matchpoint

Ιανουαρίου 8, 2008

H διακριτικη γοητεια του «ενδοτισμου»

Filed under: Politics and Economics — Takis Michas @ 7:08 μμ

Πλανήτης ΓΗ 

 Του ΤΑΚΗ ΜΙΧΑ Υπάρχουν δύο είδη κρατών: κράτη τα οποία αναγνωρίζουν τις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων «αλλοεθνών» που διέπραξαν στο παρελθόν και τα κράτη εκείνα τα οποία αποσιωπούν συνειδητά (αν δεν εξωραΐζουν…) ανάλογες πράξεις.

Στην πρώτη κατηγορία ανήκουν πολλές χώρες της Δύσης -όπως οι σκανδιναβικές, η Ολλανδία, οι ΗΠΑ, η Βρετανία, η Γαλλία, η Γερμανία κ.ά. Στη δεύτερη κατηγορία ανήκουν χώρες όπως η Σερβία, η Ελλάδα, η Τουρκία και πολλές άλλες, όπου κάθε προσπάθεια κριτικής αντιμετώπισης πτυχών του παρελθόντος αντιμετωπίζεται ως πράξη «ενδοτισμού» και επισύρει τη γενική κατακραυγή.

Μπιλ Κλίντον

Μερικά παραδείγματα από την πρώτη ομάδα: Η δήλωση του Αμερικανού προέδρου Μπιλ Κλίντον όταν ήρθε στην Ελλάδα το 1999, με την οποία αναγνώριζε την υποστήριξη των ΗΠΑ στο χουντικό καθεστώς και ζητούσε συγγνώμη. Παραμένοντας στις ΗΠΑ, η πρόσφατη απόφαση της αμερικανικής Βουλής να ζήτησει επίσημα συγγνώμη από τους κατοίκους της Χαβάης για την ανατροπή της μοναρχίας το 1893. Επίσης, παλαιότερα, η συγγνώμη που είχαν ζητήσει οι αμερικανικές αρχές από τους Ιάπωνες που είχαν κρατηθεί σε στρατόπεδα κατά την περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και η παροχή αποζημιώσεων.

Τόνι Μπλερ

Στη Βρετανία ο πρωθυπουργός Τόνι Μπλερ ζήτησε συγγνώμη από τους Ιρλανδούς για την αδιαφορία της χώρας του για τους Ιρλανδούς που πέθαναν κατά τη διάρκεια του Λιμού της Πατάτας το 1840. Επίσης η πρόσφατη υιοθέτηση από το γαλλικό Κοινοβούλιο ενός ψηφίσματος που ανέφερε ότι: «Το εμπόριο σκλάβων στον Ατλαντικό και τον Ινδικό Ωκεανό που στρεφόταν από τον 15ο αιώνα και μετά εναντίον των Αφρικανών, Αμερικανοϊνδιανών και Ινδιάνων, συνιστά έγκλημα κατά της ανθρωπότητας». Επίσης η συνεργασία των γαλλικών αρχών (και όχι μόνο…) με τους Γερμανούς στην εξόντωση των Γαλλοεβραίων είναι ένα γενικώς αναγνωρισμένο γεγονός, όπως και η χρήση βασανιστηρίων στον πόλεμο της Αλγερίας.

Ιωάννης Παύλος ο Β’

Ακόμα και η Καθολική Εκκλησία- που δεν φημίζεται για το κριτικό της πνεύμα -ακολουθεί το πνεύμα της εποχής. Ετσι έχει ζητήσει συγγνώμη, μεταξύ άλλων, για τον τρόπο που συμπεριφέρθηκε στον Γαλιλαίο, στους Εβραίους και στους Τσιγγάνους. Μάλιστα, όπως όλοι γνωρίζουμε, ο Πάπας Ιωάννης Παύλος ο Β’ ζήτησε συγγνώμη από τους Ορθοδόξους για την καταστροφή της Κωνσταντινούπολης πριν από 800 χρόνια, κατά τη διάρκεια της Δ’ Σταυροφορίας. Επίσης πρόσφατα στις ΗΠΑ το Εθνικό Συμβούλιο των Εκκλησιών ζήτησε συγγνώμη από τους Ινδιάνους για το γεγονός ότι οι Ευρωπαίοι ανακάλυψαν τη χώρα τους και έκλεψαν τη γη τους. Τα παραδείγματα βρίθουν.

Στην άλλη πλευρά, υπάρχουν χώρες που όχι απλώς αρνούνται να αναγνωρίσουν τις «σκοτεινές κηλίδες» του παρελθόντος, αλλά όπου επιπλέον κάθε τέτοια προσπάθεια αντιμετωπίζεται ως εγκληματικός «ενδοτισμός». Μια τέτοια χώρα είναι η Τουρκία, όπου οι δικαστικές και άλλες ταλαιπωρίες όλων όσοι έχουν ασχοληθεί με π.χ. το θέμα της γενοκτονίας των Αρμενίων -όπως οι συγγραφείς Ορχάν Παμούκ και Ελιφ Σαφάκ- είναι γνωστές και δεν χρήζουν επανάληψης. Στην Ιαπωνία πάλι οι αρχές, σε ολοένα μεγαλύτερο βαθμό, «καθαρίζουν» από τα βιβλία της Ιστορίας οποιαδήποτε αναφορά στα εγκλήματα που διέπραξε ο στρατός τους στην Ασία -όπως, π.χ., τον λεγόμενο «βιασμό της Νανκίν», δηλαδή την εξόντωση δεκάδων χιλιάδων Κινέζων το 1937. Στην ίδια κατηγορία ανήκει και η Ελλάδα: Τα «εγκεκριμένα» ιστορικά βιβλία περιέχουν απλώς μια αγιογραφία της «πορείας τους έθνους», ενώ, όπως έδειξε η πρόσφατη ιστορία με το σχολικό εγχειρίδιο, ακόμα και ανεπαίσθητες αποκλίσεις από το επίσημο μοντέλο απαγορεύονται αυστηρά. «Η αντίληψη των περισσοτέρων Ελλήνων για την ιστορία της χώρας τους», αναφέρει ο γνωστός ιστορικός Μαρκ Μαζάουερ «εξακολουθεί να επικεντρώνεται στη συνέχεια από τον Μέγα Αλέξανδρο στην Επανάσταση του 21». Παράλληλα, κριτικές μονογραφίες, όπως του Τ. Κωστόπουλου (Σλαβομακεδονική γλώσσα, Μικρά Ασία), Γ. Μαργαρίτη (μειονότητες ), Δ. Λιθοξόου (Μακεδονικό), Ε. Σκοποτέα (Μεγάλη Ιδέα), Ι. Στεφανίδη (σοβινιστικός αντιαμερικανισμός), Ν. Ροτζώκου (Επανάσταση του ’21), Γ. Μαυρογορδάτου (Μεσοπόλεμος), Α. Καρακασίδου (Σλαβομακεδόνες) Μ. Ευθυμίου και Κ. Μολχό (Εβραίοι), Μ. Δρουσιώτη (Κυπριακό), Σ. Αναγνωστοπούλου (Μικρά Ασία) κ.ά παραμένουν γνωστές μόνο σε έναν μικρό κύκλο μαθητών του «κρυφού σχολείου».

Καταλήγοντας πρέπει να τονισθεί ότι ο «ενδοτισμός» δεν είναι απαραίτητα χαρακτηριστικό μόνο των εύπορων δυτικών κρατών. Ακόμα και σε σχετικά «πρωτόγονες» κοινωνίες μπορεί να ανακαλύψει κανείς κριτική ευαισθησία για το παρελθόν. Οπως μας πληροφορεί το τηλεγράφημα του «Ρόιτερς» που παραθέτουμε:

«Οι κάτοικοι του χωριού Νουμπουτάου (στα νησιά Φίτζι) έκλαιγαν καθώς ζητούσαν συγγνώμη από τους απογόνους ενός Βρετανού ιεραπόστολου, τον οποίο δολοφόνησαν και έφαγαν οι πρόγονοί τους πριν από 136 χρόνια. Οι ιθαγενείς έσφαξαν μια αγελάδα και ο φύλαρχος Ρατού Ναϊγουαμπαλαβού, απόγονος του φύλαρχου που είχε μαγειρέψει τον ιεραπόστολο, φίλησε τους 11 συγγενείς του ιεραπόστολου που ήταν παρόντες στην τελετή, ζητώντας τους συγγνώμη».

Οπως φαίνεται, μερικοί αιώνες φωτός χωρίζουν την Ελλάδα από τους κανίβαλους των νήσων Φίτζι -και όχι προς την κατεύθυνση που ίσως να υπέθετε κανείς.

www.tmichas.wordpress.com

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 24/12/2007 

Advertisements

3 Σχόλια »

  1. Όλες οι χώρες που ζήτησαν συγγνώμη από αυτούς που αδίκησαν το έκαναν κατόπιν εορτής και αφού πέρασαν 100-800 χρόνια από την τέλεση τής αδικίας.

    Ζήτησε συγγνώμη ο Σαρκοζύ από την Αλγερία; Όχι.
    Ζήτησε συγγνώμη ο Μπλερ από την Κύπρο; Όχι.
    Ζήτησε συγγνώμη η Αμερική από τους Ιρακινούς; Όχι.

    Ποιον δουλεύετε, κ. Μίχα;

    Τώρα, στο θέμα των «Σλαβομακεδόνων» παίζει ΠΑΡΑ πολύ κατά πόσο η Ελλάδα έχει αδικήσει κάποιους. Πρώτα από όλα, πολλοί Σλαβόφωνοι έχουν ελληνική συνείδηση. Όπως οι Αρβανίτες νιώθουν Έλληνες και όχι Αλβανοί, έτσι και πολλοί Σλαβόφωνοι νιώθουν Έλληνες.

    Οι Σλάβοι τής ελληνικής Μακεδονίας πάντοτε αυτοπροσδιορίζονταν ως «Βούλγαροι», μέχρι τη δεκαετία τού 1940, όπου κάποιοι από αυτούς, λίγες χιλιάδες, για πολιτικούς λόγους, άρχισαν να αυτοπροσδιορίζονται ως «Μακεδόνες».

    Οι Βούλγαροι τής ελληνικής Μακεδονίας ανταλλάχθησαν με τους Έλληνες τής Ανατολικής Ρωμυλίας το 1919 κατόπιν της υπογραφής τής συνθήκης τού Νεϊγί, πολλοί δε «Σλαβομακεδόνες» εκδιώχθησαν από την Ελλάδα μαζί με Έλληνες ομοϊδεάτες τους, μετά τη λήξη τού Εμφυλίου.

    Στην Ελλάδα δεν υπήρξε εθνοκάθαρση, αλλά ανταλλαγές πληθυσμών. Δεν διώξαμε ποτέ κανέναν από το σπίτι του χωρίς να έχει προϋπάρξει συμφωνία για την τύχη του, και χωρίς να έχουμε συμφωνήσει κι εμείς στην αμοιβαία αντιμετώπιση των Ελλήνων που ζούσαν στην χώρα προς την οποία μετακινήθηκαν οι πληθυσμοί.

    Στην Ελλάδα έμειναν οι 50-60 χιλιάδες δίγλωσσων σλαβόφωνων με ελληνική συνείδηση, και ελάχιστοι «Σλαβομακεδόνες» με σλαβική συνείδηση.

    Το μειονοτικό κόμμα των «Σλαβομακεδόνων», το «Ουράνιο Τόξο», το οποίο λειτουργεί απρόσκοπτα στην Ελλάδα, έλαβε κατά τις τελευταίες Ευρωεκλογές (εκλογές χωρίς πελατειακό χαρακτήρα που νοθεύουν τη λαϊκή βούληση) γύρω στις 6.000 ψήφων πανελλαδικά.
    Μόνο στον νομό Φλώρινας καταγράφονται ποσοστά μη αμελητέα, και αυτά κυμαίνονται από το 1% ως το 3%.

    Οι… εκατοντάδες χιλιάδες (εκατομμύρια; δισεκατομμύρια;) καταπιεσμένων «εθνικά Μακεδόνων» βρίσκονται στη φαντασία των σκοπιανών προπαγανδιστών και παραχαρακτών τής ιστορίας, και στα μυαλά των Αθηναίων δημοσιογράφων που επαναλαμβάνουν όσα ακούν χωρίς ποτέ τους να έχουν πάει έστω και για ένα Σαββατοκύριακο στη Φλώρινα.

    Τέλος, είναι ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ και ΠΡΟΣΒΛΗΤΙΚΟΤΑΤΟ να βάζετε την Ελλάδα στο ίδιο τσουβάλι με την Τουρκία των γενοκτονιών, των εισβολών, και των εθνοκαθάρσεων. Θα έπρεπε να ντρέπεστε γι’ αυτό.

    Σχόλιο από Στέργιος — Ιανουαρίου 9, 2008 @ 9:47 πμ | Απάντηση

  2. Βλεπετε κ. Μιχα ακομη και σημερα-τωρα-οπως δειχνει το παραπανω σχολιο τα πραγματα ειναι δυσκολα. Δυσκολα ενας συγχρονος ελληνας θα καταλαβει οτι δεν διαφερει σε τιποτα απο τους «αιμοσταγεις» γειτονες του-και σε πολλες περιπτωσεις ειναι και χειροτερος. Οταν καποτε στο μακρυνο μελλον θα συμβει αυτο, πιθανον να μην εχει και τοση σημασια.Παντως στην παρουσα φαση για οποιον αναζητει την αληθεια υπαρχουν ολοι οι παραπανω που αναφερετε και σεις. Απλως χρειαζεται αποτοξινωση απο την «θεσμικη παιδεια» που ολοι εχουμε υποστει.

    Σχόλιο από espectador — Ιανουαρίου 14, 2008 @ 2:09 μμ | Απάντηση

  3. ΤΟ ΓΑΛΛΙΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ STOP ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΙ STOP ΟΤΙ ΣΑΣ ΦΕΡΘΗΚΑΜΕ ΑΔΙΚΑ ΚΑΙ STOP ΗΤΑΝ ΚΑΚΟ ΕΚ ΜΕΡΟΥΣ ΜΑΣ. ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ ΣΥΓΓΝΩΜΗ. ΤΕΛΟΣ

    έτσι επανορθώνονται τα λάθη. Σίγουρα, με ένα συγγνώμη και με συνέχεια των ίδιων πρακτικών στην Μ. Ανατολή, στην Κύπρο, στην Αφρική, στα Βαλκάνια.

    Τώρα, αν τα βιβλία που αναφέρετε καίγονταν ή απαγορευόταν η διάθεσή τους στο κοινό, θα είχατε δίκαιο. τι εννοείτε με το «κρυφό σχολειό»; αν και διαφωνώ με την πλειοψηφία των Ελλήνων αυτών συγγραφέων, όχι μόνο διαβάζω τα άρθρα τους (ή τις επιφυλλίδες τους). εκτός κι αν εννοείτε ότι πρέπει να αποδεχόμαστε και τις απόψεις τους. αλλά, γιατί να πιστέψει κανείς ότι οι απόψεις των ανθρώπων αυτών αποσιωπώνται, αφού πάρα πολλοί δημοσιογράφοι τις προωθούν και τις επαναλαμβάνουν στις μόνιμες στήλες τους, όχι «τηλεγραφικά» μάλιστα, σε εφημερίδες μεγάλης κυκλοφορίας.

    Σχόλιο από Γιάννης — Ιανουαρίου 17, 2008 @ 7:36 πμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: