matchpoint

Σεπτεμβρίου 23, 2008

Το ιδιωτικό σχολείο ως τεκμήριο διαβίωσης

Filed under: Uncategorized — Takis Michas @ 8:00 πμ

Ελευθεροτυπια 22/09

 

Του ΤΑΚΗ ΜΙΧΑ

 

Αυτό που με εντυπωσιάζει πολλές φορές με τον Γιώργο Αλογοσκούφη δεν είναι απλά ο αναχρονισμός της σκέψης του, όσο το γεγονός ότι όσο περνάει ο καιρός τόσο εγκαταλείπει αυτά που πίστευε τόσο αυτός όσο και οι συνεργάτες του. Πάρτε π.χ. την πρότασή του να θεωρείται η φοίτηση σε ιδιωτικό σχολείο ως φορολογικό τεκμήριο.

Προφανώς η πρότασή του έρχεται σε αντίθεση με όλες τις διεθνείς τάσεις που επικρατούν στον χώρο της εκπαίδευσης. Από τη Σουηδία μέχρι τη Νέα Ζηλανδία και από τη Δανία μέχρι τις ΗΠΑ η τάση είναι να διευκολύνονται οι γονείς χαμηλότερων εισοδημάτων να στέλνουν τα παιδιά τους σε ιδιωτικά σχολεία αν το επιθυμούν. Αυτό γίνεται είτε με τη μορφή φοροαπαλλαγών (όπου ένα μέρος των διδάκτρων εκπίπτει της φορολογίας) είτε με την παροχή «κουπονιών παιδείας» (που ο ενδιαφερόμενος μπορεί να χρησιμοποιήσει σε όποιο σχολείο θέλει) είτε με τη μορφή επιδοτήσεων προς το ιδιωτικό σχολείο που καλύπτουν τα δίδακτρα των οικονομικά ασθενέστερων μαθητών. Αυτές οι τάσεις αντανακλούν φυσικά την άποψη αφ’ ενός ότι όλοι οι πολίτες ανεξαρτήτως εισοδήματος θα πρέπει να έχουν όσο το δυνατόν πιο διευρυμένες επιλογές στο θέμα της παιδείας και αφ’ ετέρου την ανάγκη ανάπτυξης και άμιλλας πολλών και διαφορετικών εκπαιδευτικών ιδρυμάτων.

Αντίθετα, το μέτρο του κ. Αλογοσκούφη στοχεύει στον περιορισμό των εκπαιδευτικών επιλογών που έχει ο μέσος πολίτης, τιμωρώντας φορολογικά εκείνους που θα επιλέξουν το ιδιωτικό σχολείο. Φυσικά εκείνοι που θα πληγούν περισσότερο δεν θα είναι οι οικονομικά εύποροι, που θα έχουν τη δυνατότητα να συνεχίσουν να στέλνουν τα παιδιά τους στο εκπαιδευτήριο της επιλογής τους, όσο οι μεσαίες τάξεις που βρίσκονται σε ένα οριακό εισοδηματικό επίπεδο. Να σημειωθεί ότι οι κυριότεροι πνευματικοί συνεργάτες του κ. Αλογοσκούφη είναι ένθερμοι υποστηρικτές της σχολικής επιλογής. Πανεπιστημιακοί όπως ο Γιώργος Μπήτρος, ο Τρύφωνας Κολιτζάς, ο Πάνος Ευαγγελόπουλος, ο Τάκης Λιαργκόβας κ.ά. έχουν γράψει κατά καιρούς πύρινα άρθρα υπέρ της μεγιστοποίησης των σχολικών επιλογών μέσω φορολογικών ελαφρύνσεων ή «κουπονιών παιδείας». Την ίδια φιλοσοφία έχουν επίσης υποστηρίξει σε ομιλίες τους και προσωπικότητες του «μητσοτακικού χώρου», όπως η Ντόρα Μπακογιάννη, ο Κωστής Χατζηδάκης, ο Θόδωρος Σκυλακάκης και ο Δημήτρης Κατσούδας.

Πού είναι όλοι αυτοί σήμερα όταν ο κ. Αλογοσκούφης παραβιάζει με τον πιο ωμό τρόπο τις αρχές που υποστηρίζουν; Δεν έχουν τίποτα να πουν; Πώς αύριο περιμένουν να σταθούν είτε μπροστά στους φοιτητές είτε στους ψηφοφόρους τους και να μιλήσουν για «μεγιστοποίηση των επιλογών του πολίτη», όταν σήμερα δέχονται αδιαμαρτύρητα μια πολιτική που οδηγεί στο ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα;



 

 

Σεπτεμβρίου 9, 2008

Που συμφωνουν οι οικονομολογοι

Filed under: Uncategorized — Takis Michas @ 12:30 μμ

Του ΤΑΚΗ ΜΙΧΑ (www.tmichas.wordpress.com)

 

Μια σαφής ένδειξη ότι ένας κλάδος γνώσης μπορεί να θεωρηθεί επιστήμη, είναι το γεγονός ότι αυτοί που τον ασκούν, αρχίζουν να συμφωνούν σε ορισμένες βασικές αρχές ή συμπεράσματα. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο π.χ. η Φυσική είναι επιστήμη, ενώ η Ιστορία όχι. Τα οικονομικά βρίσκονταν μέχρι πρόσφατα κάπου στη μέση. Από τη δημιουργία τους, στις αρχές του 18ου αιώνα, η πορεία τους σημαδεύτηκε από μεγάλες διαμάχες και διαφωνίες. Ομως, όπως γράφει ο γνωστός Γάλλος οικονομικός δημοσιογράφος Γκι Σόρμαν, τα τελευταία χρόνια έχει αρχίσει να διαμορφώνεται και εκεί μια συναίνεση σε ορισμένες βασικές αρχές που χαρακτηρίζουν μια επιστήμη. Ορισμένες από τις αρχές στις οποίες συμφωνεί η πλειονότητα των οικονομολόγων είναι:

*Η οικονομία της αγοράς είναι το πιο αποτελεσματικό οικονομικό σύστημα.

Οπως έδειξε και ο Αυστριακός νομπελίστας Φρίντριχ Χάγιεκ, κανένα σύστημα κεντρικού σχεδιασμού δεν μπορεί να διαχειριστεί την τεράστια ποσότητα πληροφόρησης που διαχειρίζεται αυτόματα η αγορά μέσω του συστήματος των τιμών. Κάθε κίνηση της τιμής ενός αγαθού μεταφέρει, με ταχύτητα αστραπής, πληροφόρηση σχετικά με τις επιθυμίες των καταναλωτών και τις παραγωγικές δυνατότητες των προμηθευτών.

*Το εμπόριο βοηθάει την οικονομική ανάπτυξη.

Οπως παρατηρούσε ο Ανταμ Σμιθ, βλέποντας την πατρίδα του, τη Σκωτία, να ωφελείται από το ελεύθερο εμπόριο, τα φτωχά κράτη μπορούν να πλουτίσουν μόνον αποκτώντας πρόσβαση στην παγκόσμια αγορά. Η επιδίωξη της αυτάρκειας, αντίθετα, θα τα καταδικάσει στη φτώχεια και στη μιζέρια. Από την άλλη πλευρά, και οι καταναλωτές των πλούσιων χωρών κερδίζουν από το εμπόριο, καθώς τα αγαθά γίνονται φτηνότερα. Το εμπόριο βρίσκεται στη βάση τού εκπληκτικού θαύματος των «τίγρεων» της ΝΑ Ασίας, της Κίνας και τώρα της Ινδίας. Φυσικά, υπάρχουν διαφωνίες μεταξύ των οικονομολόγων σχετικά με τον βαθμό τού προστατευτισμού που πρέπει να εφαρμόζει μια χώρα η οποία βρίσκεται στις αρχές της οικονομικής απογείωσης.

* Οι σωστοί θεσμοί διευκολύνουν την οικονομική πρόοδο.

Ολοι σχεδόν οι οικονομολόγοι αναγνωρίζουν σήμερα ότι η οικονομική ανάπτυξη προϋποθέτει την ύπαρξη ενός αξιόπιστου και ανεξάρτητου νομικού συστήματος, που θα επιβάλλει την υλοποίηση των συμβολαίων και θα διασφαλίζει τον δίκαιο ανταγωνισμό. Οι θεσμοί που ενισχύουν τη διαφάνεια είναι ιδιαίτερα σημαντικοί. Χωρίς την ύπαρξη διαφάνειας, οι επιτήδειοι μπορούν να μανιπιουλάρουν τις αγορές και να αποθαρρύνουν τις επενδύσεις. Επίσης, η έλλειψη θεσμών που προωθούν τη διαφάνεια στις συναλλαγές, οδηγεί στη διαφθορά, η οποία αποτελεί ίσως τον μεγαλύτερο κίνδυνο για τη λειτουργία του συστήματος.

*Η «δημιουργική καταστροφή» είναι ο μοχλός της οικονομικής ανάπτυξης.

Οπως έδειξε ο Αυστριακός οικονομολόγος Τζόζεφ Σούμπετερ, ο καπιταλισμός δημιουργεί μια «θύελλα» καινοτομιών, «που συνεχώς επαναστατικοποιούν τις οικονομικές δομές εκ των έσω, καταστρέφοντας συνεχώς τις παλιές και δημιουργώντας συνεχώς νέες».

**Η νομισματική σταθερότητα είναι επίσης αναγκαία για την οικονομική ανάπτυξη. Ο πληθωρισμός κάνει πάντοτε κακό.

Η σταθερή νομισματική προσφορά ενθαρρύνει τις επενδύσεις και βοηθά στην κοινωνική συνοχή, ενθαρρύνοντας τα άτομα να αποταμιεύουν για το μέλλον. Αντίθετα, ο πληθωρισμός -που συνήθως προκαλείται από τα κυβερνητικά ελλείμματα- καταστρέφει την επιχειρηματικότητα και επιβραδύνει την ανάπτυξη. Πάνω απ’ όλα, δημιουργεί κοινωνικές ανισότητες: πλήττει τους οικονομικά ασθενέστερους, καθώς οι μισθοί και οι συντάξεις τους δεν μπορούν να ακολουθήσουν την αύξηση των τιμών.

*Η ανεργία μεταξύ των ανειδίκευτων εργαζομένων εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το κόστος της εργασίας.

Αυτό σημαίνει, μεταξύ άλλων, ότι οι σκληρύνσεις στην αγορά εργασίας (εμπόδια στις προσλήψεις/απολύσεις, «μονιμότητα» κ.λπ.), παρ’ όλο που προωθούνται μέσω μιας «φιλολαϊκής» ρητορικής, οδηγούν σε αύξηση του κόστους εργασίας και κατά συνέπεια σε υψηλότερη ανεργία. Η ύπαρξη αυτών των σκληρύνσεων σύμφωνα με τους περισσότερους οικονομολόγους, είναι ένας από τους λόγους που εξηγούν τα υψηλά ποσοστά ανεργίας σε ορισμένες χώρες της Ευρώπης, σε σχέση με τις ΗΠΑ.

*Ο καλύτερος δείκτης της ευρωστίας μιας οικονομίας είναι η αύξηση του ΑΕΠ.

Ενώ είναι γεγονός ότι η αύξηση του ΑΕΠ δεν λύνει όλα τα προβλήματα, η απουσία της δεν λύνει κανένα. Οι οικονομολόγοι κάνουν έναν διαχωρισμό μεταξύ μακροπρόθεσμης και βραχυπρόθεσμης ανάπτυξης. Η μακροπρόθεσμη αύξηση του ΑΕΠ -στη Δύση, 2% ετησίως κατά τη διάρκεια του περασμένου αιώνα- υπήρξε το αποτέλεσμα της συσσώρευσης του κεφαλαίου και, πάνω απ’ όλα, των τεχνολογικών καινοτομιών που αυξάνουν την παραγωγικότητα της εργασίας. *



ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 01/09/2008



Διπλό σήμα για Ελλάδα από Ομπάμα

Filed under: Uncategorized — Takis Michas @ 12:28 μμ

Του ΤΑΚΗ ΜΙΧΑ

 

Νίκη του Μπάρακ Ομπάμα στις προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ θα σημάνει, εκτός των άλλων, ότι η «γενιά του Βιετνάμ» παραδίδει τη σκυτάλη στη «γενιά της Βοσνίας». Και η αλλαγή αυτή θα χρωματίσει τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις.

 

Φίλος της χώρας μας θεωρείται ο υποψήφιος αντιπρόεδρος του Ομπάμα, Τζον Μπάιντεν.

Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, ρόλο στην εξωτερική πολιτική του νέου προέδρου θα έχουν πρόσωπα που δραστηριοποιήθηκαν πολιτικά στη διάρκεια του πολέμου της Βοσνίας, τη δεκαετία του ’90. Ο ίδιος ο υποψήφιος αντιπρόεδρος Τζ. Μπάιντεν, ο προαλειφόμενος για τη θέση του υπουργού Εξωτερικών, Αντονι Λέικ και η σύμβουλος των Δημοκρατικών καθηγήτρια Σαμάνθα Πάουερ είναι άτομα που βίωσαν έντονα εκείνα τα δραματικά γεγονότα στα Βαλκάνια.

Ο κύριος Βοσνία

* Η ταύτιση του Αντονι Λέικ με το πρόβλημα της Βοσνίας ήταν τόσο μεγάλη ώστε, όπως διηγείται ο ίδιος, στη διάρκεια της θητείας του ως συμβούλου εθνικής ασφάλειας του Μπιλ Κλίντον, «αισθανόμουν σαν να είχα ένα μεγάλο «Β» γραμμένο στο μέτωπό μου. Ετσι, όποτε με έβλεπε ο Κλίντον χάλαγε το κέφι του γιατί συνειδητοποιούσε ότι έπρεπε να ασχοληθεί με το καταραμένο αυτό θέμα».

Ο Λέικ ήταν ο εμπνευστής της πολιτικής «Lift and strike» -δηλαδή άρση του εμπάργκο όπλων στους Βόσνιους σε συνδυασμό με βομβαρδισμούς βάσεων των Σερβοβόσνιων.

* Η Σαμάνθα Πάουερ, που σήμερα διδάσκει στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, άρχισε την επαγγελματική της πορεία ως δημοσιογράφος και βρέθηκε στη Βοσνία την περίοδο του πολέμου ως «φρι λανς» ρεπόρτερ, σε ηλικία 23 ετών, έχοντας μόλις αποφοιτήσει από το Πανεπιστήμιο του Γιέιλ.

Εζησε, ωστόσο, τη μία πλευρά της τραγωδίας. Τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, οι εθνικές εκκαθαρίσεις κι ο καθημερινός βομβαρδισμός του Σεράγεβου από τις δυνάμεις του Κάρατζιτς σημάδεψαν τη σκέψη της. Επέστρεψε, λοιπόν, στις ΗΠΑ εξαγριωμένη και έκτοτε όλα της τα κείμενα είναι ένα «κατηγορώ» κατά της Ουάσιγκτον που δεν αποτρέπει (ή δεν αναγνωρίζει) γενοκτονίες σε χώρες όπως η Τουρκία (Αρμένιοι), η Καμπότζη, η Ρουάντα.

Η αδυναμία αυτή, σύμφωνα με την Πάουερ, βλάπτει την αξιοπιστία των ΗΠΑ: «Δεν μπορείς να αφήνεις αυτού του είδους τα εγκλήματα ατιμώρητα. Θα είναι πάντοτε μαζί μας και θα γίνουν ο εφιάλτης μας», υποστηρίζει.

* Σημαντική ήταν επίσης η εμπλοκή του Τζ. Μπάιντεν στη διαμόρφωση της πολιτικής των ΗΠΑ για τη Βοσνία, στο πλαίσιο της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Γερουσίας. Υποστήριξε νωρίς την άρση του εμπάργκο όπλων για τους μουσουλμάνους της Βοσνίας (κάτι που τον έφερε σε αντίθεση ακόμη και με τον Μπιλ Κλίντον), υιοθετώντας τη θέση ότι το ΝΑΤΟ έπρεπε να αναλάβει ενεργό ρόλο.

Στην αυτοβιογραφία του «Υποσχέσεις που θα τηρηθούν», ο γερουσιαστής περιγράφει τη συνάντησή του με τον Μιλόσεβιτς στο Βελιγράδι το 1993. Οταν ο τελευταίος τον ρώτησε «τι πιστεύεις για μένα;» ο Μπάιντεν του απάντησε: «Πιστεύω ότι είσαι ένας εγκληματίας πολέμου και πρέπει να δικαστείς γι’ αυτό!».

Θετικές συνέπειες

– Το καλό για την Ελλάδα με το επιτελείο του

Ομπάμα είναι πως τα μέλη του απορρίπτουν τη «δαιμονοποίηση» των Βαλκανίων ως «πρωτόγονης περιοχής με πολλά και αρχέγονα μίση».

«Οι λαοί των Βαλκανίων», έγραφε ο Μπάιντεν στην εφημερίδα «Washington Quarterly», «αποτελούνται από ανθρώπους με αισθήματα, που, όπως και οι άλλοι Ευρωπαίοι, μαθαίνουν από τα λάθη τους, αν τους δοθεί ένα σταθερό πλαίσιο που θα τους επιτρέψει να το κάνουν».

– Το κακό για την Αθήνα, όμως, είναι ότι για τη «γενιά της Βοσνίας» η Ελλάδα έχει καταγραφεί ως χώρα ταυτισμένη με τη Σερβία. Είναι χαρακτηριστικό ότι σε πρόσφατη ραδιοφωνική συζήτηση η Σαμάνθα Πάουερ κατηγόρησε την Ελλάδα και τη Ρωσία ότι ενθαρρύνουν από κοινού τη σκληρή στάση του Βελιγραδίου στο Κόσοβο.



ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ – 07/09/2008



Copyright © 2008 Χ. Κ. Τεγόπουλος Εκδόσεις Α.Ε.

Εθνική κυριαρχία και επεμβάσεις «ανθρωπιστικές»

Filed under: Uncategorized — Takis Michas @ 12:19 μμ

Πλανήτης ΓΗ

 

 

Του ΤΑΚΗ ΜΙΧΑ (www.tmichas.wordpress.com)

 

Οι πρόσφατες εξελίξεις στη Γεωργία έφεραν ξανά στο επίκεντρο της επικαιρότητας τη συζήτηση σχετικά με τα κριτήρια της «εθνικής κυριαρχίας» και της «εθνικής ακεραιότητας».

 

Είναι γεγονός ότι τόσο στην περίπτωση της Οσετίας και της Αμπχαζίας όπως και παλαιότερα στην περίπτωση του Κοσόβου υπερίσχυσαν άλλα κριτήρια. Τόσο στην περίπτωση της Γεωργίας όσο και στην περίπτωση του Κοσόβου τα κριτήρια που επικαλέστηκαν οι δυνάμεις που παρενέβησαν ήταν ανθρωπιστικά, δηλαδή «εθνικές εκκαθαρίσεις» και «γενοκτονία»: στην περίπτωση του Κοσόβου τις εθνικές εκκαθαρίσεις των Αλβανών από τη Σερβία του Μιλόσεβιτς και στην περίπτωση του Καυκάσου τις εθνικές εκκαθαρίσεις των Οσετών από τη Γεωργία του Σαακασβίλι. Οι περιπτώσεις των δύο επεμβάσεων ελάχιστα διέφεραν μεταξύ τους και είναι απορίας άξιο ότι πολλοί υποστηρικτές της μιας παρέμβασης μπορούν να διαφωνούν με την άλλη.

Είναι φυσικά γνωστό ότι πολλοί στοχαστές έχουν, για ποικίλους λόγους, έντονες αντιρρήσεις για τις λεγόμενες «ανθρωπιστικές παρεμβάσεις». Αυτό που είναι ίσως λιγότερο γνωστό είναι ότι η κριτική εναντίον των «ανθρωπιστικών παρεμβάσεων» φαίνεται να ενώνει τη συντηρητική Δεξιά με την άκρα Αριστερά.

Ετσι, στον χώρο της Αριστεράς, άτομα όπως ο μακαρίτης Εντουαρντ Σάιντ,ο Νόαμ Τσόμσκι και άλλοι πρωτοστάτησαν εναντίον των διεθνών παρεμβάσεων στο Κόσοβο (και αλλού) θεωρώντας αυτές τις παρεμβάσεις ως έναν τρόπο με τον οποίο οι ΗΠΑ επιδιώκουν να κατοχυρώσουν την ηγεμονία τους… Κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Κόσοβο, ο Σάιντ ασκούσε κριτική εναντίον πολλών κεντρώων που «χρησιμοποιούν την έννοια της ανθρωπιστικής παρέμβασης για να δικαιολογούν τους βομβαρδισμούς». Οπως χαρακτηριστικά έλεγε ένας άλλος γκουρού της Αριστεράς, ο Ζαν Μποντριγιάρ, «τα ανθρώπινα δικαιώματα έχουν προ πολλού απορροφηθεί από τη διαδικασία της παγκοσμιοποίησης και χρησιμοποιούνται ως άλλοθι. Ανήκουν στη νομική και ηθική υπερδομή – εν συντομία πρόκειται για διαφημιστικά μηνύματα». Για την άκρα Αριστερά ο κινητήριος μοχλός αυτών των παρεμβάσεων δεν είναι κάποιες αφηρημένες ηθικές τύψεις, αλλά, αντίθετα, το κυνικό συμφέρον ενός κράτους ή της άρχουσας οικονομικής τάξης.

Ομως, ανάλογες είναι και οι απόψεις που βρίσκει κανείς στον χώρο των «ρεαλιστών», που συνήθως ταυτίζονται με την «αντιδραστική» Δεξιά. Και στον χώρο αυτό η άποψη που επικρατεί είναι ότι στις διεθνείς σχέσεις το μόνο που μετράει είναι η δύναμη και τα κρατικά συμφέροντα.

Για τη σχολή αυτή η διεθνής πολιτική δεν έχει ηθική και αποτελεί μια άγρια πάλη για επιβίωση και κατάκτηση. Σε αυτόν τον τρόπο σκέψης δεν υπάρχει χώρος για ανθρωπιστικές παρεμβάσεις. «Δεν θα πρέπει να στέλνουμε τα στρατεύματά μας να σταματήσουν τις εθνικές εκκαθαρίσεις σε χώρες που βρίσκονται έξω από τα στρατηγικά μας συμφέροντα», έλεγε η Κοντολίζα Ράις σε μία από τις πρώτες ομιλίες της. (Να θυμηθούμε εδώ ότι αρχικά η επέμβαση του Ιράν έγινε για την προστασία των συμφερόντων των ΗΠΑ, και όχι επειδή ο Σαντάμ παραβίαζε τα ανθρώπινα δικαιώματα.)

Ενας από τους πιο εξέχοντες σύγχρονους αντιπροσώπους της σχολής των «ρεαλιστών» είναι ο Χένρι Κίσιγκερ. Μετά τον πόλεμο του Κοσόβου ο Κίσινγκερ κατηγόρησε τον Τόνι Μπλερ «για την εγκατάλειψη της ιδέας της εθνικής κυριαρχίας» και την «προώθηση ενός νέου στιλ εξωτερικής πολιτικής, που καθορίζεται από την εσωτερική πολιτική και την επίκληση οικουμενικών ηθικών συνθημάτων». Ενας άλλος εκλεκτός διανοητής της σχολής των «ρεαλιστών», ο Χαντς Μόργκενχαου, υποστήριζε ότι η κατάκτηση ασθενών κρατών -από ισχυρότερα πάντοτε- δικαιωνόταν στο όνομα του «ανθρωπισμού».

Πάντως, είναι λάθος να πιστεύει κανείς ότι οι «ανθρωπιστικές παρεμβάσεις» είναι ένα σημερινό φαινόμενο που άρχισε με τον Μπιλ Κλίντον και τον Τόνι Μπλερ. Οπως γράφει ο καθηγητής του Πρίνστον Gary Bass στο πρόσφατο βιβλίο του «Η πάλη της ελευθερίας» («Freedom’s battle»), αυτού του είδους οι παρεμβάσεις αποτελούν ένα φαινόμενο που πάει πολλά χρόνια πίσω – και συγκεκριμένα στον 19ο αιώνα. Ανατρέχοντας τη σύγχρονη ιστορία, ο Bass υποστηρίζει ότι η πρώτη «ανθρωπιστική παρέμβαση» ήταν των Μεγάλων Δυνάμεων στην Ελληνική Επανάσταση του ’21. Τότε οι Δυνάμεις περιφρόνησαν την «εθνική ακεραιότητα» της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας προκειμένου να βοηθήσουν τους Ελληνες να αποκτήσουν την ανεξαρτησία τους. Με αποκορύφωμα τη Ναυμαχία του Ναυαρίνου, το 1827, όπου οι ναυτικές δυνάμεις της Ρωσίας, της Αγγλίας και της Γαλλίας κατέστρεψαν ολοσχερώς τον οθωμανικό στόλο. *



ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 08/09/2008



Copyright © 2008 Χ. Κ. Τεγόπουλος Εκδόσεις Α.Ε.

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.