matchpoint

Μαρτίου 16, 2008

Ωφελησε ο Καστρο την Κουβα;

Filed under: Uncategorized — Takis Michas @ 8:57 μμ
Ο ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ της «Μοντ Ντιπλοματίκ» Ιγνάσιο Ραμονέ και ο Κουβανός πανεπιστημιακός Κάρλος Μοντάνε, απαντούν στο ερώτημα:
Ωφέλησε ο Κάστρο την Κούβα;
Του ΤΑΚΗ ΜΙΧΑ
Στο ερώτημα αυτό προσπαθούν να απαντήσουν μέσα από μια πολύ ζωντανή συζήτηση δύο γνωστοί διανοούμενοι.

Ο Κουβανός εξόριστος πανεπιστημιακός Κάρλος Αλμπέρτο Μοντάνε, που ζει από το 1970 στη Μαδρίτη, και ο διεθυντής της εφημερίδας «Μοντ Ντιπλοματίκ» Ιγνάσιο Ραμονέ. Ολόκληρη η συζήτηση δημοσιεύεται στην τελευταία έκδοση της επιθεώρησης «Foreign Policy».

Κάρλος Αλμπέρτο Μοντάνε: «Προβλέπω ότι όταν ο Φιντέλ πεθάνει, το σύστημα θα καταρρεύσει. Στην αμερικανική ήπειρο, στο τέλος του 21ου αιώνα, μια δικτατορία που δεν σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα, που έχει πάνω από 300 πολιτικούς κρατουμένους -περιλαμβανομένων 48 νέων επειδή μάζευαν υπογραφές για ένα δημοψήφισμα, 23 δημοσιογράφων που έγραφαν επικριτικά για το καθεστώς άρθρα και 19 βιβλιοθηκάριων που δάνειζαν απαγορευμένα βιβλία- δεν μπορεί να διατηρηθεί. Οι λόγοι είναι οι εξής:

»Πρώτον, η ηγεσία του Κάστρο δεν μπορεί να μεταφερθεί σε κάποιον άλλο. Παρότι η ιδεολογία του είναι ο κομμουνισμός, ο ίδιος είναι πλασμένος από το ίδιο υλικό, όπως ο δικτάτορας της Ισπανίας Φράνκο και του Αγίου Δομίνικου Τρουχίλιο: είναι ο αυταρχικός στρατιωτικός. Αυτού του είδους η εξουσία, που βασίζεται σε έναν συνδυασμό φόβου και σεβασμού, δεν μπορεί να μεταφερθεί.

»Δεύτερον, οι Κουβανοί γνωρίζουν ότι το σύστημα έχει αποτύχει. Κάθε μέρα διαπιστώνουν ότι ο κομμουνισμός χειροτέρεψε τις συνθήκες διαβίωσης στη χώρα. Η τροφή, η στέγη, το πόσιμο νερό, οι μεταφορές, το ηλεκτρικό, οι επικοινωνίες και ο ρουχισμός είναι ανάγκες η μη ικανοποίηση των οποίων δεν μπορεί να αποζημιωθεί με την ύπαρξη ενός εκτεταμένου, αλλά χαμηλής ποιότητας εκπαιδευτικού και υγειονομικού συστήματος.

»Τέλος, οι μεταρρυθμιστές γνωρίζουν ότι οι αλλαγές δεν είναι απλώς δυνατές αλλά και επιθυμητές. Οι ηγέτες της Κούβας, ιδιαίτερα αυτοί που είναι νεότεροι από τον Φιντέλ και τον αδελφό του Ραούλ, συνειδητοποιούν ότι δεν είναι ήρωες σε ένα ρομαντικό παραμύθι, αλλά τα στηρίγματα ενός παρανοϊκού συστήματος από το οποίο όποιος μπορεί να δραπετεύσει, το κάνει».

Κίνημα με εθνικό χαρακτήρα

Ιγκνάσιο Ραμονέ: «Σε αντίθεση με την Ουγγαρία, οι μεγαλύτερες μεταρρυθμίσεις στην Κούβα δεν υπήρξαν το αποτέλεσμα ξένων ιδεών που επιβλήθηκαν από ξένα στρατεύματα που κατέφτασαν σε σοβιετικά τανκ. Αντίθετα, ξεπήδησαν από ένα λαϊκό κίνημα στο οποίο συνέκλιναν οι ελπίδες των αγροτών, των εργατών, ακόμα και των μικροαστών. Ο θάνατος του Κάστρο δεν πρόκειται να οδηγήσει στην κατάρρευση ενός κινήματος που έχει μια προϊστορία εκατοντάδων ετών. Αν δεν αναγνωρίζεις τον εθνικό χαρακτήρα του κινήματος, σημαίνει ότι δεν κατανοείς τη βασική διάσταση του καθεστώτος. Και αυτό σε εμποδίζει να κατανοήσεις γιατί 15 έτη μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ το καθεστώς της Κούβας παραμένει στη θέση του…

»Η γενικευμένη αποτυχία του νεοφιλελεύθερου μοντέλου στη Λατινική Αμερική έφερε ξανά στο προσκήνιο την εικόνα της Κούβας ως κοινωνικού μοντέλου. Κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί τα επιτεύγματα της χώρας στην Παιδεία, την Υγεία, τον Αθλητισμό και την Ιατρική. Ολα αυτά ξανακάνουν την Κούβα το μοντέλο για τους μη προνομιούχους της Λατινικής Αμερικής. Η προσπάθεια της Αμερικής να απομονώσει την Κούβα στη Νότια Αμερική απέτυχε…

»Επίσης, παραγνωρίζεις τις μεταρρυθμίσεις που ξεκίνησε το καθεστώς του Κάστρο, όπως το άνοιγμα στις ξένες επενδύσεις, τη μερική κατάργηση των ρυθμίσεων στο εξωτερικό εμπόριο, την αποποινικοποίηση της κατοχής ξένου συναλλάγματος, την αναζωογόνηση του τουρισμού κ.λπ. Ολα αυτά είχαν ως αποτέλεσμα τα τελευταία 10 έτη η μέση ετήσια ανάπτυξη του ΑΕΠ της Κούβας να φτάσει το 5%, που ήταν το υψηλότερο στη Λατινική Αμερική. Παρά το γεγονός ότι οι ΗΠΑ συνεχίζουν να διατηρούν το εμπάργκο που, πέρα από το να κάνει τους Κουβανούς να υποφέρουν, έχει καταφέρει να νομιμοποιήσει στα μάτια του υπόλοιπου κόσμου το καθεστώς το οποίο επιδιώκουν να ανατρέψουν».

Κούβα όπως Β. Κορέα

Μοντάνε: «Οποιος γνωρίζει την ιστορία της Κούβας, γνωρίζει ότι ο Φιντέλ έκανε την επανάσταση εναντίον του Μπατίστα για να αποκαταστήσει τις ελευθερίες και να επαναφέρει το Σύνταγμα του 1940 -όχι για να δημιουργήσει μια κομμουνιστική δικτατορία, αντιγραφή του σοβιετικού μοντέλου. Ο λόγος για το οποίο δεν κατέρρευσε ο κομμουνισμός στην Κούβα είναι ο ίδιος για τον οποίο δεν κατέρρευσε στη Βόρεια Κορέα. Η άκρα καταπίεση.

»Λες ότι φταίει η Αμερική για τα οικονομικά προβλήματα της Κούβας. Ομως, όταν ο Φιντέλ ξεκίνησε την επανάσταση, ισχυρίστηκε ότι όλα τα κακά της χώρας είχαν τις ρίζες τους στην εκμετάλλευσή της από την Ουάσιγκτον. Τώρα ισχυρίζεται ότι τα προβλήματα έχουν τη ρίζα τους στο γεγονός ότι η Ουάσιγκτον δεν εκμεταλλεύεται την Κούβα! Τι ισχύει τελικά από τα δύο;

»Η ανάλυσή σου αγνοεί τις καταστροφικές επιπτώσεις που είχαν ο κολεκτιβισμός και η απουσία πολιτικών και οικονομικών ελευθεριών στις χώρες του σοβιετικού μπλοκ, που οδήγησαν στην κατάρρευσή τους».

Ραμονέ: «Ακόμα και αν ο Κάστρο ήταν τόσο καταπιεστικός, όπως ισχυρίζεσαι, η ιστορία είναι γεμάτη από παραδείγματα απεγνωσμένων ανθρώπων που εξεγέρθηκαν εναντίον των καταπιεστών τους. Από την πρώην Ανατολική Γερμανία μέχρι την Πολωνία, την Ουγγαρία, την Τσεχοσλοβακία και την Κίνα οι άνθρωποι κατάφεραν να πολεμήσουν την καταπίεση. Ομως, στην Κούβα του Κάστρο δεν έχει συμβεί καμία σημαντική εξέγερση…

Καμία σοβαρή διεθνής οργάνωση δεν έχει κατηγορήσει την Κούβα -όπου ισχύει ένα μορατόριουμ στις εκτελέσεις από το 2001- ότι κάνει «εξαφανίσεις», ότι επιδίδεται σε παράνομες εκτελέσεις ή ότι υποβάλλει τους κρατούμενους σε βασανιστήρια. Σε αντίθεση με το τι συμβαίνει με τον «πόλεμο εναντίον της τρομοκρατίας» που διεξάγουν οι ΗΠΑ. Αντίθετα, το καθεστώς της Κούβας υποστηρίζει τη ζωή. Κατάφερε να αυξήσει το προσδόκιμο ζωής και να μειώσει τη βρεφική θνησιμότητα. Οπως ανέφεραν οι «Τάιμς» της Νέας Υόρκης: «Αν οι ΗΠΑ είχαν τη βρεφική θνησιμότητα της Κούβας θα σώζονταν οι ζωές 2.212 βρεφών ετησίως»».

Μοντάνε: «Πώς μπορείς να ισχυρίζεσαι ότι δεν έχει υπάρξει «σημαντική εξέγερση» στην Κούβα; Γνωρίζεις καλά ότι υπήρξε λαϊκή αντίσταση στην επιβολή της κομμουνιστικής δικτατορίας. Τη δεκαετία του ’60 χιλιάδες αγρότες πήραν τα όπλα στα βουνά Εσκαμπρέι και εξοντώθηκαν από το καθεστώς του Κάστρο. Ο αριθμός των πολιτικών κρατουμένων τις δύο πρώτες δεκαετίες του καθεστώτος υπολογιζόταν σε 90 χιλιάδες και το ίδιο το καθεστώς ομολογούσε 20 χιλιάδες. Οποιοσδήποτε θέλει να πληροφορηθεί για τη βαναυσότητα του καθεστώτος θα πρέπει να διαβάσει τις 137 εκθέσεις της Διεθνούς Αμνηστίας για το θέμα, καθώς και τις πολυάριθμες εκθέσεις άλλων οργανώσεων, όπως του Human Rights Watch.

»Φυσικά το πιο γνωστό έγκλημα του Κάστρο υπήρξε το βύθισμα του πλοίου «13 Μάρτη» τον Ιούλιο του 1994, στο οποίο επέβαιναν 72 πρόσφυγες. Από τους 72 που πνίγηκαν, τα 10 ήταν παιδιά».

«Επιχείρηση-θαύμα»

Ραμονέ: «Μια και μιλάμε για παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, γιατί δεν αρχίζεις με την προστασία που παρέχουν οι ΗΠΑ σε δύο γνωστούς τρομοκράτες, τους Κουβανούς εξόριστους Λουίς Ποσάντα Καρίλες και Ορλάντο Μπος, που κατηγορούνται ότι τίναξαν ένα κουβανικό αεροσκάφος της πολιτικής αεροπορίας στις 6 Οκτωβρίου 1976 σκοτώνοντας 73 άτομα; Και αν σε ενδιαφέρουν τα ανθρώπινα δικαιώματα, πώς μπορείς να αρνείσαι ότι η Κούβα, μια μικρή χώρα, παρέχει την μεγαλύτερη ιατρική βοήθεια σε δεκάδες χώρες ανά τον κόσμο; Σε πάνω από 30 χώρες, 30 χιλιάδες Κουβανοί γιατροί εργάζονται δωρεάν. Αυτό θα ήταν αναλογικά σαν να έστελναν οι ΗΠΑ 900 χιλιάδες γιατρούς στον Τρίτο Κόσμο. Μόνον η «Επιχείρηση-Θαύμα» που παρέχει εγχειρήσεις καταρράκτη σε φτωχούς κατοίκους της Βενεζουέλας, της Βολιβίας και της Κεντρικής Αμερικής έχει δώσει σε περισσότερους από 150 χιλιάδες ανθρώπους πίσω την όρασή τους. Το να μπορείς να δεις τα παιδιά σου και τη φύση γύρω σου δεν είναι ένα βασικό ανθρώπινο δικαίωμα;».

Μοντάνε: «Θα υπάρχουν πάντοτε διανοούμενοι έτοιμοι να δικαιώσουν τα εγκλήματα. Αυτό συνέβη με τον Στάλιν και τον Φράνκο, και σήμερα συμβαίνει με τον Κάστρο. Ηθικά είναι ακατανόητο: λατρεύουν τους εκτελεστές και μισούν τα θύματα. Πώς μπορεί η κυβέρνηση της Κούβας να σέβεται την αλληλεγγύη με τους Λατίνους γειτόνες της, τη στιγμή που δεν σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα στην ίδια της την αυλή; Το να κρίνει κανείς μισό αιώνα ανίκανης και βάναυσης δικτατορίας από τις εγχειρήσεις καταρράκτη που κάνει, είναι το ίδιο με το φασιστικό επιχείρημα υπέρ του Φράνκο: Η δικτατορία του ήταν καλή γιατί οι Ισπανοί έτρωγαν τρεις φορές την ημέρα. Αυτό ήταν επίσης το επιχείρημα των ρατσιστών της Νότιας Αφρικής: Το απαρτχάιντ ήταν καλό επειδή οι μαύροι της χώρας δεν ήταν τόσο φτωχοί όσο στις γειτονικές χώρες. Ετσι μαθαίνουμε σήμερα ότι η δικτατορία του Κάστρο ήταν καλή επειδή δάνειζε γιατρούς στον Τρίτο Κόσμο.

»Οι διανοούμενοι που υποστηρίζουν τον Κάστρο, θα επιθυμούσαν άραγε ένα ανάλογο καθεστώς στη Γαλλία ή στη χώρα τους; Και αν δεν το θέλουν για τη χώρα τους, γιατί το θέλουν για την Κούβα; Δεν έχουν το δικαίωμα οι Κουβανοί στην ελευθερία και στη δημοκρατία;».

Ραμονέ: «Οι κορυφαίοι διανοούμενοι πάντοτε ήταν με την πλευρά αυτών που υπέφεραν από την αλαζονεία των ισχυρών. Το να είσαι εναντίον της Κούβας και υπέρ των ΗΠΑ, η κυβέρνηση των οποίων κατηγορείται για πολύ σοβαρές παραβιάσεις (βασανισμός φυλακισμένων, απαγωγή πολιτών εγκλεισμός χωρίς δίκη σε μυστικές φυλακές, δολοφονίες υπόπτων…), δεν αρμόζει σε έναν έστω ημιπληροφορημένο πολίτη».

(www.tmichas.wordpress.com)

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 27/02/2008
Copyright © 2007 Χ. Κ. Τεγόπουλος Εκδόσεις Α.Ε.
Advertisements

Σχολιάστε »

Δεν υπάρχουν σχόλια.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: