matchpoint

Δεκέμβριος 30, 2008

«Homeschooling»: Μια λύση για την παιδεία;

Filed under: Uncategorized — Takis Michas @ 3:03 μμ

ID: 1606298
Εντυπο: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
Ημ/νία: 29/12/2008

Του ΤΑΚΗ ΜΙΧΑ (www.tmichas.wordpress.com)

Ανεξάρτητα από το πώς αξιολογεί κανείς τις επιμέρους προτάσεις της επιτροπής του καθ. Θάνου Βερέμη για τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, το γεγονός είναι ότι οι προτάσεις παραμένουν στον χώρο της παραδοσιακής κρατοκεντρικής περί παιδείας αντίληψης.

Αφ’ ενός εξακολουθεί να διατηρείται η παραδοσιακή αντίληψη σύμφωνα με την οποία παιδεία σημαίνει τον δωδεκαετή υποχρεωτικό εγκλεισμό των νέων στα δημοτικά, γυμνάσια και Λύκεια. Αφ’ ετέρου διατηρείται το αποκλειστικό προνόμιο του κράτους να καθορίζει όχι μόνο το περιεχόμενο της παιδείας αλλά και τους ρυθμούς με τους οποίους το παιδί θα πρέπει να μάθει την ύλη.

Με άλλα λόγια, οι προτάσεις της επιτροπής Βερέμη δεν λύνουν κανένα από τα προβλήματα που έχουν οδηγήσει την παιδεία στην Ελλάδα στα σημερινά της χάλια. Ούτε συνάδουν με τη σύχρονη εποχή. Το μοντέλο της ιδρυματικής μαζικής εκπαίδευσης που προτείνει ο κ. Βερέμης αντανακλά τις απαιτήσεις της Βιομηχανικής Επανάστασης και όχι τη σημερινή εποχή του pc, του online learning, του ipod και του MySpace.

Η εναλλακτική

Μια ενδιαφέρουσα και πολλά υποσχόμενη παιδαγωγικά εναλλακτική λύση είναι το Homeschooling («εκπαίδευση στο σπίτι»). Εδώ την οργάνωση της εκπαίδευσης των παιδιών αναλαμβάνουν οι γονείς και η εκπαίδευση γίνεται είτε στα διάφορα σπίτια είτε σε εργαστήρια (για το μάθημα π.χ. της χημείας) τα οποία νοικιάζουν.

Την εκπαίδευση μπορεί να την παρέχουν είτε οι ίδιοι οι γονείς είτε εκπαιδευτικοί που προσλαμβάνονται από τους γονείς. Μια άλλη λύση που χρησιμοποιείται σε ολοένα μεγαλύτερο βαθμό είναι η online εκπαίδευση υπό από την καθοδήγηση ενός ενήλικα. Υπάρχουν αναλυτικά πακέτα οδηγιών με διάφορα συστήματα «κατ’ οίκον» εκπαίδευσης από τα οποία μπορούν να διαλέξουν οι γονείς εκείνο που ταιριάζει περισσότερο στις ικανότητες και την προσωπικότητα του παιδιού τους. Φυσικά το σύστημα βρίσκεται υπό από την επίβλεψη των Αρχών κάθε πολιτείας έτσι ώστε να διασφαλίζεται ότι τα παιδιά μαθαίνουν τη διδακτέα ύλη.

Ο τρόπος αυτός εκπαίδευσης γνωρίζει τεράστια άνθηση στις ΗΠΑ -όπου τα προβλήματα της δημόσιας εκπαίδευσης έχουν πολλά κοινά σημεία με την περίπτωση της Ελλάδας.

Το 1970 15 χιλιάδες παιδιά παρακολουθούσαν στις ΗΠΑ το homeschooling. Το 1990 ο αριθμός είχε αυξηθεί στις 500 χιλ., το 1999 σε 850 χιλ., το 2003 σε 1,1 εκατομ. και το 2006 σε 2.4 εκατ.!

Τα πλεονεκτήματα του homeschooling είναι προφανή. Το παιδί μαθαίνει σε ένα οικείο και ευχάριστο περιβάλλον μαζί με τους φίλους, γείτονες ή συγγενείς του κάνοντας μάξιμουμ χρήση του χρόνου του και αποφεύγοντας τη δαπάνη χρόνου σε άσκοπες μετακινήσεις. Ομως το πιο σημαντικό είναι ότι ο ρυθμός της εκπαίδευσης προσαρμόζεται στις ικανότητες και τα ενδιαφέροντα του μαθητή -και όχι το αντίστροφο, όπως γίνεται σήμερα στην παραδοσιακή εκπαίδευση.

Οπως δείχνουν διάφορες έρευνες, σε όλα τα τεστ οι επιδόσεις των παιδιών του homeschooling είναι καλύτερες απ’ αυτές των παιδιών που ακολουθούν την παραδοσιακή εκπαίδευση. Ετσι π.χ. στις εξετάσεις SAT (κάτι αντίστοιχο με τις Πανελλήνιες) η βαθμολογία των παιδιών που εκπαιδεύονται στο σπίτι υπερβαίνει κατά 20% περίπου τον μέσο όρο.

Τα τεστ

Ομως η υπεροχή του homeschooling δεν εντοπίζεται μόνο στα εκπαιδευτικά αποτελέσματα. Βρίσκεται επίσης και στην κοινωνικοποίηση. Κατ’ αρχάς, όπως δείχνουν διάφορα ψυχολογικά τεστ, τα παιδιά του homeschooling έχουν πολύ μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση σε σχέση με τα υπόλοιπα. Επίσης, μια έρευνα που έκανε το 2003 το Εθνικό Ιδρυμα Εκπαίδευσης των ΗΠΑ έδειξε ότι το 71% των αποφοίτων του homeschooling δραστηριοποιείται σε κοινοτικές δραστηριότητες σε σχέση με μόνο 31% των παιδιών από παραδοσιακά σχολεία. Επίσης, οι νέοι που έχουν εκπαιδευτεί στο σπίτι ψηφίζουν συχνότερα στις εκλογές σε σχέση με τον υπόλοιπο πληθυσμό. Τα τελευταία 5 έτη το 76% των παιδιών από το homeschooling ψήφισαν σε διάφορες εκλογές, ενώ ο μέσος όρος για τον υπόλοιπο πληθυσμό ήταν 29%.

Το homeschooling επιλέγεται από γονείς που έχουν άποψη για την εκπαίδευση των παιδιών τους. Πρόκειται κυρίως είτε για θρησκευόμενους που θεωρούν ότι τα παραδοσιακά σχολεία προωθούν αξίες τις οποίες δεν συμμερίζονται, είτε για άτομα με παρελθόν στα κοινόβια των χίπις της δεκαετίας του ’60 που και αυτοί δεν συμμερίζονται τις αξίες και τη φιλοσοφία του παραδοσιακού σχολείου. Ακόμα, είναι αυτονόητο ότι ένας τουλάχιστον από τους γονείς θα πρέπει να έχει τον χρόνο και τη διάθεση να ασχοληθεί σοβαρά με την εκπαίδευση των παιδιών.

Πάντως, είναι εκπληκτικό ότι στην Ελλάδα οι «προοδευτικές δυνάμεις» (στον βαθμό που ο όρος αυτός έχει νόημα στα Βαλκάνια…) εξακολουθούν να υποστηρίζουν την παραδοσιακή μορφή οργάνωσης της παιδείας στις μαζικές κρεατομηχανές που κατ’ ευφημισμό ονομάζονται «εκπαιδευτικά ιδρύματα». Ιδιαίτερα αν αναλογιστεί κανείς ότι ο ήρωας του χώρου Τσε Γκεβάρα ήταν προϊόν homeschooling. Για πρώτη φορά ο γιατρός Τσε πήγε σχολείο όταν ήταν 13. Μέχρι τότε την παιδεία του την είχε αναλάβει η μητέρα του στο σπίτι. *

Πηγή: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
Στήλη: ΠΛΑΝΗΤΗΣ-ΓΗ

Advertisements

Δεκέμβριος 12, 2008

Greece is Burning

Filed under: English texts — Takis Michas @ 8:45 πμ

Wall Street Journal

12/12./08    

 

 

 

                Greece is Burning.

 

       How lost principles led to lost control

 

By Takis Michas


ATHENS–When Greece’s conservative New Democracy party came to power in March 2004 it promised three things: to “reinvent” the state, to eliminate corruption and to initiate much-needed educational reform. Four years later, the situation remains unchanged: The state is still a tool for bestowing benefits and favors, corruption in the public sector is still rampant, and all attempts at educational reform have quickly fizzled out.


This sets the context for the riots that have engulfed Greece since Sunday. The postcard picture of Greece as the land of sunny beaches and friendly people has been totally shattered, revealing a country torn by social strife and consumed by hatred and senseless violence.

 

The ostensible cause for the rioting was the killing–under circumstances that remain unclear–of a 15-year-old boy by a policeman last Saturday near the Athens district of Exarchia, a popular hangout for lefties and professed anarchists. Two officers have been arrested and charged with the boy’s slaying. Poor training, lack of motivation and low salaries make for a notoriously incompetent police force whose members are prone to cause such tragic incidents. In that sense the police shares the malaise of the rest of the public sector in Greece. The only difference is that they carry arms.


The death quickly led to mostly peaceful mass demonstrations all over Greece by students, who were understandably unhappy with the killing of their peer. They are also fed up with an overcentralized education system that thrives on rote learning, which stifles innovation and creativity.


But soon the protests turned into ugly riots. Groups of masked anarchists set about an orgy of torching, looting and vandalism in Athens, Thessaloniki and other major cities in Greece.

What was unique about the events in Greece–as opposed to, say, the riots in the banlieues of Paris a few years ago–was the total withdrawal of the government and the security forces from the scene of the riots. Civil society was left alone and unarmed to fend off the violent attacks on their property by the hordes of predators. On Tuesday night, one of the worst nights of rioting, more than 400 shops were attacked in Athens: Some were torched, others looted and seriously damaged. Similar events happened in other major cities in Greece.


All of this took place while the security forces simply stood by and watched the disaster unfold. They were following the explicit orders of their political masters to assume a “defensive posture”–which in effect meant that they did not try to prevent the orgy of destruction.

 

Anyone watching this absurd scene could be excused for concluding that a secret deal had been struck between the government and the rioters: We let you torch and plunder to your heart’s content, and you let us continue pretending that we are in charge.


The government justified its passivity by arguing that any attempt to stop the vandalism might have produced human victims. At the same time, in order to pacify the enraged shopkeepers who were seeing their hopes for a profitable holiday shopping season go up in smoke, it promised to use taxpayer money to compensate them for the damages caused by the rioters.

“What we are witnessing is the total abdication of responsibility by the Greek state,” says Antonis Papayanidis, the former editor in chief of conservative daily Eleftheros Tipos. “This happened both in the case of the shooting of the youth by an incompetent policeman as well as in the case of the riots that followed.”

 

The government’s passivity amid this dissolution of law and order did not simply reflect bad crisis management or sheer incompetence–though both elements go a long way in explaining its inaction. At a deeper level the conservative government’s failure to respond decisively also signified its defeat in the battle of ideas, especially among the young.

 

The abdication of responsibility was in part the result of the New Democracy party’s abandonment of the values of classical liberalism, whose cornerstone is the rule of law and the respect of private property. Under the leadership of Prime Minister Costas Karamanlis, the party has over the years purged from its ranks all voices of classical liberalism and has explicitly rejected values-based narratives in favor of an ill-defined pragmatism. This has proved no match for the ideological assault by the left, which ended up monopolizing the marketplace of ideas in the universities and the other educational establishments of the country.

 

Such was the ideological confusion of the government that on the night of the great destruction the only criticism that Interior Minister Prokopis Pavlopoulos could voice against the plundering thugs was that they were following their idiotelis stochous ( own self-interests). Adam Smith would surely turn in his grave!

 

Even worse was the statement by Panagiotis Stathis, spokesman for the national police, explaining the authorities’ inaction: “Violence cannot be fought with violence.” With this remark, he effectively equated violence exercised by the authorities to defend the social order with the violence of those trying to destroy it.

 

“The fall of Rome,” wrote Seneca, “took place when Rome’s pragmatism ceased to be pragmatic.” Unfortunately, the conservatives in Greece do not read Seneca–or much else for that matter.

 

Mr. Michas is a journalist with the Greek daily Eleftherotypia and an associate of the Center for Studies in Classical Liberalism in Athens. 

 

 

Δεκέμβριος 3, 2008

Υπάρχει ελευθερία έκφρασης στην Ελλάδα;

Filed under: Uncategorized — Takis Michas @ 4:19 μμ

τύπου  | 02.12.2008

Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift:  

 

Ναι, μέχρις ενός ορισμένου σημείου, μέχρι του σημείου όπου δεν θίγονται τα εθνικά ταμπού, απαντά σε εκτενές άρθρο της σήμερα η μεγάλη γερμανική εφημερίδα Frankfurter Allgemeine Zeitung.

 

Αφορμή για το δημοσίευμα δίνει στον ανταποκριτή της εφημερίδας στο Βελιγράδι Μίχαελ Μάρτενς η περίπτωση του Τάκη Μίχα, του δημοσιογράφου που «από το μοναχικό του φυλάκιο», από τις αρχές της δεκαετίας του ενενήντα, σχολιάζει κριτικά τις εθνικές βεβαιότητες. Τότε αποπέμφθηκε από τη Νέα Δημοκρατία, επειδή είχε χαρακτηρίσει τον Μέγα Αλέξανδρο σφαγέα.

 

Και τώρα;Bildunterschrift: Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift:  

 

Τώρα κάναμε εμείς ένα λάθος που τον έθεσε πάλι στο στόχαστρο των πάγιων επικριτών του. Ο παπανδρεϊκός νόμος, δήλωνε στην ίδια γερμανική εφημερίδα την προπερασμένη Κυριακή, που επιτρέπει στους Έλληνες πολιτικούς πρόσφυγες να ανακτήσουν την ελληνική ιθαγένεια και άρα να διεκδικήσουν πίσω τις περιουσίες τους, εξαιρεί τους Σλαβομακεδόνες της Βόρειας Ελλάδας και αυτή η εξαίρεση είναι ντροπή για ένα κράτος-μέλος της ΕΕ. Και λίγο πριν στο ίδιο άρθρο ένας ανώνυμος έμπορος εδώ στη Γερμανία δήλωνε ότι η Αθήνα διά τον φόβον αυτών των διεκδικήσεων αρνείται πεισματικά την ύπαρξη σλαβομακεδονικής μειονότητας. Και εμείς στη βιασύνη μας αποδώσαμε τη δήλωση του ανώνυμου εμπόρου στον Τάκη Μίχα, και ναι μεν επανορθώσαμε στην ιστοσελίδα μας, αλλά το κακό είχε γίνει και οι τα φαιά φορούντες και περί εθνικών θεμάτων λαλούντες τον είχαν παραλάβει τον Τάκη Μίχα πάλι. Που θα τον είχαν παραλάβει και τη δική του δήλωση να είχαμε ορθά αποδώσει γιατί κακά λόγια και τα μεν κακά και τα δε.

 

Το γαλανόλευκο πορτραίτοBildunterschrift: Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift:  

 

Αυτό είναι το θέμα στο σημερινό φύλλο της FAZ. Γράφει η γερμανική εφημερίδα: «Η Ελλάδα που συναντά ο αναγνώστης στα δοκίμια, τα άρθρα και τα βιβλία του Μίχα είναι πολύ διαφορετική από την αθώα, γαλάζια, φανταστική χώρα του Αλέξη Ζορμπά, αυτή που μας πουλάει η τουριστική διαφήμιση και που την αγοράζουμε κάθε τόσο με χαρά. Η Ελλάδα του Μίχα είναι μια κοινωνία διαποτισμένη από τον εθνικισμό, στην οποία είναι πολύ εύκολο ξαφνικά να δυσκολέψουν τα πράγματα για όσους γρατζουνίζουν το λούστρο του γαλανόλευκου πορτραίτου.»

 

Το ωφέλιμο και το αληθέςBildunterschrift: Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift:  

 

Η γερμανική εφημερίδα αναφέρεται και στην περίπτωση του Γρηγόρη Βαλιανάτου που πρόσφατα σε τηλεοπτική συζήτηση υποστήριξε ότι η βόρεια γείτων χώρα μας έχει το δικαίωμα να αποκαλείται με το συνταγματικό της όνομα και ότι υπάρχει σλαβομακεδονική μειονότητα στη Ελλάδα. Και πριν ο αλέκτωρ λαλήσει τρεις αποπέμφθηκε από το επιτελείο του ΠΑΣΟΚ. Συνολικά η εικόνα της σημερινής Ελλάδας που αναδύεται από το δημοσίευμα της FAZ είναι ένας τόπος ειδυλλιακός, αλλά καθυστερημένος, που πίσω από το χαμόγελο του Αιγαίου κρύβει κάτι άσχημες δοντάρες κοφτερές για όποιους σκέφτονται πέρα από τη νενομισμένη και την πεπατημένη. Και γιατί το παρουσιάζουμε εμείς αναλυτικά σήμερα; Όχι επειδή περιπέσαμε σε μικροπαράπτωμα στην απόδοση δηλώσεων, αλλά επειδή το άρθρο της FAZ μας θύμισε εκείνο το παλιό και ξεχασμένο, ότι «εθνικώς ωφέλιμον είναι το εθνικώς αληθές».     

 

Σπύρος Μοσκόβου

Deutsche Welle 

Mazedonien darf nich Zein

Filed under: Uncategorized — Takis Michas @ 4:16 μμ

 

Frankfurter Allgemeine Zeitung (02/12/2008)

             Mazedonien darf nich Zein

 

Seit vielen Jahren schon steht der griechische Publizist Takis Michas in seiner Heimat mitunter auf verlorenem, zumindest aber auf einem sehr einsamen Posten. Als er es 1993 in einem Nebensatz seiner damaligen Zeitungskolumne wagte, Alexander den Großen einen «erbärmlichen Menschenschlächter» zu nennen, war die Aussage des damaligen Generalsekretärs der jetzigen Regierungspartei Nea Dimokratia, Michas sei ein «Vaterlandsverräter», noch die harmloseste, fast spielerische Reaktion auf die zugespitzte Äußerung. Ein Parlamentsabgeordneter forderte, Michas solle verhaftet und ausgebürgert werden, ein anderer schlug vor, ihn durch eine öffentliche Tracht Prügel zur Räson zu bringen.

Als Michas dann im Jahr 2002 in den Vereinigten Staaten sein Buch «Die unheilige Allianz. Griechenland und Milosevics Serbien» veröffentlichte, in dem er die Verstrickung von Teilen der politischen Elite Athens in das serbische Regime beschrieb, hatte er seinen Ruf als antihellenischer Nestbeschmutzer vollends gefestigt. Das Griechenland, auf das der Leser in den Essays, Artikeln und Büchern von Michas stößt, unterscheidet sich erheblich von dem harmlosen, blauweiß gestreiften Alexis-Zorbas-Phantasialand mit Sonnenstand, Akropolis und Athen als Zugabe, als das es in der Tourismuswerbung verkauft und immer wieder gern genommen wird. Michas’ Griechenland ist eine vom Nationalismus durchdrungene Gesellschaft, in der es rasch sehr ungemütlich werden kann für jene, die am blauweißen Selbstdarstellungslack kratzen. Ganz allein steht er nicht mit dieser Einschätzung:

Der an der Aristoteles-Universität Thessaloniki lehrende Soziologe Michael Kelpanides sprach einmal von zutiefst nationalistischen und antiwestlichen Haltungen bei den linken und rechten Eliten des Landes, kombiniert mit einem «extrem nationalistischen Geist» der Bildungsinhalte, «dessen Vehemenz in ganz Westeuropa einzigartig ist».

In diesen Tagen nun steht Michas wieder einmal in der vordersten Linie einer für Außenstehende zunächst bizarr anmutenden Debatte, die mittelbar auch mit dieser Zeitung im Zusammenhang steht. Vor zwei Wochen veröffentlichte die «Frankfurter Allgemeine Sonntagszeitung» eine Reportage über die slawische Bevölkerungsgruppe im Nordwesten Griechenlands an der Grenze zu Mazedonien, in der auch Michas zitiert wird. Da der nationale Konsens in Griechenland es jedoch so will, dass es eine mazedonische Minderheit nicht gibt und nie gegeben hat, stoßen Berichte über die slawischen Mazedonier im Norden des eigenen Landes in Athen meist auf viel Beachtung und Empörung. Das griechische Programm der «Deutschen Welle» fasste den Artikel in einer Presseschau zusammen, in der es abschließend heißt: «Der Artikel beinhaltet sogar die Ansicht des Journalisten Takis Michas, laut der der griechische Staat die ,mazedonische Minderheit’ nicht anerkennt, weil er befürchte, dass viele ,Slawomazedonier’ auf gerichtlichem Wege ihre Vermögen fordern könnten, die nach dem Bürgerkrieg von 1946/1949 konfisziert wurden.»

Eine solche Aussage findet sich sinngemäß tatsächlich in dem Artikel, jedoch stammt sie nicht von Michas. Geäußert hatte sie ein in Deutschland als Mazedonier mit slawischem Hintergrund unter griechischem Namen lebender Geschäftsmann, der aus Rücksicht auf seine Angehörigen in Nordgriechenland darum gebeten hatte, nicht namentlich zitiert zu werden. Nachdem die «Deutsche Welle» diese Einschätzung jedoch Takis Michas zugeschrieben hatte, entwickelte das falsch zugeordnete Zitat ein für den vermeintlichen Urheber widriges Eigenleben. «Athener Radiosender berichteten, meine Äußerungen hätten einen Sturm der Entrüstung ausgelöst. Zur gleichen Zeit tauchten Texte im Internet dazu auf», sagt Michas. Das sei nicht so harmlos, wie es klingen möge, fährt er fort, denn er musste in seiner Karriere als Folge seiner Ansichten oft Rückschritte in Kauf nehmen: «In jedem normalen europäischen Staat wäre diese Art der Fehlinformation ein harmloser Fehler. In Griechenland jedoch, wo der extreme Nationalismus die dominierende Ideologie ist, die alle Bereiche des öffentlichen Lebens beeinflusst, kann so etwas sehr nachteilige berufliche Auswirkungen haben.» Übrigens hat die «Deutsche Welle» den Fehler inzwischen auf ihrer Internetseite korrigiert.

Erst im vergangenen Monat hatte dies der Fall von Grigoris Valianatos demonstriert, einem altgedienten Mitarbeiter der Panhellenischen Sozialistischen Bewegung (Pasok) von Oppositionsführer Andreas Papandreus. Valianatos hatte seit 1985 als Medienberater für die Pasok gearbeitet, war aber in einem Fernsehinterview so unvorsichtig gewesen, für das Recht Mazedoniens einzutreten, unter seinem verfassungsmäßigen Namen von der Staatengemeinschaft anerkannt zu werden. Damit legte er sich quer zur Politik von Ministerpräsident Kostas Karamanlis, die auch von der Opposition unterstützt wird. So hatte Griechenland auf dem Gipfel der Nato in Bukarest im April dieses Jahres die Aufnahme Mazedoniens in die Allianz verhindert. Athen will auch die weitere Annäherung Mazedoniens an die EU blockieren, wenn das Land seinen Namen nicht ablegt. Grigoris Valianatos ging in dem Fernsehinterview sogar noch weiter und stellte fest, dass es eine mazedonische Minderheit in Griechenland gebe. Zur Sicherheit stellte er allerdings klar, dass es sich dabei um seine private Ansicht handele, keinesfalls um die seiner Partei. Doch schon am nächsten Morgen musste er erfahren, dass es in Griechenland auch privat nicht empfehlenswert ist, eine mazedonische Minderheit für existent und das Recht der ehemaligen jugoslawischen Republik Mazedonien auf seinen Staatsnamen für selbstverständlich zu halten. Valianatos wurde von seinem Posten entlassen. Der Fall Valianatos sei bezeichnend, so Michas. Nach einem Vierteljahrhundert als Journalist in Griechenland sei er zu dem Schluss gekommen, dass es bei der Berichterstattung über die sogenannten «nationalen Themen» oft nicht um Objektivität gehe, sondern darum, die «national korrekte» Sichtweise zu reproduzieren. Ein Abweichen davon könne kostspielig sein, sagt er und erinnert an den Fall eines Journalisten in Thessaloniki, der vor einigen Jahren seine Stellung verlor, nachdem er über Greueltaten griechischer Soldaten geschrieben hatte. Es ging dabei um den griechischen Unabhängigkeitskrieg von 1821.

MICHAEL MARTENS

 

 

 

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.