παιδί της να αναπτύξει φιλικά προς αυτήν αισθήματα λέγοντάς του «Είμαστε και οι δύο Ελληνες» ή «Ανήκουμε και οι δύο στις δυνάμεις της προόδου»!

Συνοψίζει ο Πίνκερ: «Στο διάβα της Ιστορίας, όποτε οι ηγέτες προσπάθησαν να ενώσουν μια κοινωνική ομάδα, εκπαίδευαν τα μέλη της να σκέφτονται ως μια οικογένεια και να κατευθύνουν τα οικογενειακά αισθήματα στο εσωτερικό της ομάδας. Οι όροι που χρησιμοποιούν οι ομάδες που προσπαθούν να αποκτήσουν συνοχή, αποδεικνύουν ότι η συγγένεια είναι το ιδεώδες στο οποίο αποσκοπούν».

http://www.tmichas.wordpress.com


Σεπτεμβρίου 10, 2007

«The Little Envelope»

Filed under: English texts — Takis Michas @ 8:41 μμ

The Wall Street Journal

10/09/2007

         ‘The Little Envelope’

  By Takis Michas  Athens

As Greece is going to the polls this Sunday, the recent wildfires understandably preoccupy the public. Sixty-six people were killed and over 200,000 hectares of land destroyed in the worst forest fires in nearly a century. But the debate over whether conservative Prime Minister Costas Karamanlis mishandled the crisis has also further sidelined Greece’s number one problem from this election campaign: the public sector’s inability to deliver basic services like health care and education. The long-term economic damage of these shortcomings by far surpasses the destruction caused by the fires. Take secondary education, for example, which in principle is free. Yet in practice, teachers lack the motivation and professionalism to provide students with an adequate education. As a result, most parents are forced to pay for private tutoring—in many cases provided by the very same teachers that teach their kids in the state schools. Others send their children to expensive private evening schools.“No kid can expect to enter a university or to learn a foreign language if he relies on what he learns in the state school,” says Georgia Mastoraki, a math teacher at an Athens high school. The failure of the state to provide basic services is compounded by wide-spread corruption. According to a 2006 report by Transparency International, a Berlin-based think tank, Greece is one of the most corrupt countries in the European Union. That sad reality is known in Greece as “fakelaki” which means “the little envelope” and refers to the bundles of cash Greeks need to navigate the corrupt halls of their public administration.

When a Greek has to undergo surgery in a public hospital, for instance, he knows that he’ll have to grease the surgeon’s hands with some “fakelaki” underneath the operating table. Such payments—depending on the type of surgery they can range anywhere from Œ1,000 to Œ20,000—are of course illegal since the services in public hospitals are supposed to be free. By making this payment the patient hopes not only that the doctor will do his best but will also ensure that during his stay at the hospital he will be treated with at least a minimum of dignity.Theodoros Pelagidis and Michael Mitsopoulos, two Greek academics, speak of the “predatory expropriation” of the public sector by the very same employees and organizations that are supposed to provide those services. “The Greek State is huge yet hollow,” the two authors wrote in a recent book on Greek reforms. “It intervenes in all aspects of economic and social activity, yet at the same time it has been taken over from the inside by organized groups that prey on the national welfare in the same way the Vikings were preying on other European societies a few centuries ago.”

As a result, services that are in principle free require considerable expenditures on the part of the population. In the case of health and education the Greek citizens must in effect pay twice. Once through taxes to fund the system and then again through direct payments, such as to the doctor or to the private tutor. And while the recipients of these payments do not pay taxes, the person providing the funds cannot deduce the “fakelaki” from his taxable income. This is especially hard on the lower income groups, who are supposed to be the primary beneficiaries of such “free” public services.This system encourages the growth of a civil service culture where the job is not seen as an end in itself but as a means to make additional tax-free money.“Getting a civil service job in Greece is widely perceived as being granted a sinecure and not as entering into a contractual obligation to work,” says Nikos Dimou, one of Greece’s best-known authors and intellectuals.

During the previous elections in 2004, Mr. Karamanlis successfully campaigned on a platform to erase corruption from the public sector. But after three years in power, his New Democratic party was unable to make any progress on this front. What’s more, it ended up being itself tainted by sleaze. Managers of state-controlled pension funds and government officials are suspected of having colluded with brokerage firms and bankers to sell over-priced government bonds to pension funds, swindling them out of an estimated Œ100 million.Pervasive corruption of course breeds cynicism and resignation among the public. There are few other places in the Western world where the average man so readily expects the worst of the men and women leading them as in Greece. Greeks habitually refer to their politicians as “liars” or “crooks.”“Politicians are only interested in promoting their own well being,” says George Sidiropoulos, who owns a souvlaki joint in downtown Athens.

At the same time, many citizens also know that their future may depend crucially on carrying favours  with the people in power. In Greece’s patronage system, knowing the right politician or carrying the right party book is crucial if you want to get that coveted job in the civil sector or that EU subsidy for your small business. This mutual dependency helps keeping down public outrage over corruption. Given the clientelistic nature of Greek politics, who wins Sunday’s elections won’t matter much for public governance. “Fakelaki”, I’m afraid, is here to stay. Mr. Michas is a journalist for the Greek daily Eleftherotypia.  

Σεπτεμβρίου 3, 2007

Οι γυναικες,τα ψωνια και το ροζ

Filed under: Evolutionary biology — Takis Michas @ 11:20 πμ

ID: 1489765
Εντυπο: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
Ημ/νία: 03/09/2007
Σελ.: 62
Κατηγορία: Πλανήτης ΓΗ

Οι γυναίκες, τα ψώνια και το ροζ

Του ΤΑΚΗ ΜΙΧΑ

Καθημερινά έρχονται στο φως της δημοσιότητας τα αποτελέσματα νέων ερευνών και πειραμάτων, που ενισχύουν την άποψη ότι η προϊστορική κληρονομιά μας εξακολουθεί να παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στις σημερινές συνήθειες και προτιμήσεις μας. Ο εγκέφαλός μας διαμορφώθηκε κάτω από τις πιέσεις της φυσικής επιλογής, προκειμένου να αντιμετωπίσει τα καθημερινά προβλήματα επιβίωσης και αναπαραγωγής που αντιμετώπιζαν οι πρόγονοί μας. Ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση των συνηθειών μας είναι η μακρά περίοδος του Πλειστόκαινου όπου οι άντρες κυνηγούσαν και οι γυναίκες συνέλεγαν καρπούς. Πολλές από τις σημερινές συνήθειές μας έχουν τις ρίζες τους σε εκείνη την περίοδο, όπως, μεταξύ άλλων, δείχνουν δύο έρευνες που δημοσιεύθηκαν την περασμένη εβδομάδα και γνώρισαν ευρεία δημοσιότητα στα διεθνή ΜΜΕ.

Η πρώτη έρευνα έδειξε -κάτι που ίσως υποπτευόμασταν όλοι μας- ότι οι γυναίκες έχουν καλύτερη σχέση με τα ψώνια από ό,τι οι άνδρες. Συγκεκριμένα, μπορούν να θυμούνται καλύτερα τις τοποθεσίες των μαγαζιών από όπου ψωνίζουν. Σε ένα πείραμα που έκανε ο καθηγητής Βιολογίας Τζόσουα Νιού. χρησιμοποίησε μια ομάδα που αποτελείτο από 41 άνδρες και 45 γυναίκες, την οποία περιέφερε σε μια λαϊκή αγορά για να ψωνίσει τρόφιμα. Κάθε μέλος της ομάδας επισκέφθηκε 6 πάγκους από τους 90 που είχε η αγορά, όπου δοκίμαζε ένα φρούτο ή μια άλλη τροφή. Μετά την επίσκεψή του στους 6 πάγκους, το κάθε μέλος της ομάδας επέστρεφε στο κέντρο της λαϊκής αγοράς. Εκεί, ο επικεφαλής του πειράματος ζητούσε από τον καθένα να υποδείξει με βέλη σ’ ένα χαρτί τα μέρη στα οποία ήταν οι πάγκοι που επισκέφθηκε. Οι γυναίκες ήταν κατά μέσον όρο 9 φορές πιο ακριβείς σε σχέση με τους άνδρες στις υποδείξεις τους για την τοποθεσία των πάγκων που είχαν επισκεφθεί.

Σύμφωνα με τον καθηγητή Νιου, τα αποτελέσματα του πειράματος δείχνουν ότι οι γυναίκες είναι καλύτερες από τους άνδρες στην επισήμανση της τοποθεσίας όπου μπορεί να βρει κανείς (μη κινούμενη) τροφή. Το γυναικείο αυτό χαρακτηριστικό εξηγείται από το γεγονός ότι οι γυναίκες, ακολουθώντας τον προϊστορικό καταμερισμό της εργασίας, ειδικεύονταν στη συλλογή τροφής. Το ότι μπορούσαν, λοιπόν, να θυμούνται και να ξαναβρίσκουν μια τοποθεσία όπου θα είχαν τη δυνατότητα να προμηθευτούν τροφή, οπωσδήποτε ήταν μια πολύ χρήσιμη για την επιβίωσή τους εξελικτική προσαρμογή.

Η άλλη έρευνα αφορούσε τις προτιμήσεις των χρωμάτων των δύο φύλων. Η έρευνα αυτή, την οποία καθοδηγούσε η Αγγλίδα καθηγήτρια Οπτικής Νευροεπιστήμης Ανία Χούλμπερτ του Πανεπιστημίου του Νιούκαστλ, είχε επίκεντρο τις προτιμήσεις χρώματος των δύο φύλων. Το δείγμα αποτελείτο από 208 άτομα, άνδρες και γυναίκες, Αγγλους και Κινέζους (συμπεριλήφθηκαν και αλλοεθνείς, έτσι ώστε να περιοριοστεί ο παράγων «πολιτισμικές επιρροές» στην επιλογή χρώματος). Σε κάθε μέλος της ομάδας παρουσιάζονταν δεκάδες ζεύγη χρωμάτων, από τα οποία έπρεπε να επιλέξει. Τα αποτελέσματα ήταν τα εξής:

* Και τα δύο φύλα έδειξαν μια προτίμηση στο γαλάζιο.

* Οι γυναίκες έδειξαν μια προτίμηση στο κόκκινο και στις αποχρώσεις του (π.χ. ροζ) έναντι του πρασίνου ενώ οι άνδρες την ακριβώς αντίστροφη προτίμηση.

Σύμφωνα με τη δ/ρα Χούλμπερτ, η καθολική προτίμηση στο γαλάζιο εξηγείται από το γεγονός ότι κατά τη διάρκεια των χιλιάδων χρόνων, που ο άνθρωπος έζησε στην αφρικανική σαβάνα, ο γαλάζιος ουρανός ήταν ένδειξη καλού καιρού. Ηταν επίσης ένδειξη του ότι το νερό ήταν καθαρό.

Η προτίμηση τώρα των γυναικών στις αποχρώσεις του κόκκινου έναντι του πρασίνου εξηγείται και αυτή στη βάση τού αρχικού καταμερισμού εργασίας των δύο φύλων. Στον βαθμό που οι γυναίκες ειδικεύονταν στην συλλογή καρπών, προτιμούσαν εκείνους που είχαν κοκκινωπό χρώμα, δηλαδή, αυτούς που ήταν ώριμοι. Οι γυναίκες εκείνες που έδειχναν προτίμηση προς το κόκκινο είχαν ένα εξελικτικό πλεονέκτημα, το οποίο σταδιακά επικράτησε. Γι’ αυτό και σήμερα το ροζ είναι το αγαπημένο χρώμα των γυναικών.

Ομως, υπάρχουν και άλλοι ερευνητές, οι οποίοι αμφισβητούν τα συμπεράσματα της δρ Χούλμπερτ σχετικά με το χρώμα. Ετσι, οι αμφισβητίες επισημαίνουν ότι το ροζ πριν από μερικούς αιώνες ήταν το αγαπημένο χρώμα των ανδρών. Είναι χαρακτηριστικό ότι ένα γυναικείο αγγλικό περιοδικό του 1918 ανέφερε: «Σήμερα, είναι ο κοινά αποδεκτός κανόνας ότι τα κορίτσια θα πρέπει να φοράνε μπλε και τα αγόρια ροζ»! Από την πλευρά της, η δρ Χούλμπερτ ετοιμάζει μια νέα έρευνα, που θα έχει ως δείγμα νήπια, ελπίζοντας ότι τα αποτελέσματα θα δώσουν την τελική απάντηση.

http://www.tmichas.wordpress.com

Πως αντιμετωπιζουν στις ΗΠΑ τις φωτιες.

Filed under: Uncategorized — Takis Michas @ 11:16 πμ

ID: 1489345
Εντυπο: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
Ημ/νία: 01/09/2007
Σελ.: 62
Κατηγορία: Το θέμα

Του ΤΑΚΗ ΜΙΧΑ

Ισως τα σημαντικότερα διδάγματα για τη μελλοντική αντιμετώπιση των πυρκαγιών στην Ελλάδα θα μπορέσουμε να τα αντλήσουμε από την Αμερική. Πράγματι εκεί έχει αρχίσει να τίθεται σε εφαρμογή μια εντελώς νέα πολιτική αντιμετώπισης των πυρκαγιών, που απέχει παρασάγγας από την προβληματική που κυριαρχεί στην Ελλάδα.

Στην Ελλάδα, όπως και στις ΗΠΑ παλαιότερα, κυριαρχούσε η πολιτική που έθετε στο επίκεντρο την κατάσβεση των πυρκαγιών. Στο πλαίσιο αυτής της πολιτικής διατυπώνονται διάφορα αιτήματα, από τα πιο φαιδρά π.χ. τη σύλληψη υποτιθέμενων εμπρηστών μέχρι τα πιο σοβαρά όπως π.χ. την ενίσχυση του δασοπυροσβεστικού μηχανισμού (αεροπλάνα, οχήματα και προσωπικό). Ομως αυτή η πολιτική εγκαταλείπεται σταδιακά στις ΗΠΑ.

Κάθε χρόνο οι δυτικές πολιτείες των ΗΠΑ φλέγονται. Φέτος η κατάσταση έχει ξεπεράσει κάθε άλλη χρονιά: οι φωτιές απλώνονται στην Πολιτεία του Αϊντάχο σε ένα μέτωπο 640 χιλ. που τελειώνει κάπου στον Καναδά. Φέτος μόνον έχουν καεί 6 εκατ. στρέμματα στην Πολιτεία αυτή, που έρχονται να προστεθούν στα άλλα 20 εκατ. στρέμματα που έχουν καεί στην υπόλοιπη Αμερική. Η φετινή χρονιά στις ΗΠΑ θεωρείται μία από τις πιο καταστροφικές από το 1960.

Οχι πια «δασοπροστασία»

Η βιβλική αυτή καταστροφή φυσικά προκαλεί έντονες συζητήσεις. Από τις οποίες όμως απουσιάζει -σε αντίθεση με την Ελλάδα- οποιαδήποτε αναφορά σε «εμπρηστές» και «σκοτεινά σχέδια αποσταθεροποίησης». Αντίθετα όλοι αποδίδουν την τεράστια έκταση των πυρκαγιών αφενός στις ιδιαίτερα υψηλές θερμοκρασίες που επικρατούν στις Πολιτείες αυτές και αφετέρου σε θέματα που άπτονται της πολιτικής διαχείρισης των δασών. Αρχίζει να επικρατεί η αντίληψη ότι ένα μεγάλο μέρος του προβλήματος αποτελεί η παραδοσιακή πολιτική που ακολουθείτο μέχρι τώρα, η οποία έθετε σε πρώτη μοίρα την πρόληψη και την κατάσβεση των πυρκαγιών. Σήμερα αρχίζει να γίνεται κοινή συνείδηση ότι αυτή η πολιτική επιδεινώνει μάλλον την κατάσταση, στο βαθμό που οδηγεί στην αύξηση του εύφλεκτου υλικού που συσσωρεύεται στα δάση.

Οπως ανέφερε το περιοδικό «Economist»: «Η πολιτική δεκαετιών που έβαλε στο επίκεντρο την κατάσβεση ή την αποσόβηση της πυρκαγιάς είχαν τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα. Αυτή η πολιτική οδήγησε τα δάση να έχουν υπερβολικά επικίνδυνη πυκνότητα, να είναι διάσπαρτα από νεκρά δένδρα και άλλο εύφλεκτο υλικό. Μια φωτιά η οποία πριν από έναν αιώνα θα σιγόκαιγε στη γη, σήμερα πετάγεται προς τα πάνω εκσφενδονίζοντας την πυρωμένη θράκα προς την κατεύθυνση που φυσάει ο αέρας».

Η νέα πολιτική αρχίζει να θέτει λιγότερο σε επίκεντρο τη «δασοπροστασία» και περισσότερο την «ανθρωποπροστασία». Ο πυροσβεστικός μηχανισμός δεν αναλώνεται στην προσπάθεια κατάσβεσης κάθε πυρκαγιάς αλλά μόνο στις φωτιές εκείνες που μπορούν να αποτελέσουν σοβαρή απειλή για ανθρώπους και ιδιοκτησίες. Η προσπάθεια κατάσβεσης κάθε πυρκαγιάς θεωρείται αναποτελεσματική και πολυέξοδη. Σήμερα το 50% του προϋπολογισμού της Δασικής Υπηρεσίας των ΗΠΑ δαπανάται σε προσπάθειες κατάσβεσης των πυρκαγιών ενώ μόλις το 10% στη διαχείριση των δασών. Μόνο στο Αϊντάχο έχουν δαπανηθεί φέτος 125 εκατ. δολάρια. Επίσης οι απώλειες ατόμων που ανήκουν σε ένα τόσο υψηλά ειδικευμένο σώμα, όπως οι πυροσβέστες, είναι άλλος ένας λόγος για τον οποίο σήμερα γίνεται προσεκτική επιλογή για το ποια φωτιά θα αντιμετωπισθεί.

Η νέα πολιτική προσπαθεί να συνδυάσει την έγκαιρη εκκένωση κατοικημένων περιοχών με τη ρίψη από τα αεροπλάνα επιβραδυντικού αφρού που προστατεύει τα ακίνητα από τη φωτιά.

Παράλληλα οι πυρκαγιές στα δάση αρχίζουν να αντιμετωπίζονται θετικά στο βαθμό που μειώνουν την πυκνότητα και κατά συνέπεια την επικινδυνότητά τους. Οπως αναφέρει το «Economist» «Η πυρόσβεση δίνει τη θέση της στην ανοχή». Φέτος περίπου 8 εκατ. στρέμματα δασών κάηκαν συνειδητά από τις δασικές υπηρεσίες στις ΗΠΑ στο πλαίσιο της προσπάθειας μείωσης της πυκνότητας των δασών και του περιορισμού του εύφλεκτου υλικού όπου υπάρχει εκεί.

«Να γίνουν ιδιωτικά»

Ομως η σημαντικότερη ίσως αλλαγή στην πολιτική πυρόσβεσης είναι ότι πλέον ωριμάζει η αντίληψη ότι η καλύτερη προστασία των δασών είναι η οικονομική εκμετάλλευσή τους.

Σε ρεπορτάζ με τίτλο «Τα ιδιωτικά δάση γλιτώνουν από τις καταστροφικές φωτιές!», η τοπική εφημερίδα «Αϊντάχο Στέιτεσμαν» επισήμαινε την περασμένη εβδομάδα το ενδιαφέρον φαινόμενο, ότι στο αποκορύφωμα των πυρκαγιών του Αυγούστου, ο αριθμός των ιδιωτικών δασών τα οποία έχουν καεί είναι… μηδέν! Οποιαδήποτε υποψία φωτιάς εμφανισθεί, πνίγεται εν τη γενέσει της και χωρίς να προφτάσει να εξαπλωθεί ούτε ένα μέτρο. Αυτό οφείλεται εν μέρει στις 24ωρες περιπολίες όπως επίσης και κυρίως στη συνεχή φροντίδα των δασών. Το συνεχές αραίωμα π.χ. του δάσους έχει ως αποτέλεσμα αφενός την επιβράδυνση της διάδοσης της φωτιάς και εφετέρου την αποτελεσματική ρίψη επιβραδυντικού υλικού από τα αεροπλάνα, το οποίο αλλιώς δεν θα έφτανε ποτέ στο έδαφος όπου βρίσκεται η εστία της φωτιάς. Υπολογίζεται ότι το 98% των πυρκαγιών που ξεσπάνε σε ιδιωτικά δάση σβήνουν στα πρώτα λεπτά, προτού δηλαδή λάβουν απειλητικές διαστάσεις.

Αναδιανομη Εισοδηματος η Περισσοτερες Ευκαιριες;

Filed under: Uncategorized — Takis Michas @ 11:12 πμ

ID: 1488152
Εντυπο: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
Ημ/νία: 27/08/2007
Σελ.: 62
Κατηγορία: Πλανήτης ΓΗ

 

Του ΤΑΚΗ ΜΙΧΑ

Σε πρόσφατες δηλώσεις του στην «Κ.Ε.» ο ηγέτης του ΠΑΣΟΚ Γ. Παπανδρέου έκανε αναφορά σε μια «δίκαιη αναδιανομή του εισοδήματος», ως έναν από τους στόχους της πολιτικής του κόμματός του. Πράγματι, το θέμα των οικονομικών ανισοτήτων βρίσκεται σήμερα για μία ακόμη φορά στο επίκεντρο της προβληματικής πολλών σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων ακόμα και στις ΗΠΑ, όπου μάλιστα ένας υποψήφιος πρόεδρος (ο Τζον Εντουαρντς) το έχει θέσει στο επίκεντρο του προεκλογικού του προγράμματος.

Ομως, η συζήτηση για τις οικονομικές ανισότητες έχει εμπλουτισθεί με ένα νέο στοιχείο: με το οτι, όπως πιστεύουν πολλοί αναλυτές, η ύπαρξη μεγάλης οικονομικής ανισότητας σε μια χώρα δεν είναι απλώς δεοντολογικά απαράδεκτη, αλλά επιπλέον έχει αρνητικές ψυχολογικές επιπτώσεις. Συγκεκριμένα προκαλεί αισθήματα δυστυχίας.

Οι θιασώτες της άποψης ότι η ευτυχία συνδέεται με την οικονομική ανισότητα υποστηρίζουν πως η ευημερία είναι μια σχετική έννοια. Από τη στιγμή που έχουμε αφήσει πίσω μας το επίπεδο της επιβίωσης -όπως συμβαίνει με τους περισσότερους κατοίκους των βιομηχανικών χωρών- αυτό που μας ενδιαφέρει περισσότερο είναι η οικονομική μας θέση σε σχέση με άλλους, παρά αυτό καθεαυτό το εισόδημά μας. Τα εμπειρικά δεδομένα στηρίζουν αυτήν την άποψη. Ετσι σε μια έρευνα στις ΗΠΑ το 70% των ερωτώμενων δήλωσε ότι θα αισθανόταν πιο ευτυχισμένο σε μια εταιρεία όπου θα κέρδιζε 33.000 δολάρια ετησίως έναντι 30.000 δολ. των άλλων εργαζομένων, παρά σε μια εταιρεία όπου θα κέρδιζε 35.000 δολάρια έναντι 38.000 δολ. των άλλων εργαζομένων. Σε μια άλλη έρευνα, πάλι στις ΗΠΑ, το 56% των ερωτηθέντων είπε ότι θα προτιμούσε μια δουλειά όπου θα έπαιρνε 50.000 δολάρια ετησίως έναντι 25.000 δολ. των συναδέλφων του, παρά μια δουλειά όπου θα έπαιρνε 100.000 δολάρια ετησίως έναντι 200.000 δολ. των συναδέλφων του. Αυτές οι έρευνες δείχνουν, σύμφωνα με πολλούς αναλυτές, ότι οι άνθρωποι ενδιαφέρονται περισσότερο για τη σχετική παρά για την απόλυτη εισοδηματική τους θέση. Προτιμούν ένα χαμηλότερο εισοδηματικό επίπεδο, στον βαθμό που αυτό συμβαδίζει με τη βελτίωση της οικονομικής τους θέσης έναντι των άλλων, παρά ένα υψηλότερο οικονομικό επίπεδο, αν αυτό σηματοδοτεί τη χειροτέρευση της οικονομικής τους θέσης έναντι άλλων.

Ομως, πολλοί αμφισβητούν αυτά τα επιχειρήματα. Αν πράγματι υπήρχε αυτή η σχέση μεταξύ οικονομικής ισότητας και ευτυχίας, αυτό θα σήμαινε ότι η αύξηση των ανισοτήτων σε μια κοινωνία θα οδηγούσε στην αύξηση της δυστυχίας μεταξύ του πληθυσμού. Ομως αυτό δεν συμβαίνει. Στις ΗΠΑ κατά τις τελευταίες δεκαετίες παρατηρείται μια σημαντική αύξηση της οικονομικής ανισότητας. Ετσι, το 1973 η μέση οικογένεια του ανώτερου 20% του πληθυσμού κέρδιζε 10 φορές περισσότερα από όσα η μέση οικογένεια του κατώτερου 20%. Το 2003 η διαφορά είχε αυξηθεί σε 15 φορές περισσότερα. Ομως, αντίθετα από ό,τι θα ανέμενε κανείς, η αύξηση της οικονομικής ανισότητας δεν οδήγησε σε μείωση του αριθμού των ανθρώπων που δήλωναν ευτυχισμένοι -το αντίθετο. Ετσι, σε έρευνα της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας των ΗΠΑ, το 1972 το 30%, των ερωτηθέντων δήλωνε ότι ήταν «πολύ ευτυχισμένο» με τη ζωή του, το 1982 το 31%, το 1993 το 32% και το 2004 το 31%. Η διεύρυνση λοιπόν των οικονομικών ανισοτήτων δεν φαίνεται να είχε επιπτώσεις στα επίπεδα ευτυχίας στη χώρα.

Τα αποτελέσματα αυτά οδηγούν πολλούς αναλυτές να υποστηρίζουν ότι αυτό το οποίο έχει σημασία για τους ανθρώπους δεν είναι τόσο οι οικονομικές ανισότητες όσο οι οικονομικές ευκαιρίες που έχει κανείς για να βελτιώσει τη ζωή του. Η άποψη αυτή με τη σειρά της οδηγεί σε εντελώς διαφορετικές πολιτικές απ’ αυτές που προτείνουν οι οπαδοί του οικονομικού εξισωτισμού. Ετσι, ενώ οι δεύτεροι πιστεύουν ότι η αύξηση της ευτυχίας της κοινωνίας θα επιτευχθεί με τη μείωση των ανισοτήτων μέσω της αναδιανομής του εισοδήματος και της φορολογίας, οι πρώτοι τονίζουν τη δημιουργία νέων ευκαιριών για όλους. «Αυτή η άποψη», γράφει ο Αρθουρ Μπρουκς, «οδηγεί σε πολιτικές που έχουν στόχο όχι την κατάργηση των οικονομικών ανισοτήτων, αλλά τη βελτίωση της οικονομικής κινητικότητας. Αυτό σημαίνει βελτίωση των εκπαιδευτικών ευκαιριών, επιθετική αντιμετώπιση των πολιτισμικών εμποδίων στην επιτυχία, ενίσχυση της ελαστικότητας των εργασιακών αγορών και, τέλος, προστασία ενός θετικού κλίματος για την ανάπτυξη της επιχειρηματικότητας».

www. tmichas.wordpress.com


Λεζάντες:

  • Γ. Παπανδρέου
  • Τζον Εντουαρντς

Πηγή: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
Στήλη: ΠΛΑΝΗΤΗΣ-ΓΗ

Blog στο WordPress.com.