matchpoint

Μαΐου 28, 2008

The Greek Way

Filed under: Uncategorized — Takis Michas @ 7:57 πμ

Σημερα Τεταρτη το βραδυ η κρατικη τηλεοραση της Βοσνιας προβαλλει το ντοκιμαντερ της Ολλανδης δημοσιογραφου ΙBeugel «The Greek Way».Μπορειτε να το δειτε στο link που ακολουθει

http://www.ikonrtv.nl/factor/index.asp?oId=402

κανοντας ματα κλικ στο εικονιδιο με το βιντεο.Το  μεγαλυτερο  μερος του βιντεο ειναι Ελληνικα και Αγγλικα οποτε μπορει κανεις ευκολα να το καταλαβει

Advertisements

Μαΐου 19, 2008

Υπερόπτες των Βαλκανίων

Filed under: Uncategorized — Takis Michas @ 1:36 μμ

ID: 1551070
Εντυπο: ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ-ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
Ημ/νία: 11/05/2008
Σελ.: 10 ,11
Κατηγορία: πολιτική

Του ΤΑΚΗ ΜΙΧΑ

Μπορεί η Ελλάδα να μην αναγνωρίζει σήμερα «μακεδονική εθνότητα» (θεωρώντας την «τεχνητό κατασκεύασμα» του Τίτο), ούτε μακεδονική «γλώσσα» (χαρακτηρίζοντάς την «διάλεκτο»), όμως την ίδια αντίληψη είχε η Αθήνα, από τα τέλη του 19ου αιώνα, για όλους τους λαούς των Βαλκανίων.

Οι τολμηρές αυτές απόψεις καταγράφονται στην ογκωδέστατη μελέτη με τίτλο «Τα Βαλκάνια των Ελλήνων», που μόλις κυκλοφόρησε (εκδ. «Επίκεντρο»). Συγγραφέας, ο Βασίλης Γούναρης, διευθυντής του ερευνητικού κέντρου του Ιδρύματος Μουσείου Μακεδονικού Αγώνα και καθηγητής ιστορίας στο ΑΠΘ, ο οποίος σημειώνει σχετικά με την ελληνική αντίληψη για τα υπόλοιπα βαλκανικά κράτη:

«Ακόμη και αν διέθεταν τα απαραίτητα γλωσσικά, εθνολογικά και ιστορικά επιχειρήματα για να διεκδικήσουν τα εθνικά τους δικαιώματα, την ανεξαρτησία και την ολοκλήρωσή τους, δεν μπορούσαν να συγκριθούν με το κατ’ εξοχήν έθνος των Ελλήνων.

»Η γλώσσα τους ήταν «ιδίωμα», το έθνος τους ήταν μεσαιωνικό «μίγμα», η ελευθερία τους ήταν δοτή».

Νόθα, έκφυλα έθνη

Παράλληλη με την επίσημη «γραμμή» ήταν και η λαϊκή αντίληψη που επικρατούσε στην Ελλάδα, όπως χαρακτηριστικά τη συνόψιζε η εφημερίδα «Ακρόπολις» τον Φεβρουάριο 1906: Η Ρουμανία, η Αλβανία, η Βουλγαρία, η Σερβία ήσαν «έθνη φυσικώς, γεωγραφικώς, ανθρωπολογικώς, νόθα, έκφυλα, γεννήματα οργιωδών τρικυμιών των εθνών».

* Αρχίζοντας με τη Ρουμανία, κατά την κυρίαρχη θέση των Ελλήνων, δεν ήταν «πάγιο» κράτος, γιατί δεν ήταν «πάγιο» έθνος. «Ηταν σαν ένα φανάρι χωρίς ηλεκτρική στήλη». Το μόνο που «έσωζε» κάπως τη χώρα αυτήν, ήταν η ύπαρξη του βασιλιά, καθώς, «χωρίς αυτόν και πριν από αυτόν, ο λαός της δεν είχε πολιτικό φρόνημα, ήταν ο πιο δειλός της γης, χωρίς καν τιμή οικογενειακή». Οσο δε για τη γλώσσα τους, αυτή χαρακτηριζόταν στο φιλολογικό περιοδικό «Αιών» το 1887 «διεφθαρμένη λατινική», «σύμμικτος και ανώμαλος».

* Ούτε η Βουλγαρία είχε την ευλογία μιας ολοκληρωμένης γλώσσας. Σύμφωνα με τους έλληνες ειδήμονες της εποχής, η βουλγαρική διάλεκτος αποτελούσε «μίγμα παλαιών και νέων ελληνικών, σλαβονικής και κάποιων άλλων γλωσσών», ενώ για ορισμένους η βουλγαρική ήταν «σερβική παραφθαρμένη». Ενας, μάλιστα, από τους κορυφαίους γλωσσολόγους της εποχής αποφάνθηκε ότι το βουλγαρικό… κρανίο (!) δύσκολα θα δημιουργούσε ένα αξιοπρεπές γλωσσικό όργανο…

Αμαθείς χαρακτήρες

* Οσον αφορά την Αλβανία, οι τάσεις για εθνική χειραφέτηση αντιμετωπίζονταν με εξαιρετική δυσπιστία από την Αθήνα.

Σύμφωνα με την κρατούσα άποψη, οι Αλβανοί δεν μπορούσαν να συγκροτηθούν εύκολα και από μόνοι τους σε ένα «εθνικό σώμα», για διάφορους λόγους.

Κατ’ αρχάς, όντας «χαρακτήρες αμαθείς, είχαν υπερβολικά ανεπτυγμένο το αίσθημα της ιδιοτέλειας».

Η διάκρισή τους σε αλληλοϋποβλεπόμενες φυλές ήταν το δεύτερο μεγάλο εμπόδιο: Μιρδίτες, Κολωνιάτες, Τόσκηδες Λιάπηδες και Γκέκηδες χαρακτηρίζονταν από ανομοιότητα «χαρακτήρων, αισθημάτων και πόθων», γεγονός που σημαίνει, όπως ανέφερε η εφημερίδα «Λαός» τον Σεπτέμβριο του 1887, ότι δεν είχαν συνείδηση «ίδιου εθνισμού». Οσον αφορά την αλβανική γλώσσα, αυτή… δεν υπήρχε. «Τις η γλώσσα δι’ ου οι δικαστές θα δικάζωσι, οι διδάσκαλοι θα διδάσκωσι και οι ιερείς θα ομιλώσι στο ποίμνιό των;» διερωτάτο χαρακτηριστικά εφημερίδα της εποχής.

* Και συνέχιζε: «Πρώτον και κράτιστον παντός έθνους είναι η γλώσσα… Τοιαύτη ελλείπει παρά τοις Αλβανοίς, η γλώσσα των δεν είναι γλώσσα. Αυτή είναι απεναντίας γλωσσικόν ιδίωμα και ουχί ιδία γλώσσα, διότι η αλβανική λεγόμενη γλώσσα, ουδέν των συστατικών των απαρτιζομένων την γλώσσαν έχει…»

Τα λαχανόφυλλα

Η μόνη σωτηρία των Αλβανών -στο βαθμό που δεν είχαν γλώσσα- ήταν η υιοθέτηση της ελληνικής.

Την άποψη αυτή έβρισκε κανείς σε ένα παραμύθι που ήταν ευρύτατα διαδεδομένο στην Ελλάδα στα τέλη του 18ου αιώνα:

Οταν ο Θεός μοίραζε τα γράμματα πάνω σε λαχανόφυλλα, ο Αλβανός είχε χάσει τα δικά του. Αφησε το φύλλο του για να πιει νερό και του το έφαγε, μια αγελάδα. Ο Αλβανός αρνήθηκε να πάρει τα μόνα αζήτητα γράμματα, τα γύφτικα, και προτίμησε να δανειστεί τα ελληνικά. Από τότε οι Αρβανίτες ζουν με τα δικά μας γράμματα, κατέληγε το παραμύθι.

* Φυσικά υπήρχαν ακόμα και τότε θεωρίες για τα σλαβομακεδονικά. Η πρώτη ερμηνεία, που συνεχίζεται μέχρι σήμερα, ήταν ότι επρόκειτο για βουλγαρικά τα οποία οι σλαβόφωνοι Μακεδόνες αναγκάστηκαν να μάθουν από τους βούλγαρους κατακτητές.

* Ομως υπήρχε και μια δεύτερη θεωρία, σύμφωνα με την οποία η γλώσσα των «Ελληνοσλάβων» ήταν μεικτού λεξιλογίου, με σλαβικές καταλήξεις αλλά με ελληνικές ρίζες, όπως υποστήριξε ο Δ. Α. Κονδύλης το 1912 σε διάλεξή του με τίτλο «Περί καταγωγής της μακεδονικής γλώσσης».


Λεζάντες:

  • Οι Βόσνιοι (επάνω αριστερά), μπορεί να απεικονίζονται σε γκραβούρες, αλλά… ούτε που υπάρχουν. Οι Ελληνες είναι τρομεροί μαχητές που σώζονται από τους άλλους Βαλκάνιους (κέντρο και κάτω). Οσο για τη φουστανέλα, είναι καλή όταν τη φοράμε εμείς, αλλά κακή όταν τη φορούν οι Βούλγαροι (επάνω).
  • Το εξώφυλλο του βιβλίου.

Εσωτερικά: Μια τολμηρή έκδοση, που παρουσιάζει τις ελληνικές υπερβολές, ότι οι γειτονικοί μας λαοί δεν έχουν εθνική ή γλωσσική ταυτότητα

Συντάκτης: Μίχας
Πηγή: ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ-ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
Θέμα: ΠΟΛΙΤΙΚΟ

Τζον Μακέιν: Συνέχεια του Μπους;

Filed under: Uncategorized — Takis Michas @ 1:33 μμ

ID: 1553048
Εντυπο: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
Ημ/νία: 19/05/2008
Σελ.: 17
Κατηγορία: Πλανήτης ΓΗ

Του ΤΑΚΗ ΜΙΧΑ (www.tmichas.wordpress.com)
Οταν ο Μπάρακ Ομπάμα χαρακτήριζε πρόσφατα μια ενδεχόμενη προεδρία Μακέιν μια «τρίτη περίοδο Μπους», δεν είχε τελείως άδικο. Στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής οι διαφορές από τη σημερινή κυβέρνηση των ΗΠΑ δεν πρόκειται να είναι τεράστιες. Πολλοί μάλιστα υποστηρίζουν ότι μια προεδρία Μακέιν θα είναι πολύ πιο έντονα ιδεολογικοποιημένη σε σχέση με τη σημερινή. «Ο Μακέιν και όχι ο Μπους είναι ο πραγματικός νεοσυντηρητικός του Ρεμπουπλικανικού Κόμματος», γράφει ο Μάθιου Ιγκλέσιας. «Ως πρόεδρος θα ακολουθήσει μια πολιτική που θα κάνει τη σημερινή να ωχριά μπροστά της».

Οι κυριότεροι σύμβουλοι του Μακέιν σε θέματα εξωτερικής πολιτικής, όπως ο Ουίλιαμ Κρίστολ και ο Ρόμπερτ Κέγκαν, προέρχονται από το περιοδικό «The Weekly Standard», που αποτελεί τη ναυαρχίδα του νεοσυντηρητισμού στις ΗΠΑ. Οι πρώτοι βρήκαν έναν πολιτικό έτοιμο να ασπασθεί τις ιδέες τους και ο δεύτερος έναν κύκλο διανοουμένων έτοιμων να του διαμορφώσουν ένα πλαίσιο ιδεών, που θα του έδινε μια ολοκληρωμένη ιδεολογική πλατφόρμα.

Επίκεντρο της στρατηγικής του Μακέιν είναι η θεωρία του «προληπτικού πολέμου». Η στρατηγική αυτή εν συντομία σηματοδοτεί ότι οι ΗΠΑ θα μπορούν να χρησιμοποιήσουν στρατιωτικά μέτρα εναντίον χωρών οι οποίες, ακόμα και αν δεν αποτελούν απειλή σήμερα, μπορεί να αποτελέσουν στο μέλλον απειλή για τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους.

Στο πλαίσιο αυτής της πολιτικής, ο σημερινός υποψήφιος πρόεδρος υποστήριξε την επέμβαση και τη συνεχιζόμενη παραμονή στο Ιράκ. Επίσης αυτή είναι η πολιτική που χαρακτηρίζει και την προσέγγισή του στο θέμα του Ιράν: «Υπάρχει ένα πράγμα χειρότερο από τη χρήση στρατιωτικής βίας από τις ΗΠΑ εναντίον του Ιράν: η πιθανότητα ενός πυρηνικά οπλισμένου Ιράν», ανέφερε σε μια ομιλία του. Επίσης σε συγκεντρώσεις του συνηθίζει να τραγουδάει μισοαστεία-μισοσοβαρά «Βομβαρδίστε βομβαρδίστε το Ιράν», ενώ το 2006 κατέθεσε μια πρόταση στη Γερουσία που καλούσε τη FIFA να αποκλείσει το Ιράν από το Παγκόσμιο Κύπελλο.

Η στρατηγική της «πρόληψης» υπογραμίζει και την προσέγγισή του στο θέμα της Βόρειας Κορέας. Το 1994 ο Μακέιν επιτέθηκε στη συμφωνία την οποία υπέγραψε ο Μπιλ Κλίντον με τη Βόρεια Κορέα, υποστηρίζοντας ότι «το μόνο που καταλαβαίνουν αυτοί είναι η απειλή της εξαφάνισής τους». Αναγνωρίζοντας ότι μια στρατιωτική σύρραξη με τη Βόρεια Κορέα θα είχε τεράστιο ανθρώπινο κόστος για όλα τα εμπλεκόμενα μέρη, εντούτοις υποστήριξε αυτή τη λύση σε σχέση με τις προσπάθειες ειρηνικής επίλυσης της διαφοράς, που έχουν ως μοναδικό αποτέλεσμα ότι «σήμερα οι Κορεάτες είναι καλύτερα οπλισμένοι».

Η βελτίωση των σχέσεων με τη Ρωσία δεν φαίνεται να ενδιαφέρει ιδιαίτερα τον υποψήφιο του Ρεμπουπλικανικού Κόμματος. Ετσι, αναφερόμενος στον Βλαντιμίρ Πούτιν δηλώνει «τον κοίταξα βαθιά στα μάτια και είδα τρία γράμματα: «KGB»… Σοβαρές επιπτώσεις πρόκειται να έχει επίσης η πρόσφατη πρότασή του ότι οι ΗΠΑ θα πρέπει να διώξουν τη Ρωσία από την Ομάδα των 8 πλέον, βιομηχανοποιημένων χωρών. Οπως επισημαίνει ο διευθυντής των εξωτερικών θεμάτων του «Νιούζγουικ» Φαρίντ Ζακάρια, πρόκειται για μια ριζική τομή στην πολιτική των ΗΠΑ, που μέχρι σήμερα τουλάχιστον στόχευε στην ενσωμάτωση της Ρωσίας στο διεθνές σύστημα. Είναι επίσης μια πολιτική που θα τον φέρει σε σύγκρουση με πολλές χώρες στην Ευρώπη και στην Ασία, που θα ερμήνευαν μια τέτοια κίνηση ως μια προσπάθεια έναρξης ενός νέου Ψυχρού Πολέμου.

Από την άλλη πλευρά, υπάρχουν και σημεία στην πλατφόρμα της εξωτερικής του πολιτικής, όπου ο Μακέιν έχει προσπαθήσει να διαφοροποιηθεί από την πολιτική Μπους. Ενα τέτοιο σημείο αφορά τον «πολυμερή» χαρακτήρα της εξωτερικής πολιτικής που σκοπεύει να ακολουθήσει. Σε αντίθεση με τον σημερινό πρόεδρο, που έδινε ελάχιστη σημασία στις απόψεις των Ευρωπαίων συμμάχων των ΗΠΑ, ο Μακέιν υπόσχεται ότι η πολιτική του θα λαμβάνει σοβαρά υπόψη της τα συμφέροντα και τις επιθυμίες των Ευρωπαίων.

Ομως πολλοί αναλυτές διατυπώνουν σοβαρά ερωτήματα σχετικά με την αξιοπιστία των υποσχέσεων του Μακέιν. Κατά τη διάρκεια της κρίσης στο Ιράκ, ορισμένες από τις δηλώσεις του για τους Ευρωπαίους δεν διέφεραν καθόλου από τις δηλώσεις των πιο σκληροπυρηνικών μελών της κυβέρνησης Μπους. Μιλώντας σε ένα συνέδριο στη Γερμανία, έναν μήνα πριν από την έναρξη του πολέμου, επιτέθηκε εναντίον των Ευρωπαίων συμμάχων, κατηγορώντας τους ότι είναι «όλο φιγούρα, χωρίς περιεχόμενο». Το περασμένο έτος, κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξης, αποκάλεσε τους Γερμανούς και τους Γάλλους «αντιπάλους μας». Για τον πρώην Γερμανό καγκελάριο Γκέρχαρντ Σρέντερ είπε «ότι μοιάζει ελάχιστα με το σύμμαχό μας κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου… (σήμερα δείχνει) έλλειψη θάρρους και συνεργασίας». Στο ίδιο πλαίσιο κατηγόρησε τη Ρωσία και τη Γαλλία ότι θέτουν «τα εμπορικά τους συμφέροντα υπεράνω του διεθνούς δικαίου, την παγκόσμια ειρήνη και τα πολιτικά ιδεώδη του δυτικού πολιτισμού».

«Παρά τη συμβιβαστική ρητορική του», καταλήγουν οι αναλυτές Ιλιαν Γκόλντμπεργκ και Μαξ Μπέργκμαν, «οι γερακίσιες απόψεις του Μακέιν και η μακρά ιστορία που έχει να κατηγορεί τους συμμάχους που δεν συμφωνούν μαζί του, δεν μας αφήνουν να πιστέψουμε …ότι η πολιτική του θα διαφέρει πολύ απ’ αυτήν του Τζορτζ Μπους». *


Συντάκτης: Μίχας
Πηγή: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
Στήλη: ΠΛΑΝΗΤΗΣ-ΓΗ

Filed under: Uncategorized — Takis Michas @ 1:25 μμ

ID: 1551290
Εντυπο: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
Ημ/νία: 12/05/2008
Σελ.: 16
Κατηγορία: Πλανήτης ΓΗ

Του ΤΑΚΗ ΜΙΧΑ (www.tmichas.wordpress.com)
Καθώς ο Μπάρακ Ομπάμα φαίνεται ότι θα είναι πλέον ο υποψήφιος του Δημοκρατικού Κόμματος και πιθανώς ο επόμενος πρόεδρος των ΗΠΑ, αυξάνεται ασφαλώς το ενδιαφέρον για την εξωτερική πολιτική, την οποία σκοπεύει να ακολουθήσει σε περίπτωση που εκλεγεί.

Οι άνθρωποι που αποτελούν το στενό του επιτελείο σε θέματα εξωτερικής πολιτικής προέρχονται από διαφορετικούς χώρους. Ορισμένοι, όπως ο Τόνι Λέικ και η Σούζαν Ράις, προέρχονται από την αριστερή πτέρυγα της κυβέρνησης Κλίντον. Αλλοι, όπως ο Ντένις ΜακΝτόνοου και ο Μπεν Ροντς, υπήρξαν σύμβουλοι ηγετικών στελεχών του Δημοκρατικού Κόμματος. Ο πρώην στρατηγός Σκοτ Γκρέσιον συνέβαλε στην αεροπορική εκστρατεία στον πόλεμο του Ιράκ. Τέλος, σημαντικό ρόλο παίζει και η δημοσιογράφος Σαμάνθα Πάουερς, που έθεσε τα ανθρώπινα δικαιώματα στο επίκεντρο της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ.

Ολοι οι προαναφερθέντες έχουν κοινό σημείο ότι εναντιώθηκαν ευθύς εξ αρχής στον πόλεμο στο Ιράκ, όταν μια τέτοια ενέργεια δεν ήταν καθόλου δημοφιλής. Ολοι υποχρεώθηκαν να να υπομείνουν τις λοιδορίες του κατεστημένου και τις κατηγορίες για «ενδοτισμό» για τη στάση τους.

Ο ίδιος ο Ομπάμα στις ομιλίες του τονίζει ότι η αντίθεσή του στον πόλεμο στο Ιράκ δεν είναι συγκυριακή αλλά μέρος ενός ευρύτερου προβληματισμού για την εν γένει φύση της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής. «Δεν επιθυμώ απλά να τερματίσω τον πόλεμο», δήλωνε χαρακτηριστικά σε μια ομιλία του, «αλλά να τερματίσω τον τρόπο σκέψης που μας οδήγησε σε αυτόν τον πόλεμο». Αυτό σημαίνει πάνω απ’ όλα τον τερματισμό της «πολιτικής του φόβου» την οποία προωθεί η κυβέρνηση Μπους.

Ομως σε τι ακριβώς συνίσταται η «δομική αλλαγή» στην εξωτερική πολιτική την οποία προτείνει ο νέος υποψήφιος πρόεδρος;

Από τις ομιλίες του και τις δηλώσεις των επιτελών του μπορεί κανείς να διαπιστώσει ότι η αλλαγή αυτή επικεντρώνεται στα εξής σημεία:

**Πρώτον, ότι οι Δημοκρατικοί θα πρέπει να πάψουν να συστοιχίζονται πίσω από τους Ρεπουμπλικανούς σε θέματα εθνικής ασφαλείας προκειμένου να μην κατηγορηθούν για «μειωμένο εθνικό φρόνημα». Για πολλά έτη ο φόβος αυτός απέτρεπε τους Δημοκρατικούς από το να διαφοροποιηθούν από τους Ρεπουμπλικανούς σε θέματα εξωτερικής πολιτικής και εθνικής ασφάλειας. Υλοποιώντας αυτή τη νέα προσέγγιση ο Ομπάμα δήλωσε ότι είναι έτοιμος να συναντηθεί με τους ηγέτες του Ιράν και της Κούβας, σπάζοντας έτσι κυριολεκτικά ένα «ταμπού» στο δόγμα της εξωτερικής πολιτικής των τελευταίων ετών.

**Δεύτερον, ότι η Αμερική θα πρέπει να επιδιώκει όχι μόνο να παραμείνει ισχυρή, αλλά και να έχει το δίκιο με το μέρος της. «Είναι καιρός», είπε σε μια ομιλία του, «να απορρίψουμε τη συμβουλή σύμφωνα με την οποία ο αμερικανικός λαός προτιμά κάποιον που είναι ισχυρός αλλά κάνει λάθος, σε σχέση με κάποιον που είναι αδύναμος αλλά έχει δίκιο. Είναι καιρός να πούμε ότι είμαστε το κόμμα που είναι ισχυρό αλλά θα είναι και δίκαιο». Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι ο Ομπάμα είναι πασιφιστής. «Δεν είμαι εναντίον όλων των πολέμων», δήλωνε πρόσφατα. «Είμαι εναντίον όλων των ηλίθιων πολέμων».

**Τρίτον, ότι η επιδίωξη της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής δεν θα πρέπει να είναι η «προώθηση της δημοκρατίας», όπως πρότεινε η κυβέρνηση Μπους, αλλά η «προώθηση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας». Η αντίληψη αυτή ξεκινά από τη διαπίστωση ότι, όπως παρατηρούσε ο αναλυτής Ακερμαν σε άρθρο του, η δημοκρατία δεν γεμίζει στομάχια, δεν θεραπεύει την ελονοσία, δεν προστατεύει τις γειτονιές από τις συμμορίες οπλοφόρων. Η δημοκρατία έχει αξία στον βαθμό στον οποίο οι άνθρωποι έχουν ικανοποιήσει τις βασικές τους ανάγκες – δηλαδή έχουν αποκτήσει μια αίσθηση αξιοπρέπειας.

«Οι ΗΠΑ», έγραφε ο Ομπάμα σε πρόσφατο άρθρο του στην επιθεώρηση «Φόρεϊν Αφέρς», «θα πρέπει να στηρίζουν τις βάσεις μιας δίκαιης κοινωνίας. Μπορούμε να βοηθήσουμε στην οικοδόμηση υπεύθυνων θεσμών που παρέχουν υπηρεσίες και ευκαιρίες, ισχυρά νομοθετικά σώματα, ανεξάρτητη δικαιοσύνη, έντιμη αστυνομία, ελεύθερο Τύπο, ζωντανές κοινωνίες των πολιτών. Σε κοινωνίες που υποφέρουν από φτώχεια και εμφύλιες συγκρούσεις οι πληθυσμοί αναζητούν την απελευθέρωση από τη στέρηση. Και στον βαθμό που οι πολύ φτωχές κοινωνίες δημιουργούν τις προϋποθέσεις για την ανάπτυξη των ασθενειών και της τρομοκρατίας, οι ΗΠΑ έχουν ένα άμεσο συμφέρον να μειώσουν δραματικά την παγκόσμια φτώχεια και να συνεργαστούν με τους συμμάχους ώστε να μοιράσουμε τα πλούτη μας με αυτούς που έχουν τη μεγαλύτερη ανάγκη. Θα πρέπει να επενδύσουμε στην οικοδόμηση ικανών δημοκρατικών κρατών που να μπορούν να στηρίζουν υγιείς και μορφωμένες κοινότητες, να αναπτύσσουν τις αγορές και να παράγουν πλούτο».

Η εξωτερική λοιπόν πολιτική του Ομπάμα, σύμφωνα με πολλούς αναλυτές, φαίνεται ότι θα αποτελέσει μια τομή. Φυσικά ο δρόμος μέχρι την υλοποίηση της νέας πολτικής δεν πρόκειται να είναι ροδόσπαρτος. Ηδη οι εθνικιστές τον χαρακτηρίζουν «μουσουλμάνο τρομοκράτη». Επίσης άλλοι κατηγορούν τον Ομπάμα ότι είναι «δούλος της παγκοσμιοποίησης» επειδή πιστεύει ότι η ευημερία των ΗΠΑ είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την εξέλιξη της παγκόσμιας οικονομίας.

Επίσης, δεξιοί Εβραίοι έχουν αρχίσει μια εκστρατεία λάσπης εναντίον συμβούλων του, τους οποίους κατηγορούν για «αντισημιτισμό». Ολα αυτά τα φαινόμενα φυσικά θα ενταθούν αν ο Ομπάμα κερδίσει το χρίσμα των Δημοκρατικών. *


Συντάκτης: Μίχας
Πηγή: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
Στήλη: ΠΛΑΝΗΤΗΣ-ΓΗ

Διάφορα: ΙΔΕΕΣ – ΓΕΓΟΝΟΤΑ – ΠΡΟΣΩΠΑ

Το μέλλον των ΗΠΑ

Filed under: Uncategorized — Takis Michas @ 1:22 μμ

ID: 1549125
Εντυπο: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
Ημ/νία: 05/05/2008
Σελ.: 17
Κατηγορία: Πλανήτης ΓΗ

Του ΤΑΚΗ ΜΙΧΑ (www.tmichas.wordpress.com)
Αναμφίβολα πολλοί αναλυτές, παίρνοντας ως σημείο αναφοράς τόσο την πρόσφατη οικονομική κρίση στις ΗΠΑ όσο και τις διάφορες στρατιωτικές περιπέτειες στις οποίες έχει εμπλακεί η χώρα, καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι έχει αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση για την ατλαντική υπερδύναμη.

Ομως ο διευθυντής του «Νιούσγουικ» και γνωστός διανοητής Φαρίντ Ζακαρία διαφωνεί. Οπως υποστηρίζει σε άρθρο του στην πολιτική επιθεώρηση «Foreign Affairs» το μέλλον ανήκει στις ΗΠΑ.

Ο Ζακαρία βασίζει την αισιοδοξία του κατ’ αρχάς στις δυνατότητες που παρέχει στη χώρα η ανάπτυξη της τεχνολογίας. «Οι ΗΠΑ» -γράφει- «θα παραμείνουν μια ζωτική και ζωντανή οικονομία, που θα βρίσκεται στην πρωτοπορία των επόμενων επαναστάσεων στην επιστήμη, την τεχνολογία και τη βιομηχανία». Εκεί που πραγματικά οι ΗΠΑ διατηρούν ένα σημαντικό προβάδισμα σε σχέση με τον υπόλοιπο κόσμο είναι στις τεχνολογίες του μέλλοντος -τη νανοτεχνολογία (την εφαρμοσμένη επιστήμη που ασχολείται με την ύλη στο μοριακό επίπεδο) και τη βιοτεχνολογία (που ασχολείται με τη χρησιμοποίηση των βιολογικών συστημάτων με στόχο την παραγωγή ιατρικών, αγροτικών και βιομηχανικών προϊόντων).

Η νανοτεχνολογία κυριαρχείται από τις ΗΠΑ. Η χώρα έχει περισσότερα «νανοκέντρα» απ’ ό,τι η Γερμανία, η Βρετανία και η Κίνα από κοινού και έχει εκδώσει περισσότερα διπλώματα ευρεσιτεχνίας στον τομέα αυτό απ’ ό,τι όλος ο υπόλοιπος κόσμος. Η βιοτεχνολογία κυριαρχείται επίσης από τις ΗΠΑ. Τα έσοδα των ΗΠΑ από τη βιοτεχνολογία ανήλθαν σε 50 δισ. δολάρια το 2005, δηλαδή ήταν τριπλάσια από τα έσοδα της Ευρώπης και αντιπροσώπευαν το 76% των παγκόσμιων εσόδων από τη βιοτεχνολογία.

Ο δεύτερος λόγος στον οποίο ο Ζακαρία βασίζει την αισιοδοξία του είναι η ποιότητα της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης. Δεν υπάρχει ίσως άλλος τομέας που η Αμερική να έχει μεγαλύτερα συγκριτικά πλεονεκτήματα σε σχέση με τις άλλες χώρες. Η Αμερική επενδύει το 2,6% του ΑΕΠ στην ανώτατη εκπαίδευση, ενώ η Ευρώπη το 1,2% και η Ιαπωνία το 1,1%. Στις ΗΠΑ βρίσκονται 8 από τα 10 καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου και τα 30 από τα καλύτερα 50 του κόσμου. Οι περισσότεροι από τους 1.000 κορυφαίους επιστήμονες πληροφορικής στον κόσμο έχουν σπουδάσει σε αμερικανικά πανεπιστήμια. Η Αμερική παραμένει το πιο ελκυστικό μέρος για τους ξένους φοιτητές, απορροφώντας το 30% του συνόλου των φοιτητών που σπουδάζουν εκτός της χώρας τους.

Αλλά αυτό που διαφοροποιεί κυριολεκτικά την ανώτατη παιδεία των ΗΠΑ από αυτή άλλων χωρών είναι ότι βασίζεται στην «αξιοκρατία του ταλέντου».

Οπως επισήμανε ο υπουργός Παιδείας της Σιγκαπούρης σε πρόσφατη επίσκεψή του στις ΗΠΑ: «Εχουμε και οι δύο αξιοκρατίες. Η δική σας είναι μια αξιοκρατία που βασίζεται στο ταλέντο, ενώ η δική μας είναι μια αξιοκρατία που βασίζεται στις εξετάσεις. Γνωρίζουμε πώς να εκπαιδεύουμε τους ανθρώπους να περνούν τις εξετάσεις. Εσείς γνωρίζετε πώς να χρησιμοποιείτε στο έπακρο το ταλέντο των ανθρώπων… Πάνω απ’ όλα η Αμερική έχει μια κουλτούρα παιδείας που θέτει συνεχώς σε αμφισβήτηση τις κρατούσες απόψεις, ακόμη και αν αυτό σημαίνει αμφισβήτηση της εξουσίας».

Ο τρίτος τομέας όπου η Αμερική έχει ένα συγκριτικό πλεονέκτημα σε σχέση με την Ευρώπη και τον υπόλοιπο κόσμο είναι η δημογραφική ζωτικότητα της χώρας.Υπολογίζεται ότι το έτος 2030 ο πληθυσμός της χώρας θα έχει αυξηθεί κατά 25 εκατομμύρια, σε αντίθεση με την Ευρώπη όπου θα παραμείνει στα σημερινά επίπεδα. Η Ευρώπη τότε θα έχει τον διπλάσιο αριθμό ατόμων άνω των 65 σε σχέση με τα παιδιά κάτω των 15. Στην Αμερική, αντίθετα, τα παιδιά θα συνεχίζουν να υπερισχύουν αριθμητικά των ηλικιωμένων.

Οι δημογραφικές αυτές εξελίξεις έχουν άμεση σχέση με τη μεγαλύτερη ικανότητα που έχει η Αμερική σε σχέση με άλλες χώρες όσον αφορά την αφομοίωση των μεταναστών. Τα επιτεύγματα των ΗΠΑ οφείλονται σε σημαντικό βαθμό στους μετανάστες. Αν δεν είχε τους μετανάστες οι ρυθμοί αύξησης του ΑΕΠ στις ΗΠΑ τα τελευταία 25 έτη θα ήσαν τα ίδια με της Ευρώπης. Οι ξένοι φοιτητές και οι μετανάστες συγκροτούν το 50% των επιστημονικών ερευνητών και το 2006 έλαβαν το 40% των διδακτορικών στις θετικές επιστήμες και το 60% στην πληροφορική. Οι μισές από τις νέες επιχειρήσεις του Σίλικον Βάλεϊ έχουν τουλάχιστον έναν ιδρυτή που είναι μετανάστης ή Αμερικανός πρώτης γενιάς.

«Εν συντομία η δυνατότητα της Αμερικής να πετύχει νέα άλματα στην παραγωγικότητα, η πρωτοπορία της στη νανοτεχνολογία και τη βιοτεχνολογία, η ικανότητά της να ανακαλύπτει το μέλλον, όλα βασίζονται στη μεταναστευτική της πολιτική. Αν οι ΗΠΑ καταφέρουν να κρατήσουν τα άτομα τα οποία εκπαιδεύουν, οι καινοτομίες θα πραγματοποιηθούν εδώ. Αν επιστρέψουν στις πατρίδες τους, οι καινοτομίες θα ταξιδέψουν μαζί τους».

Φυσικά, από την άλλη πλευρά, οι ΗΠΑ όπως επισημαίνει ο Ζακαρία, αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα. Ομως τα προβλήματα δεν είναι οικονομικά, αλλά κυρίως πολιτικά. Οσα οικονομικά προβλήματα υπάρχουν, είναι αποτέλεσμα της κρατικής πολιτικής.

«Καθώς εισέρχονται στον 21ο αιώνα, οι ΗΠΑ δεν είναι θεμελιακά ούτε μια ασθενής οικονομία ούτε μια κοινωνία σε κατάπτωση. Ομως έχουν αναπτύξει ένα τελείως αντιλειτουργικό πολιτικό σύστημα, στο οποίο κυριαρχούν το χρήμα, οι ομάδες συμφερόντων, τα λαϊκίστικα ΜΜΕ και ο δογματισμός. Το αποτέλεσμα είναι μια συνεχής ενασχόληση με ποταπά θέματα και πολύ λίγη ουσία, συμβιβασμός ή δράση. Μια κοινωνία με τόσες δυνατότητες για δράση έχει φορτωθεί ένα ανίκανο πολιτικό σύστημα, το οποίο έχει σχεδιαστεί για κομματικές αντιπαραθέσεις και όχι για την επίλυση προβλημάτων». *


Λεζάντες: Νανοτεχνολογία και βιοτεχνολογία είναι τα μεγαλύτερα «όπλα» των ΗΠΑ

Συντάκτης: Μίχας
Πηγή: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
Στήλη: ΠΛΑΝΗΤΗΣ-ΓΗ

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.