matchpoint

Αύγουστος 4, 2008

Ο Κάρατζιτς και οι Ελληνες πολιτικοί

Filed under: Uncategorized — Takis Michas @ 12:14 μμ

ID: 1570323
Εντυπο: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
Ημ/νία: 30/07/2008
Σελ.: 8 ,9
Κατηγορία: Εν-στάσεις

Του ΤΑΚΗ ΜΙΧΑ

8

9

Φαντάζεστε να μαθευόταν ότι ο Τζον ΜακΚέιν είχε λάβει μέρος σε μια πανηγυρική εκδήλωση υπέρ του μακαρίτη δικτάτορα της Χιλής Πινοσέτ; Είναι σίγουρο ότι το γεγονός αυτό θα είχε γίνει κύριο θέμα στα αμερικανικά ΜΜΕ και οπωσδήποτε θα επηρέαζε τις εκλογικές του προοπτικές. Και βέβαια, θα είχε προβληθεί από τους Δημοκρατικούς και τον υποψήφιό τους, Μπαράκ Ομπάμα. Στην Ελλάδα, γνωρίζουμε ότι ο σημερινός πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής είχε παρευρεθεί σε μια πανηγυρική εκδήλωση υπέρ του Ράντοβαν Κάρατζιτς, τον Ιούνιο του 1993. Ο Ελληνας πρωθυπουργός είναι ο μοναδικός Ευρωπαίος πολιτικός ηγέτης που έχει παρευρεθεί σε μια τέτοιου είδους εκδήλωση. Να σημειωθεί εδώ ότι η ηθική υποστήριξη του κ. Καραμανλή προς τους κατηγορουμένους για γενοκτονία στη Βοσνία εγκληματίες δεν ήταν ένα «στιγμιαίο» παράπτωμα. Οχι μόνο δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να δώσει εξηγήσεις για τη συμμετοχή του σε αυτή τη θλιβερή εκδήλωση, αλλά αργότερα συμπεριέλαβε στις λίστες των υποψηφίων της Ν.Δ. στις εκλογές του 2003 έναν άλλο υποστηρικτή των Σερβοβόσνιων, τον δικηγόρο Αλέξανδρο Λυκουρέζο, που μάλιστα είχε τυπώσει προεκλογικά διαφημιστικά φυλλάδια, στα οποία υπήρχε η φωτογραφία του άλλου κατηγορουμένου ως εγκληματία πολέμου, Ράτκο Μλάντιτς!

Θα περίμενε λοιπόν κανείς ότι η αξιωματική αντιπολίτευση του «νέου» ΠΑΣΟΚ, με ευκαιρία τη σύλληψη του Κάρατζιτς, θα ασκούσε έντονη κριτική στις πράξεις του πρωθυπουργού. Οταν κανείς π.χ. θέτει θέμα πρωθυπουργικής ευθύνης για οικονομικές ατασθαλίες στο υπουργείο Πολιτισμού, είναι αδιανόητο να μην ασκεί κριτική σε ένα τόσο σοβαρό θέμα όπως είναι η -έστω και έμμεση- ηθική υποστήριξη του σημερινού πρωθυπουργού σε ένα άτομο που βαρύνεται, μεταξύ άλλων, για τον τετραετή καθημερινό βομβαρδισμό αμάχων στο Σαράγεβο,τη δημιουργία στρατοπέδων συγκέντρωσης στην Ομάρσκα, στο Μπράτοβατς, το Ντομπόι κ.α. και, τέλος, τη μεγαλύτερη σφαγή στην Ευρώπη μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, δηλαδή τη Σρεμπρένιτσα. Θα περίμενε κανείς από τους κ. Λοβέρδο και Μπεγλίτη να βρουν τον χρόνο να κάνουν και μια αναφορά στην πρωθυπουργική παρουσία στις εκδηλώσεις υπέρ του Κάρατζιτς. Ιδιαίτερα όταν ο σημερινός αρχηγός του κόμματός τους, Γιώργος Παπανδρέου, είναι ίσως ο μοναδικός Ελληνας πολιτικός που δεν έχει εμπλακεί σε μια ανάλογη ιστορία. Φυσικά, θα ήταν αδιανόητο για το ΠΑΣΟΚ να κάνει μια τέτοια ενέργεια με αξιοπιστία, αν δεν αποκήρυσσε ταυτόχρονα και την πολιτική του Ανδρέα Παπανδρέου. Διότι κατά την επίσκεψη του Κάρατζιτς στην Ελλάδα, ο Ανδρέας Παπανδρέου έστειλε την προσωπική του Μερσεντές να τον παραλάβει και να τον μεταφέρει στο Καστρί -παρά τις αντιρρήσεις της κυβέρνησης Μητσοτάκη που φοβόταν τη διεθνή αντίδραση. Και μετά το πέρας της συνάντησης, ο ηγέτης του ΠΑΣΟΚ φρόντισε να πλέξει το εγκώμιο του «αγωνιστή της ειρήνης» (!) όπως τον αποκάλεσε, και να καταδικάσει τον διεθνή Τύπο που τολμούσε να ασκεί κριτική στον Κάρατζιτς. Ηταν τόσο στενές οι σχέσεις του Κάρατζιτς με τον ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ που το βράδυ των ελληνικών εκλογών της 10ης Οκτωβρίου 1993, που έφεραν στην εξουσία το ΠΑΣΟΚ, το πρώτο συγχαρητήριο τηλεγράφημα που έλαβε ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν από τον «πρωθυπουργό» Κάρατζιτς.

Ομως και στελέχη που είχαν μια διαφορετική αντίληψη, όπως η Μαριέττα Γιαννάκου, είχαν αναγκαστεί να συμβιβαστούν. Οταν έγινε η εκδήλωση υπέρ του Κάρατζιτς στην Αθήνα, το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα ζήτησε από την κ. Γιαννάκου, που ήταν επικεφαλής του τμήματος Διεθνών Σχέσεων του κόμματος, να τους πληροφορήσει αν αλήθευαν οι φήμες ότι στην εκδήλωση ήταν παρούσες και προσωπικότητες της Ν.Δ. Η κ. Γιαννάκου έσπευσε να απαντήσει ότι αυτό δεν ίσχυε, αποκρύπτοντας έτσι την παρουσία του κ. Καραμανλή από την εκδήλωση. Αν η κ. Γιαννάκου είχε πει την αλήθεια, η Ν.Δ. θα είχε πιθανώς βρεθεί έξω από την οικογένεια των ευρωπαϊκών συντηρητικών και φιλελεύθερων κομμάτων. Με την ενέργειά της η κ. Γιαννάκου βοήθησε το κόμμα της και τον μελλοντικό πρωθυπουργό, όμως ζημίωσε τις αρχές πάνω στις οποίες, υποτίθεται ότι, στηρίζονται τα φιλελεύθερα κόμματα.

Advertisements

«Φοβάμαι για τη ζωή του Ομπάμα»

Filed under: Uncategorized — Takis Michas @ 12:13 μμ

ID: 1571383
Εντυπο: ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ-ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
Ημ/νία: 03/08/2008
Σελ.: 028
Κατηγορία: συνέντευξη

ΤΟΜ ΧΕΪΝΤΕΝ
«
Στον ΤΑΚΗ ΜΙΧΑ Φωτ.: ΠΑΤΡΟΚΛΟΣ ΣΤΕΛΛΑΚΗΣ
«Φοβάμαι ότι μπορεί να συμβεί κάτι δραματικό πριν από τις προεδρικές εκλογές στην Αμερική. Οποιος έχει ζήσει τις δολοφονίες του Ρόμπερτ Κένεντι και του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, όπως η γενιά μου, έχει κάθε λόγο να ανησυχεί για το τι μπορεί να συμβεί τώρα στον Μπάρακ Ομπάμα». *Τα λόγια ανήκουν στον συνομιλητή μας, τον Τομ Χέιντεν, μια επική μορφή του αμερικανικού φοιτητικού και αντιπολεμικού κινήματος του ’60. Αυτές τις ημέρες βρίσκεται στην Αθήνα όπου έχει έρθει, όπως μας λέει, για να «συναντηθεί με δημοσιογράφους και διανοούμενους» της χώρας. *Ο Τομ Χέιντεν έγινε παγκοσμίως γνωστός όταν πήγε με την πρώην σύζυγό του, την ηθοποιό Τζέιν Φόντα, στο Βόρειο Βιετνάμ στα μέσα της δεκαετίας του ’60 για να καταγγείλει την αμερικανική επέμβαση στο νότιο τμήμα της χώρας. Η ενέργειά του προκάλεσε τότε σάλο στις ΗΠΑ και πολλοί τον κατηγόρησαν για «αντιαμερικανισμό» και «εθνική προδοσία». Εκτοτε παραμένει αριστερός ακτιβιστής.

«Πιστεύω ότι η εκλογή του Ομπάμα στο προεδρικό αξίωμα θα σημάνει μια βαθιά συμβολική αλλαγή στην πολιτική των ΗΠΑ. Μια νέα γενιά πολιτικών ακτιβιστών θα αναλάβει κεντρικό ρόλο στη διαδικασία λήψης αποφάσεων».

Ετσι ξεκινάει τη συνέντευξή του ο Τομ Χέιντεν, ο οποίος προβλέπει ότι ενδεχόμενη εκλογή του Ομπάμα ως «πλανητάρχη» θα αποτελέσει κοσμοϊστορικό γεγονός: «Ο κόσμος θα σταματήσει. Μπορεί να φαντασθώ π.χ. ότι στην Αφρική κανείς δεν θα πάει στη δουλειά του την επόμενη ημέρα και θα αρχίσουν να γιορτάζουν στους δρόμους και να απαιτούν από τον νέο πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών να επισκεφθεί κάθε χωριό της ηπείρου».

Πάντως, ο Χέιντεν σπεύδει να τονίσει ότι πρέπει να διαχωρίσει κανείς τον τεράστιο μύθο γύρω από τον προεδρικό υποψήφιο των Δημοκρατικών από τον πεζό χαρακτήρα της πολιτικής καθημερινότητας μέσα στην οποία κινείται: «Το ερώτημα είναι σε ποιες βαθύτερες ανθρώπινες ανάγκες ανταποκρίνεται το φαινόμενο Ομπάμα. Διότι πρόκειται για ένα φαινόμενο που μπορεί να εξηγηθεί μόνο στη βάση της εχθρότητας εναντίον του Μπους ή της αντίθεσης στον πόλεμο του Ιράκ. Οι μυθικοί ήρωες στέλνονται από τους θεούς για να αντιμετωπίσουν κάποια βαθύτερη ανάγκη».

Για τον συνομιλητή μας το «φαινόμενο Ομπάμα» είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την παγκοσμιοποίηση. «Ο Ομπάμα είναι το κατεξοχήν παράγωγο της παγκοσμιοποίησης. Είναι Αφρικανός, μεγάλωσε στην Ινδονησία, έζησε στο Ιλινόις – με άλλα λόγια δεν επρόκειτο ποτέ να είναι υποψήφιος για την προεδρία της Αμερικής αν δεν ζούσαμε στην εποχή της παγκοσμιοποίησης».

Ο Χέιντεν έπαιξε σημαντικό ρόλο στις πολυτάραχες δεκαετίες του 1960 και του 1970. Ως ένας από τους ηγέτες της φοιτητικής οργάνωσης SDS και ως αναγνωρισμένος ιδεολογικός ηγέτης του αντιπολεμικού κινήματος, πρωτοστατούσε στην οργάνωση εκδηλώσεων που πολλές φορές κατέληγαν σε συγκρούσεις με την αστυνομία.

Μια τέτοια ιστορική στιγμή ήταν το συνέδριο του Δημοκρατικού Κόμματος, στο Σικάγο, το 1968, όταν συνελήφθη με άλλους γνωστούς πολιτικούς ακτιβιστές και παραπέμφθηκε σε δίκη για διατάραξη της τάξης. Ομως, ο ίδιος δεν πιστεύει ότι -παρά ορισμένες επιφανειακές ομοιότητες- η τωρινή εποχή έχει κοινά σημεία με εκείνα τα χρόνια.

«Ο πόλεμος του Βιετνάμ ήταν πολύ διαφορετικός από τον πόλεμο του Ιράκ. Κατ’ αρχάς είναι το θέμα της κλίμακας. Οι απώλειες της αμερικανικής πλευράς ήταν δεκαπενταπλάσιες στο Βιετνάμ από ό,τι σήμερα. Ενα άλλο ουσιαστικό διαφοροποιητικό στοιχείο ήταν ότι τότε ίσχυε ο θεσμός της υποχρεωτικής στράτευσης και εκείνοι που πήγαιναν στον πόλεμο ήσαν κληρωτοί και όχι επαγγελματίες όπως συμβαίνει σήμερα. Αυτό είχε ως επακόλουθο ότι ο πόλεμος του Βιετνάμ άγγιζε όλους τους νέους, με αποτέλεσμα ένα ισχυρότερο αντιπολεμικό κίνημα».

Επίσης, ένα άλλο στοιχείο σύμφωνα με το συνομιλητή μας που διαφοροποιούσε τον πόλεμο του Βιετνάμ από τη σημερινή σύγκρουση στο Ιράκ ήταν η φύση του αντιπάλου.

«Αφενός γνωρίζαμε τι ήθελε η πλευρά που πολεμούσε εναντίον των ΗΠΑ: την εθνική ανεξαρτησία της χώρας. Αφετέρου υπήρχε μόνο μία πλευρά: οι Βιετκόγκ. Στην περίπτωση του Ιράκ υπάρχουν πολλαπλά κινήματα, μεταξύ των οποίων και θρησκευτικά, που πολεμούν μεταξύ τους».

Πάντως, ένα στοιχείο που κατά τη γνώμη του έχει παραμείνει το ίδιο είναι η «αυτοκρατορική συμπεριφορά» των ΗΠΑ: «Εχουμε εκατοντάδες στρατιωτικές βάσεις παντού, έχουμε συμφωνίες με πολλές χώρες για παραμονή και διέλευση των στρατευμάτων μας – και ίσως να υπήρχε λόγος για όλα αυτά όταν υπήρχε η ΕΣΣΔ. Ομως δεν υπάρχει σήμερα. Συνεχίζουμε την παράδοση της Ρωμαϊκής και Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Με αποτέλεσμα η δημοκρατία μας να διαποτίζεται από προκαταλήψεις και φοβίες. Αν έχεις στρατιωτικές βάσεις παντού, ο πληθυσμός σου έχει πάντοτε την αίσθηση ότι αντιμετωπίζει συνεχώς απειλές και επιθέσεις, διότι θεωρεί ότι οι στρατιωτικές βάσεις σε ένα μακρινό μέρος, όπως π.χ. οι Φιλιππίνες, αποτελούν μέρος της χώρας σου».

Πρόσφατα, ύστερα από τριάντα δύο χρόνια, ο Χέιντεν επέστρεψε στο Βιετνάμ. Φυσικά η εικόνα ήταν εντελώς διαφορετική από αυτήν που είχε αφήσει πίσω του το 1972 όταν είχε επισκεφθεί τη χώρα για τελευταία φορα. Δεν ήταν πλέον το Βιετνάμ των κολεκτιβοποιημένων αγροκτημάτων και της λεγόμενης «οικονομίας της προσταγής», αλλά μια χώρα που έχει αγκαλιάσει την παγκοσμιοποίηση και τις αγορές του καπιταλισμού.

Ρωτήσαμε τον συνομιλητή μας αν τον εξέπληξε αυτή η ταχύτατη και μαζική εγκατάλειψη από τον τοπικό πληθυσμό των αρχών και της ιδεολογίας του κομμουνιστικού συστήματος:

«Δεν πιστεύω ότι οι Βιετναμέζοι υποστήριξαν ποτέ το Κομμουνιστικό Κόμμα επειδή είχαν εντυπωσιαστεί από τα οικονομικά επιτεύγματα του κομμουνισμού. Το έπραξαν κυρίως επειδή ήταν το μοναδικό οργανωμένο κίνημα που μπορούσε να οδηγήσει τη χώρα στην ανεξαρτησία. Γι’ αυτόν το λόγο εμπιστεύονται και σήμερα το Κομμουνιστικό Κόμμα ως τον καθοδηγητικό φορέα στην οικονομία της αγοράς. Πιστεύω ότι αυτός είναι και ο δρόμος που θα ακολουθήσει η Κούβα. Πάντως με κατέπληξε η κατάσταση στον Νότο που θυμίζει την Αγρια Δύση του καπιταλισμού. Φυσικά, ένα μεγάλος μέρος του πληθυσμού έχει συναίσθηση ότι στην προσπάθειά τους για οικονομική ανάπτυξη αντιμετωπίζουν πολλά πρόβληματα – κυκλοφοριακή συμφόρηση, ατμοσφαιρική ρύπανση και μια απίστευτη διαφθορά που διαποτίζει ολόκληρη την κοινωνία και το ίδιο το Κομμουνιστικό Κόμμα».

Ενα ερώτημα φυσικά που δεν μπορεί να αποφύγει κανείς είναι αν η αμερικανική επέμβαση είχε τα αντίθετα από τα προσδοκώμενα αποτελέσματα: Δηλαδή, αν, αντί να επιταχύνει, καθυστέρησε την είσοδο του Βιετνάμ στην καπιταλιστική οικονομία.

«Είναι πολύ πιθανό. Είναι π.χ. εκπληκτική η αντιστροφή που έχει επέλθει στις σχέσεις του Βιετνάμ με τις ΗΠΑ. Από κει που οι Βιετναμέζοι αντιμετώπιζαν τις ΗΠΑ ως έναν εχθρικό εισβολέα, σήμερα προσβλέπουν στις ΗΠΑ ως τον εξισορροπητικό παράγοντα που τους προστατεύει από τον περιφερειακό κίνδυνο που είναι η Κίνα».

Ο απροσδόκητος χαρακτήρας των ιστορικών εξελίξεων είναι σύμφωνα με τον Χέιντεν ένας πολύ σημαντικός παράγοντας, τον οποίο πολλές φορές παραγνωρίζει η αριστερά.

«Η μεγαλύτερη αδυναμία της αριστεράς έγκειται στην αδυναμία της να προβλέψει τις εξελίξεις. Παρά το γεγονός ότι ξεκινά από τις σωστές βάσεις και ότι οι αναλύσεις των διανοητών της είναι μεθοδολογικά άρτιες, εντούτοις οι προβλέψεις είναι τις περισσότερες φορές λανθασμένες. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι υπάρχουν χιλιάδες αστάθμητοι παράγοντες που επηρεάζουν τις εξελίξεις και τις κάνουν μη προβλέψιμες».


Blog στο WordPress.com.