Μαρτίου 22, 2008

Documentary Greece-Bosnia

Filed under: English texts — Takis Michas @ 8:06 πμ
A video which was recently released over the net by the Dutch State Television on Greek policy during the Bosnian genocide.The parts that are in Dutch are easily explained by the Greek or English that follows.When you get to the web page click on the little picture portraying a videocamera

Μαρτίου 16, 2008

Macedonia Dispute is Not About a Name

Filed under: English texts — Takis Michas @ 9:02 μμ


Macedonia Dispute is Not About a Name 

Even if the two countries agree on a compromise title for the former Yugoslav republic, their disputes will not be solved. 

By Takis Michas in Athens  

There is little doubt that a large part of the Greek population, especially in northern Greece, feels sincerely threatened by what it perceives as “irredentism” on the part of the Skopje government.  Recent actions, such as the decision to rename the airport in Skopje after Alexander the Great, or the circulation in public of maps of “Greater Macedonia”, confirm the fears of many Greeks that the “expansionist” ideology of their neighbour poses a threat to Greece’s territorial integrity.  

While some foreign observers concede that Greek fears are well founded, the majority sees them as ludicrous. Yet, one question is rarely posed: Even if one accepts that Greek fears are justified, how will changing the country’s name remove the grounds upon which those fears are based?

If that is the case, Greece’s policy over the last 20 years, focusing on forcing Skopje to change the country’s constitutional name, makes little sense.

 Let us assume the government in Skopje succumbs to international pressure and accepts the name “Upper Macedonia”. The Greek government, so the story goes, will then welcome “Upper Macedonia” into NATO with open arms. The question, however, is why?  Why should the adoption of a composite name like “Upper Macedonia” make Greeks feel less threatened by their neighbour’s so-called “irredentism”?   Irrespective of which name is adopted, the respective historical discourses on which the two countries base their national identities will not only continue to diverge but will also continue to come into conflict with one another. And it is those discourses – not the name itself – that lie at the heart of the dispute. 

Today, Greece claims that the country is “an artificial creation” of the former Yugoslav strongman Josip Broz Tito. Macedonian historians on the other hand see the creation of a republic within Yugoslavia as the outcome of long historical processes.  Greece does not recognize the existence of even traces of a “Macedonian” ethnic consciousness among the Slav-speaking population of the region during the 18th and 19th centuries. To the north, the exact opposite view is held.  Greece refuses to recognize that the everyday means of communication in its neighbour is a “language”, terming it in all official documents a “spoken idiom” or “dialect”.  Finally, Greece denies any “right of return” to the Slav-speaking Macedonians who fled Greece after the Second World War, claiming they were traitors who forfeited their claims to citizenship. 

Whether this situation will change if the country adopts the name “Upper Macedonia” is doubtful. The Slav Macedonians who left Greece after the War will not suddenly get a welcome mat in Greece. Nor will Greece recognize that the speech people use in Skopje constitutes a “language” rather than an “idiom” because it is now called the “Upper Macedonian language”. Nor should one expect official Greek historiography to suddenly accept that once upon a time groups of people living in Greece developed a “Macedonian” (or should we say “Upper Macedonian”?) ethnic consciousness.   

Put bluntly, all the serious points of contention between the two countries, all the claims and counter-claims, will persist, irrespective as to whether the name of the country changes or not – because the problem between the two countries is not a “name dispute” but a general dispute concerning competing national mythologies, symbols and historical points of reference.  

In other words, it is a conflict that concerns all the items over which people in the Balkans have been happily butchering one another in the distant and the not-so-distant past and will probably continue to do so in the future if the opportunity presents itself and if European Union funds dry up. If this is correct, both Athens and Skopje have committed a tremendous blunder by focusing exclusively on the name issue.  Had the two countries engaged in serious bilateral or multilateral talks during the past ten years on all issues and points of contention, and not simply on the “name”, perhaps they would not find themselves in their current absurd situation – a situation that only confirms international suspicions that the Balkans are after all – the Balkans! 

 Takis Michas is a Greek journalist and author of the book “Unholy Alliance: Greece and Milosevic’s Serbia” (Texas A & M University Press 2002). Balkan Insight is BIRN`s online publication.     

Η δημοκρατια σκοτωνει!

Filed under: Politics and Economics — Takis Michas @ 8:58 μμ
Πλανήτης ΓΗ
Η δημοκρατία σκοτώνει!

Οι αιματηρές συγκρούσεις στην Κένυα δεν είναι το αποτέλεσμα της έλλειψης δημοκρατίας -αλλά η συνέπεια του εκδημοκρατισμού της χώρας! Οι εθνικές εκκαθαρίσεις αποτελούν τη «σκοτεινή πλευρά» της δημοκρατίας και είναι στην ουσία τους πολιτικές. Αυτές τις αιρετικές απόψεις υποστηρίζει σε συνέντευξή του στη δανική εφημερίδα «Ινφορμάσιον» ο γνωστός καθηγητής του Πανεπιστημίου του Λος Αντζελες, Μάικλ Μαν.

«Οι εθνικές εκκαθαρίσεις απλώνονται σε όλο τον κόσμο, στα μέρη όπου καταβάλλεται προσπάθεια εγκαθίδρυσης της δημοκρατίας παράλληλα με την ύπαρξη δύο ή τριών μεγάλων εθνοτικών ομάδων που επιδιώκουν να μονοπωλήσουν το κράτος ή τμήματα της περιοχής. Σε αυτές τις περιπτώσεις οι δημοκρατικές εκλογές μετατρέπονται σε εθνοτικές αντιπαραθέσεις, όπου η μία ομάδα ψηφίζει το ένα κόμμα και η άλλη ομάδα το άλλο. Αυτό είναι πολύ επικίνδυνο και αυτή είναι η κατάσταση που επικρατεί στην Κένυα σήμερα».

Οπως υποστηρίζει στο βιβλίο του «Η σκοτεινή πλευρά της δημοκρατίας: Ερμηνεύοντας τις εθνικές εκκαθαρίσεις» (βλ. «Ε» 20/09/04), οι εθνικές εκκαθαρίσεις, όπου ολόκληροι πληθυσμοί αναγκάζονται να μετακινηθούν ή πολλές φορές εξοντώνονται, αποτελούν ένα σύγχρονο φαινόμενο που έχει τις ρίζες του στον περασμένο αιώνα. Φυσικά υπήρχαν μαζικές δολοφονίες παλαιότερα, όμως αυτές απέρρεαν από τη λογική του πολέμου και δεν είχαν στόχο την εξόντωση ολόκληρων πληθυσμών. Αυτό το φαινόμενο εμφανίζεται την εποχή της δημοκρατίας, όταν αρχίζει να κυριαρχεί η αντίληψη του «κυρίαρχου λαού». Ομως το ερώτημα σε πολυεθνικές κοινωνίες είναι ποιος λαός; Οταν ο λαός ταυτίζεται με ένα συγκεκριμένο έθνος και όταν η κυρίαρχη εθνοτική ομάδα πιστεύει ότι της ανήκει το κράτος -όπως έγινε στην περίπτωση των Σέρβων, των Γερμανών, των Χούτου κ.ά.- τότε το αποτέλεσμα είναι οι εθνικές εκκαθαρίσεις.

Αυτό ακριβώς συμβαίνει και σήμερα στην περίπτωση της Κένυας. «Οι Κικούγιου αποτελούν την κυρίαρχη ομάδα. Υπάρχει μια μακρά σύγκρουση για το θέμα της γης. Οι δημοκρατικές εκλογές μεταβλήθηκαν σε εθνοτική αντιπαράθεση. Στην αντιπολίτευση υπάρχουν ελάχιστοι Κικούγιου. Από την πλευρά της αντιπολίτευσης, οι εκλογές θεωρούνται παράνομες. Η οργή εξαπλώνεται και οι συγκρούσεις σταδιακά παίρνουν τη μορφή εθνικών εκκαθαρίσεων που σταδιακά εξελίσσονται σε αμοιβαίες εθνικές εκκαθαρίσεις, όπου οι διάφορες ομάδες προσπαθούν να αναγκάσουν τα μέλη της άλλης εθνότητας να φύγουν από την περιοχή τους. Αυτό το σενάριο το έχουμε δει πολλές φορές στο παρελθόν, αν και πολλά αφρικανικά κράτη γλίτωσαν απ’ αυτή την εξέλιξη, διότι τα περισσότερα από αυτά αποτελούνται από τόσες πολλές εθνότητες, ώστε κάθε κυβέρνηση είναι αναγκασμένη να είναι ένας συνασπισμός μεταξύ αυτών των διαφορετικών ομάδων. Ομως η Κένυα είναι πιο ευαίσθητη λόγω του γεγονότος ότι υπάρχουν λιγότερες εθνικές ομάδες που θα μοιραστούν την εξουσία».

Σύμφωνα με τον Μαν, η εθνοτική ρήξη επισπεύδεται όταν υπάρχουν, πέρα από τα πολιτικά, και οικονομικά οφέλη.

«Στην περίπτωση της Κένυας σήμερα, και της Ρουάντας στο παρελθόν, το κράτος είχε σημαντικούς οικονομικούς πόρους. Το κράτος της Κένυας λαμβάνει μισό δισεκατομμύριο δολάρια σε βοήθεια μόνον από τις ΗΠΑ. Ο έλεγχος αυτών των πόρων αποτελεί μια σημαντική πηγή οικονομικής ευημερίας. Γι’ αυτό κυριαρχεί η αντίληψη ότι η οικονομική αλληλεγγύη μεταξύ των μελών αυτών των εθνοτικών ομάδων είναι ζωτικής σημασίας. Η εθνότητα είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια πολιτισμική κοινότητα». Μια άλλη περίπτωση που, σύμφωνα με τον Αμερικανό πανεπιστημιακό, δείχνει ότι η δημοκρατία δεν αποτελεί κατ’ ανάγκην πανάκεια, είναι οι φιλελεύθερες δημοκρατίες στη Βόρεια Αμερική και στην Αυστραλία. Στα αρχικά τους στάδια αυτές οι δημοκρατίες βαρύνονται για περισσότερες μαζικές δολοφονίες από ό,τι τα ολοκληρωτικά καθεστώτα.

«Στις δημοκρατίες των εποίκων είναι χαρακτηριστικό ότι όσο περισσότερη ανεξαρτησία και δημοκρατία απολαμβάνουν οι έποικοι τόσο πιο πολύ επιδίδονται σε δολοφονίες των ιθαγενών. Βασικά πρόκειται για μια σύγκρουση για την κατοχή της γης. Οι έποικοι ήθελαν να διώξουν τους ιθαγενείς από τη γη τους -ενώ οι αποικιακές κυβερνήσεις προσπαθούσαν να τους συγκρατήσουν με τη βία. Ομως όσο περισσότερη δύναμη παραχωρούσαν στους εποίκους, τόσο εντεινόταν η κακομεταχείριση των ιθαγενών. Αυτό συνέβη στη Βόρεια Αμερική και στην Αυστραλία, όπου ολόκληροι πληθυσμοί εξοντώθηκαν. Η κατάσταση δεν ήταν τόσο άσχημη στη βρετανική και στην ισπανική αυτοκρατορία».

Οι παρατηρήσεις του Μαν έχουν άμεση σχέση με την πολιτική που ακολουθούν οι ΗΠΑ σήμερα στη Μέση Ανατολή και αλλού. Χωρίς να αρνείται ότι οι προσπάθειες εκδημοκρατισμού μιας περιοχής ή χώρας μακροπρόθεσμα μπορεί να είναι ευεργετικές, εν τούτοις τονίζει ότι η διαδικασία της μετάβασης θα πρέπει να γίνεται με μεγάλη προσοχή.

«Δεν θα πρέπει να πιστεύουμε ότι η δημοκρατία είναι το μαγικό ραβδί που κάνει θαύματα. Σε περιπτώσεις που έχεις διάφορες εθνοτικές ομάδες, πρέπει να προχωρείς αργά και με μεγάλη προσοχή. Δεν μπορείς να εισβάλεις σε μια χώρα και να κάνεις εκλογές, όπως στο Ιράκ. Οι ΗΠΑ σήμερα χρηματοδοτούν εθνοφρουρές σουνιτών για να εξουδετερώσουν την Αλ Κάιντα και για να εξισορροπήσουν τις σχέσεις δύναμης με τους σιίτες και τους Κούρδους. Και αυτό είναι πολύ επικίνδυνο. Δεν υπάρχει καμία προοπτική για μια πραγματική δημοκρατία».
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 25/02/2008
Copyright © 2007 Χ. Κ. Τεγόπουλος Εκδόσεις Α.Ε.

Ωφελησε ο Καστρο την Κουβα;

Filed under: Uncategorized — Takis Michas @ 8:57 μμ
Ο ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ της «Μοντ Ντιπλοματίκ» Ιγνάσιο Ραμονέ και ο Κουβανός πανεπιστημιακός Κάρλος Μοντάνε, απαντούν στο ερώτημα:
Ωφέλησε ο Κάστρο την Κούβα;
Στο ερώτημα αυτό προσπαθούν να απαντήσουν μέσα από μια πολύ ζωντανή συζήτηση δύο γνωστοί διανοούμενοι.

Ο Κουβανός εξόριστος πανεπιστημιακός Κάρλος Αλμπέρτο Μοντάνε, που ζει από το 1970 στη Μαδρίτη, και ο διεθυντής της εφημερίδας «Μοντ Ντιπλοματίκ» Ιγνάσιο Ραμονέ. Ολόκληρη η συζήτηση δημοσιεύεται στην τελευταία έκδοση της επιθεώρησης «Foreign Policy».

Κάρλος Αλμπέρτο Μοντάνε: «Προβλέπω ότι όταν ο Φιντέλ πεθάνει, το σύστημα θα καταρρεύσει. Στην αμερικανική ήπειρο, στο τέλος του 21ου αιώνα, μια δικτατορία που δεν σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα, που έχει πάνω από 300 πολιτικούς κρατουμένους -περιλαμβανομένων 48 νέων επειδή μάζευαν υπογραφές για ένα δημοψήφισμα, 23 δημοσιογράφων που έγραφαν επικριτικά για το καθεστώς άρθρα και 19 βιβλιοθηκάριων που δάνειζαν απαγορευμένα βιβλία- δεν μπορεί να διατηρηθεί. Οι λόγοι είναι οι εξής:

»Πρώτον, η ηγεσία του Κάστρο δεν μπορεί να μεταφερθεί σε κάποιον άλλο. Παρότι η ιδεολογία του είναι ο κομμουνισμός, ο ίδιος είναι πλασμένος από το ίδιο υλικό, όπως ο δικτάτορας της Ισπανίας Φράνκο και του Αγίου Δομίνικου Τρουχίλιο: είναι ο αυταρχικός στρατιωτικός. Αυτού του είδους η εξουσία, που βασίζεται σε έναν συνδυασμό φόβου και σεβασμού, δεν μπορεί να μεταφερθεί.

»Δεύτερον, οι Κουβανοί γνωρίζουν ότι το σύστημα έχει αποτύχει. Κάθε μέρα διαπιστώνουν ότι ο κομμουνισμός χειροτέρεψε τις συνθήκες διαβίωσης στη χώρα. Η τροφή, η στέγη, το πόσιμο νερό, οι μεταφορές, το ηλεκτρικό, οι επικοινωνίες και ο ρουχισμός είναι ανάγκες η μη ικανοποίηση των οποίων δεν μπορεί να αποζημιωθεί με την ύπαρξη ενός εκτεταμένου, αλλά χαμηλής ποιότητας εκπαιδευτικού και υγειονομικού συστήματος.

»Τέλος, οι μεταρρυθμιστές γνωρίζουν ότι οι αλλαγές δεν είναι απλώς δυνατές αλλά και επιθυμητές. Οι ηγέτες της Κούβας, ιδιαίτερα αυτοί που είναι νεότεροι από τον Φιντέλ και τον αδελφό του Ραούλ, συνειδητοποιούν ότι δεν είναι ήρωες σε ένα ρομαντικό παραμύθι, αλλά τα στηρίγματα ενός παρανοϊκού συστήματος από το οποίο όποιος μπορεί να δραπετεύσει, το κάνει».

Κίνημα με εθνικό χαρακτήρα

Ιγκνάσιο Ραμονέ: «Σε αντίθεση με την Ουγγαρία, οι μεγαλύτερες μεταρρυθμίσεις στην Κούβα δεν υπήρξαν το αποτέλεσμα ξένων ιδεών που επιβλήθηκαν από ξένα στρατεύματα που κατέφτασαν σε σοβιετικά τανκ. Αντίθετα, ξεπήδησαν από ένα λαϊκό κίνημα στο οποίο συνέκλιναν οι ελπίδες των αγροτών, των εργατών, ακόμα και των μικροαστών. Ο θάνατος του Κάστρο δεν πρόκειται να οδηγήσει στην κατάρρευση ενός κινήματος που έχει μια προϊστορία εκατοντάδων ετών. Αν δεν αναγνωρίζεις τον εθνικό χαρακτήρα του κινήματος, σημαίνει ότι δεν κατανοείς τη βασική διάσταση του καθεστώτος. Και αυτό σε εμποδίζει να κατανοήσεις γιατί 15 έτη μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ το καθεστώς της Κούβας παραμένει στη θέση του…

»Η γενικευμένη αποτυχία του νεοφιλελεύθερου μοντέλου στη Λατινική Αμερική έφερε ξανά στο προσκήνιο την εικόνα της Κούβας ως κοινωνικού μοντέλου. Κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί τα επιτεύγματα της χώρας στην Παιδεία, την Υγεία, τον Αθλητισμό και την Ιατρική. Ολα αυτά ξανακάνουν την Κούβα το μοντέλο για τους μη προνομιούχους της Λατινικής Αμερικής. Η προσπάθεια της Αμερικής να απομονώσει την Κούβα στη Νότια Αμερική απέτυχε…

»Επίσης, παραγνωρίζεις τις μεταρρυθμίσεις που ξεκίνησε το καθεστώς του Κάστρο, όπως το άνοιγμα στις ξένες επενδύσεις, τη μερική κατάργηση των ρυθμίσεων στο εξωτερικό εμπόριο, την αποποινικοποίηση της κατοχής ξένου συναλλάγματος, την αναζωογόνηση του τουρισμού κ.λπ. Ολα αυτά είχαν ως αποτέλεσμα τα τελευταία 10 έτη η μέση ετήσια ανάπτυξη του ΑΕΠ της Κούβας να φτάσει το 5%, που ήταν το υψηλότερο στη Λατινική Αμερική. Παρά το γεγονός ότι οι ΗΠΑ συνεχίζουν να διατηρούν το εμπάργκο που, πέρα από το να κάνει τους Κουβανούς να υποφέρουν, έχει καταφέρει να νομιμοποιήσει στα μάτια του υπόλοιπου κόσμου το καθεστώς το οποίο επιδιώκουν να ανατρέψουν».

Κούβα όπως Β. Κορέα

Μοντάνε: «Οποιος γνωρίζει την ιστορία της Κούβας, γνωρίζει ότι ο Φιντέλ έκανε την επανάσταση εναντίον του Μπατίστα για να αποκαταστήσει τις ελευθερίες και να επαναφέρει το Σύνταγμα του 1940 -όχι για να δημιουργήσει μια κομμουνιστική δικτατορία, αντιγραφή του σοβιετικού μοντέλου. Ο λόγος για το οποίο δεν κατέρρευσε ο κομμουνισμός στην Κούβα είναι ο ίδιος για τον οποίο δεν κατέρρευσε στη Βόρεια Κορέα. Η άκρα καταπίεση.

»Λες ότι φταίει η Αμερική για τα οικονομικά προβλήματα της Κούβας. Ομως, όταν ο Φιντέλ ξεκίνησε την επανάσταση, ισχυρίστηκε ότι όλα τα κακά της χώρας είχαν τις ρίζες τους στην εκμετάλλευσή της από την Ουάσιγκτον. Τώρα ισχυρίζεται ότι τα προβλήματα έχουν τη ρίζα τους στο γεγονός ότι η Ουάσιγκτον δεν εκμεταλλεύεται την Κούβα! Τι ισχύει τελικά από τα δύο;

»Η ανάλυσή σου αγνοεί τις καταστροφικές επιπτώσεις που είχαν ο κολεκτιβισμός και η απουσία πολιτικών και οικονομικών ελευθεριών στις χώρες του σοβιετικού μπλοκ, που οδήγησαν στην κατάρρευσή τους».

Ραμονέ: «Ακόμα και αν ο Κάστρο ήταν τόσο καταπιεστικός, όπως ισχυρίζεσαι, η ιστορία είναι γεμάτη από παραδείγματα απεγνωσμένων ανθρώπων που εξεγέρθηκαν εναντίον των καταπιεστών τους. Από την πρώην Ανατολική Γερμανία μέχρι την Πολωνία, την Ουγγαρία, την Τσεχοσλοβακία και την Κίνα οι άνθρωποι κατάφεραν να πολεμήσουν την καταπίεση. Ομως, στην Κούβα του Κάστρο δεν έχει συμβεί καμία σημαντική εξέγερση…

Καμία σοβαρή διεθνής οργάνωση δεν έχει κατηγορήσει την Κούβα -όπου ισχύει ένα μορατόριουμ στις εκτελέσεις από το 2001- ότι κάνει «εξαφανίσεις», ότι επιδίδεται σε παράνομες εκτελέσεις ή ότι υποβάλλει τους κρατούμενους σε βασανιστήρια. Σε αντίθεση με το τι συμβαίνει με τον «πόλεμο εναντίον της τρομοκρατίας» που διεξάγουν οι ΗΠΑ. Αντίθετα, το καθεστώς της Κούβας υποστηρίζει τη ζωή. Κατάφερε να αυξήσει το προσδόκιμο ζωής και να μειώσει τη βρεφική θνησιμότητα. Οπως ανέφεραν οι «Τάιμς» της Νέας Υόρκης: «Αν οι ΗΠΑ είχαν τη βρεφική θνησιμότητα της Κούβας θα σώζονταν οι ζωές 2.212 βρεφών ετησίως»».

Μοντάνε: «Πώς μπορείς να ισχυρίζεσαι ότι δεν έχει υπάρξει «σημαντική εξέγερση» στην Κούβα; Γνωρίζεις καλά ότι υπήρξε λαϊκή αντίσταση στην επιβολή της κομμουνιστικής δικτατορίας. Τη δεκαετία του ’60 χιλιάδες αγρότες πήραν τα όπλα στα βουνά Εσκαμπρέι και εξοντώθηκαν από το καθεστώς του Κάστρο. Ο αριθμός των πολιτικών κρατουμένων τις δύο πρώτες δεκαετίες του καθεστώτος υπολογιζόταν σε 90 χιλιάδες και το ίδιο το καθεστώς ομολογούσε 20 χιλιάδες. Οποιοσδήποτε θέλει να πληροφορηθεί για τη βαναυσότητα του καθεστώτος θα πρέπει να διαβάσει τις 137 εκθέσεις της Διεθνούς Αμνηστίας για το θέμα, καθώς και τις πολυάριθμες εκθέσεις άλλων οργανώσεων, όπως του Human Rights Watch.

»Φυσικά το πιο γνωστό έγκλημα του Κάστρο υπήρξε το βύθισμα του πλοίου «13 Μάρτη» τον Ιούλιο του 1994, στο οποίο επέβαιναν 72 πρόσφυγες. Από τους 72 που πνίγηκαν, τα 10 ήταν παιδιά».


Ραμονέ: «Μια και μιλάμε για παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, γιατί δεν αρχίζεις με την προστασία που παρέχουν οι ΗΠΑ σε δύο γνωστούς τρομοκράτες, τους Κουβανούς εξόριστους Λουίς Ποσάντα Καρίλες και Ορλάντο Μπος, που κατηγορούνται ότι τίναξαν ένα κουβανικό αεροσκάφος της πολιτικής αεροπορίας στις 6 Οκτωβρίου 1976 σκοτώνοντας 73 άτομα; Και αν σε ενδιαφέρουν τα ανθρώπινα δικαιώματα, πώς μπορείς να αρνείσαι ότι η Κούβα, μια μικρή χώρα, παρέχει την μεγαλύτερη ιατρική βοήθεια σε δεκάδες χώρες ανά τον κόσμο; Σε πάνω από 30 χώρες, 30 χιλιάδες Κουβανοί γιατροί εργάζονται δωρεάν. Αυτό θα ήταν αναλογικά σαν να έστελναν οι ΗΠΑ 900 χιλιάδες γιατρούς στον Τρίτο Κόσμο. Μόνον η «Επιχείρηση-Θαύμα» που παρέχει εγχειρήσεις καταρράκτη σε φτωχούς κατοίκους της Βενεζουέλας, της Βολιβίας και της Κεντρικής Αμερικής έχει δώσει σε περισσότερους από 150 χιλιάδες ανθρώπους πίσω την όρασή τους. Το να μπορείς να δεις τα παιδιά σου και τη φύση γύρω σου δεν είναι ένα βασικό ανθρώπινο δικαίωμα;».

Μοντάνε: «Θα υπάρχουν πάντοτε διανοούμενοι έτοιμοι να δικαιώσουν τα εγκλήματα. Αυτό συνέβη με τον Στάλιν και τον Φράνκο, και σήμερα συμβαίνει με τον Κάστρο. Ηθικά είναι ακατανόητο: λατρεύουν τους εκτελεστές και μισούν τα θύματα. Πώς μπορεί η κυβέρνηση της Κούβας να σέβεται την αλληλεγγύη με τους Λατίνους γειτόνες της, τη στιγμή που δεν σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα στην ίδια της την αυλή; Το να κρίνει κανείς μισό αιώνα ανίκανης και βάναυσης δικτατορίας από τις εγχειρήσεις καταρράκτη που κάνει, είναι το ίδιο με το φασιστικό επιχείρημα υπέρ του Φράνκο: Η δικτατορία του ήταν καλή γιατί οι Ισπανοί έτρωγαν τρεις φορές την ημέρα. Αυτό ήταν επίσης το επιχείρημα των ρατσιστών της Νότιας Αφρικής: Το απαρτχάιντ ήταν καλό επειδή οι μαύροι της χώρας δεν ήταν τόσο φτωχοί όσο στις γειτονικές χώρες. Ετσι μαθαίνουμε σήμερα ότι η δικτατορία του Κάστρο ήταν καλή επειδή δάνειζε γιατρούς στον Τρίτο Κόσμο.

»Οι διανοούμενοι που υποστηρίζουν τον Κάστρο, θα επιθυμούσαν άραγε ένα ανάλογο καθεστώς στη Γαλλία ή στη χώρα τους; Και αν δεν το θέλουν για τη χώρα τους, γιατί το θέλουν για την Κούβα; Δεν έχουν το δικαίωμα οι Κουβανοί στην ελευθερία και στη δημοκρατία;».

Ραμονέ: «Οι κορυφαίοι διανοούμενοι πάντοτε ήταν με την πλευρά αυτών που υπέφεραν από την αλαζονεία των ισχυρών. Το να είσαι εναντίον της Κούβας και υπέρ των ΗΠΑ, η κυβέρνηση των οποίων κατηγορείται για πολύ σοβαρές παραβιάσεις (βασανισμός φυλακισμένων, απαγωγή πολιτών εγκλεισμός χωρίς δίκη σε μυστικές φυλακές, δολοφονίες υπόπτων…), δεν αρμόζει σε έναν έστω ημιπληροφορημένο πολίτη».


ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 27/02/2008
Copyright © 2007 Χ. Κ. Τεγόπουλος Εκδόσεις Α.Ε.

Το Κιοτο σε ..ατομικο επιπεδο!

Filed under: Uncategorized — Takis Michas @ 8:56 μμ
Πλανήτης ΓΗ
Το Κιότο σε… ατομικό επίπεδο!

Μέχρι πρόσφατα, οι προτεινόμενες λύσεις για το φαινόμενο της υπερθέρμανσης της ατμόσφαιρας είχαν ως άξονα αναφοράς ολόκληρα κράτη ή βιομηχανίες. Ετσι, εκείνοι που υπέγραψαν τις συμφωνίες του Κιότο έχουν αναλάβει την υποχρέωση να μειώσουν τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα σε εθνικό επίπεδο. Παράλληλα, οι νομοθεσίες διαφόρων χωρών στοχεύουν στη μείωση των εκπομπών αερίων σε ολόκληρους κλάδους ή βιομηχανίες.

Ομως, τον τελευταίο καιρο έχει αρχίσει να εμφανίζεται ένας νέος τρόπος σκέψης που επεκτείνει τις συμφωνίες του Κιότο στο επίπεδο του κάθε πολίτη. Οι υποστηρικτές του πιστεύουν ότι τα μέτρα που λαμβάνονται σε εθνικό επίπεδο δεν είναι επαρκή και ότι ο καλύτερος τρόπος για να αντιμετωπιστεί το φαινόμενο του θερμοκηπίου είναι να εμπλακούν στη διαδικασία και οι πολίτες κάθε χώρας σε ατομικό επίπεδο. Αλλωστε, οι συνολικές επιπτώσεις της ατομικής κατανάλωσης ενέργειας είναι τεράστιες. Ετσι, υπολογίζεται ότι το 40% των συνολικών εκπομπών αερίων που αφορούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου στις ΗΠΑ και στη Βρετανία, προέρχονται από την ατομική κατανάλωση ενέργειας. Ο μέσος Αμερικανός ευθύνεται για τις εκπομπές 20 τόνων διοξειδίου του άνθρακα ετησίως.

Η νέα άποψη, που είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη στην Αγγλία και στην Ιρλανδία, τονίζει ότι κάθε άτομο έχει δικαιώματα και υποχρεώσεις απέναντι στην ατμόσφαιρα. Σε πρακτικό επίπεδο, η νέα φιλοσοφία εφαρμόζεται με τη μορφή της χορήγησης σε κάθε κάτοικο της χώρας μιας άδειας ή μετοχής «εκπομπών αερίων», η οποία θέτει τα όρια στις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα, που έχει το δικαίωμα να κάνει κάθε άτομο η νοικοκυριό ετησίως. Σύμφωνα με αυτό το μοντέλο, εκείνοι που θα υπερέβαιναν την επιτρεπτή κατανάλωση θα έπρεπε να αγοράσουν επιπλέον άδειες, ενώ από την πλευρά τους εκείνοι που θα έκαναν εξοικονόμηση ενέργειας θα μπορούσαν να πωλούν το πλεόνασμά τους. Οπως είναι προφανές, αυτό το σύστημα επιβραβεύει αυτούς που εξοικονομούν ενέργεια, ενώ τιμωρεί αυτούς που κάνουν υπερβολική κατανάλωση.

Σύμφωνα με αυτό το σχέδιο, πατέρας του οποίου είναι ο Βρετανός οικονομολόγος Ντέιβιντ Φλέμπινγκ, μια επιτροπή θα έθετε το πλαφόν των συνολικών εκπομπών αερίων για όλη τη Βρετανία.Το 40% θα αφορούσε τα δικαιώματα εκπομπών αερίων από τον πληθυσμό και κάθε πολίτης θα έπαιρνε τον ίδιο αριθμό μετοχών ή αδειών. Ο κάθε πολίτης θα είχε έναν ατομικό λογαριασμό εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα. Κάθε φορά, π.χ., που θα έβαζε πετρέλαιο στο αυτοκίνητό του ο λογαριασμός του θα χρεωνόταν.

Ενα τέτοιο σύστημα έχει πολλά πλεονεκτήματα. Κατ’ αρχάς θα υποχρέωνε τους πολίτες να λαμβάνουν υπόψη τους ανά πάσα στιγμή το ενεργειακό και οικολογικό κόστος των επιλογών τους. Θα τους έκανε να σκεφτούν, π.χ., αν θα χρησιμοποιήσουν το αυτοκίνητό τους για να πάνε στο φούρνο ή αν, αντίθετα, θα πήγαιναν με τα πόδια ή με το ποδήλατο. Θα τους έκανε επίσης να σκεφτούν αν θα πάνε με το αυτοκίνητό τους στη Θεσσαλονίκη ή αν θα χρησιμοποιήσουν μαζικά μέσα μεταφοράς. Προκειμένου να εξοικονομήσουν άδειες εκπομπών αερίων, θα ήσαν υποχρεωμένοι, π.χ., να μειώσουν τη χρήση του κλιματιστικού το καλοκαίρι. Αυτοί που θα εξοικονομούσαν ενέργεια θα μπορούσαν είτε να χρησιμοποιήσουν το πλεόνασμα τον επόμενο χρόνο είτε να το πουλήσουν.

Ενα άλλο πλεονέκτημα του συστήματος είναι ότι είναι κοινωνικά δίκαιο. Στον βαθμό που οι πλούσιοι δαπανούν περισσότερη ενέργεια, θα ήσαν υποχρεωμένοι να πληρώνουν περισσότερα σε σχέση με τους φτωχούς που καταναλώνουν λιγότερη ενέργεια.

Επίσης, το σύστημα θα έδινε πρόσθετα κίνητρα σε πολλές επιχειρήσεις να επενδύσουν στην εξεύρεση τεχνολογιών εξοικονόμησης ενέργειας. Στον βαθμό που όλοι οι πολίτες θα προσπαθούσαν να εξοικονομήσουν ενέργεια για να έχουν πλεόνασμα «αδειών εκπομπών», θα υπήρχε μεγάλη ζήτηση για προϊόντα που θα τους επέτρεπαν να υλοποιήσουν αυτό τον στόχο.

Αυτές οι προτάσεις και ιδέες δεν βρίσκονται μόνο στο χώρο της φαντασίας, αλλά έχουν ήδη αρχίσει να εξετάζονται σοβαρά όσον αφορά τη δυνατότητα εφαρμογής τους. Το 2006, ο υπουργός Περιβάλλοντος της Βρετανίας Ντέιβιντ Μίλιμπαντ υιοθέτησε αυτές τις ιδέες και συνέστησε μια επιτροπή για να τις μελετήσει. Επίσης, στην Ιρλανδία η κυβέρνηση επεξεργάζεται την εφαρμογή μιας παραλλαγής του προναφερθέντος σχεδίου.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 03/03/2008
Copyright © 2007 Χ. Κ. Τεγόπουλος Εκδόσεις Α.Ε.

Τα τεσσερα λαθη της Ελλαδας στο Μακεδονικο

Filed under: Politics and Economics — Takis Michas @ 8:55 μμ
Τα τέσσερα καθοριστικά λάθη της Ελλάδας
Καθώς οι διαπραγματεύσεις σχετικά με την ονομασία της γειτονικής χώρας βαίνουν προς το οριστικό ναυάγιο, ελληνικοί διπλωματικοί κύκλοι αρχίζουν να εντοπίζουν ορισμένα πολύ σημαντικά στρατηγικά λάθη, τα οποία διέπραξε η Αθήνα τα τελευταία έτη.

Το πρώτο και ίσως το μεγαλύτερο λάθος είναι ότι όλα αυτά τα χρόνια η Αθήνα απέφυγε τις άμεσες, συχνές και συστηματικές επαφές και συζητήσεις με τα Σκόπια όχι απλά για το όνομα, αλλά για ολόκληρο το πλέγμα των προβλημάτων που ταλανίζει τις σχέσεις των δύο χωρών. Η Αθήνα προτιμούσε να ακολουθεί τη γραμμή των έμμεσων διαπραγματεύσεων που περιορίζονταν απλά στο θέμα του ονόματος και γι’ αυτό δεν μπορούσε να προλάβει άλλες αρνητικές εξελίξεις (χάρτες, ονομασία αεροδρομίου) στις οποίες αντιδρούσε υστερικά και κατόπιν εορτής.

Οπως μας έλεγε παλαιό στέλεχος του ΥΠΕΞ: «Είναι γνωστό ότι το θέμα του ονόματος αποτελεί απλά το κερασάκι σε μια τεράστια προβληματική που αφορά εθνικές ταυτότητες, εθνικά σύμβολα, μυθολογία κ.λπ. Ολα αυτά τα θέματα θα έπρεπε η Ελλάδα να τα συζητά σε καθημερινή και συστηματική βάση με τα Σκόπια -και όχι απλά να περιορίζει τη συζήτηση στο θέμα του ονόματος και αυτή μέσω τρίτων». Η Αθήνα π.χ. μόλις πριν από μια εβδομάδα εξουσιοδότησε τον κ. Βασιλάκη να δεχτεί την πρόταση των ΗΠΑ για τη σύσταση κοινών επιτροπών που θα εξέταζαν το θέμα ιστορικών εγχειριδίων. Ομως μια τέτοια ενέργεια θα έπρεπε να είχε γίνει πριν από πολλά έτη, και μάλιστα να είχε πάρει την πρωτοβουλία η Αθήνα. Οχι να περιμένει η Αθήνα να τη δεχτεί την τελευταία στιγμή και έπειτα από πρόταση… των ΗΠΑ!

Το δεύτερο μεγάλο λάθος της Αθήνας ήταν ότι ερμήνευε ορισμένες κινήσεις των Σκοπίων μέσα από το πλέγμα της ελληνικής ιστορικής πραγματικότητας και όχι μέσα από το πλέγμα της πολιτικής πραγματικότητας των Σκοπίων. Το κύριο θέμα εδώ ήταν οι έντονες προσπάθειες τον τελευταίο καιρό των Σκοπίων να υπερτονίσουν την καταγωγή τους από την Αρχαία Μακεδονία. Από τη σκοπιά των Αθηνών αυτό φάνταζε ως μια προσπάθεια υποκλοπής του παρελθόντος και συνεπώς ως μια πρόκληση. Ομως στο πλαίσιο των πολιτικών παραδόσεων των Σκοπίων αυτή η στροφή προς την αρχαιότητα σήμαινε μια απομάκρυνση από τον «πανσλαβισμό» και μια προσπάθεια εξεύρεσης μιας ιστορικής ταυτότητας αποδεκτής από τη Δύση! Με άλλα λόγια, από την πλευρά του κ. Γκρούεφσκι και της κυβέρνησής του η στροφή προς την αρχαιότητα ισοδυναμούσε με «φιλοδυτικισμό» και «εκσυγχρονισμό»!

Το τρίτο λάθος της Αθήνας ήταν η ολοκληρωτική έλλειψη κατανόησης της αμερικανικής πολιτικής. Το τελευταίο, ιδίως, έτος επικρατούσε μια απίστευτη ευφορία στο ελληνικό ΥΠΕΞ σχετικά με την υποτιθέμενη αλλαγή στην αμερικανική πολιτική. «Οι Αμερικανοί κατανοούν τις θέσεις μας και θα πιέσουν τα Σκόπια», ήταν η γνωστή επωδός έπειτα από κάθε συνάντηση Ελλήνων διπλωματών με ομολόγους τους στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ. Ομως η αμερικανική πολιτική δεν είχε ποτέ της αλλάξει. Η πολιτική των ΗΠΑ εντοπιζόταν πάντοτε στα εξής δύο σημεία:

* Το θέμα του ονόματος είναι ένα διμερές πρόβλημα που αφορά τις δύο χώρες.

* Το θέμα του ονόματος, στο βαθμό που είναι διμερές πρόβλημα, δεν θα πρέπει να επηρεάσει την ένταξη της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ.

Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι οι Αμερικανοί δεν θα έβλεπαν με ικανοποίηση την επίτευξη μιας κοινά αποδεκτής λύσης ή ότι δεν έκαναν συστάσεις στα Σκόπια σχετικά με την ονομασία και τις γενικότερες διαφορές με την Αθήνα. Ομως το «bottom-line» παρέμενε πάντοτε το ίδιο. Καλή η λύση αλλά καλύτερη η ένταξη στο ΝΑΤΟ! Οπως πάντοτε τόνιζαν οι Αμερικανοί στις επαφές τους με την Ελληνίδα υπουργό Εξωτερικών, η διεύρυνση του ΝΑΤΟ αποτελούσε βασικό μέρος της «Bush legacy» (υστεροφημία του Μπους), η οποία ασφαλώς δεν θα έπρεπε να τεθεί σε κίνδυνο από διμερείς μικροδιαφορές.

Πάντως είναι γεγονός ότι ιδιαίτερα μετά τις πρόσφατες εξελίξεις στο Κόσοβο η πλάστιγγα έγειρε οριστικά υπέρ της ένταξης της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ «come what may» (ό,τι κι αν συμβεί). Οι ανησυχίες του Στέιτ Ντιπάρτμεντ σχετικά με τις προοπτικές αποσταθεροποίησης της περιοχής, σε συσχετισμό με τις ανησυχίες τους για την «επάνοδο» των Ρώσων στα Βαλκάνια, καθιστούν για τις ΗΠΑ μονόδρομο την ταχεία διεύρυνση του ΝΑΤΟ στο χώρο αυτό.

Ομως το τέταρτο και ίσως σοβαρότερο λάθος της Ελλάδας ήταν το θέμα του «γεωγραφικού προσδιορισμού». Εδώ πραγματικά η Ελλάδα είχε λογαριάσει χωρίς τον ξενοδόχο. Που στην προκειμένη περίπτωση δεν ήταν άλλος… από τη Βουλγαρία! Το πρόβλημα με τις γωγραφικές ονομασίες που είχαν προταθεί, όπως π.χ. «Βόρεια» και «Ανω» Μακεδονία, ήταν ότι είχε έντονες αντιρρήσεις η Βουλγαρία, τις οποίες, σύμφωνα με πληροφορίες μας, διαμήνυσε σε όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη. Οι αντιρρήσεις της Βουλγαρίας εστιάζονται στο γεγονός ότι οι δύο αυτοί όροι κάνουν αναφορά σε εδαφικό τμήμα της Βουλγαρίας! Η Βόρεια ή Ανω Μακεδονία δεν είναι τίποτα άλλο από τη Βουλγαρική Μακεδονία ή τη λεγόμενη «Μακεδονία του Πιρίν».

Στην ουσία οι επιλογές της Ελλάδας είχαν περιοριστεί στην Ελλάδα σε ένα και μοναδικό όνομα. Το «Νέα Μακεδονία». Ομως σε αυτό το σημείο αντάμωσε ένα πολύ σοβαρό αντεπιχείρημα των Σκοπίων. «Και η σημερινή Ελλάδα δεν έχει ως κρατική υπόσταση καμιά σχέση με την Αρχαία Ελλάδα. Ομως αυτό δεν την εμποδίζει να ονομάζεται «Ελλάδα» και όχι «Νέα Ελλάδα». Γιατί λοιπόν κάτι το οποίο η Ελλάδα δεν το εφαρμόζει στον εαυτό της προσπαθεί να το επιβάλει σε άλλες χώρες;».

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 05/03/2008

Blog στο