matchpoint

Δεκέμβριος 3, 2008

Mazedonien darf nich Zein

Filed under: Uncategorized — Takis Michas @ 4:16 μμ

 

Frankfurter Allgemeine Zeitung (02/12/2008)

             Mazedonien darf nich Zein

 

Seit vielen Jahren schon steht der griechische Publizist Takis Michas in seiner Heimat mitunter auf verlorenem, zumindest aber auf einem sehr einsamen Posten. Als er es 1993 in einem Nebensatz seiner damaligen Zeitungskolumne wagte, Alexander den Großen einen «erbärmlichen Menschenschlächter» zu nennen, war die Aussage des damaligen Generalsekretärs der jetzigen Regierungspartei Nea Dimokratia, Michas sei ein «Vaterlandsverräter», noch die harmloseste, fast spielerische Reaktion auf die zugespitzte Äußerung. Ein Parlamentsabgeordneter forderte, Michas solle verhaftet und ausgebürgert werden, ein anderer schlug vor, ihn durch eine öffentliche Tracht Prügel zur Räson zu bringen.

Als Michas dann im Jahr 2002 in den Vereinigten Staaten sein Buch «Die unheilige Allianz. Griechenland und Milosevics Serbien» veröffentlichte, in dem er die Verstrickung von Teilen der politischen Elite Athens in das serbische Regime beschrieb, hatte er seinen Ruf als antihellenischer Nestbeschmutzer vollends gefestigt. Das Griechenland, auf das der Leser in den Essays, Artikeln und Büchern von Michas stößt, unterscheidet sich erheblich von dem harmlosen, blauweiß gestreiften Alexis-Zorbas-Phantasialand mit Sonnenstand, Akropolis und Athen als Zugabe, als das es in der Tourismuswerbung verkauft und immer wieder gern genommen wird. Michas’ Griechenland ist eine vom Nationalismus durchdrungene Gesellschaft, in der es rasch sehr ungemütlich werden kann für jene, die am blauweißen Selbstdarstellungslack kratzen. Ganz allein steht er nicht mit dieser Einschätzung:

Der an der Aristoteles-Universität Thessaloniki lehrende Soziologe Michael Kelpanides sprach einmal von zutiefst nationalistischen und antiwestlichen Haltungen bei den linken und rechten Eliten des Landes, kombiniert mit einem «extrem nationalistischen Geist» der Bildungsinhalte, «dessen Vehemenz in ganz Westeuropa einzigartig ist».

In diesen Tagen nun steht Michas wieder einmal in der vordersten Linie einer für Außenstehende zunächst bizarr anmutenden Debatte, die mittelbar auch mit dieser Zeitung im Zusammenhang steht. Vor zwei Wochen veröffentlichte die «Frankfurter Allgemeine Sonntagszeitung» eine Reportage über die slawische Bevölkerungsgruppe im Nordwesten Griechenlands an der Grenze zu Mazedonien, in der auch Michas zitiert wird. Da der nationale Konsens in Griechenland es jedoch so will, dass es eine mazedonische Minderheit nicht gibt und nie gegeben hat, stoßen Berichte über die slawischen Mazedonier im Norden des eigenen Landes in Athen meist auf viel Beachtung und Empörung. Das griechische Programm der «Deutschen Welle» fasste den Artikel in einer Presseschau zusammen, in der es abschließend heißt: «Der Artikel beinhaltet sogar die Ansicht des Journalisten Takis Michas, laut der der griechische Staat die ,mazedonische Minderheit’ nicht anerkennt, weil er befürchte, dass viele ,Slawomazedonier’ auf gerichtlichem Wege ihre Vermögen fordern könnten, die nach dem Bürgerkrieg von 1946/1949 konfisziert wurden.»

Eine solche Aussage findet sich sinngemäß tatsächlich in dem Artikel, jedoch stammt sie nicht von Michas. Geäußert hatte sie ein in Deutschland als Mazedonier mit slawischem Hintergrund unter griechischem Namen lebender Geschäftsmann, der aus Rücksicht auf seine Angehörigen in Nordgriechenland darum gebeten hatte, nicht namentlich zitiert zu werden. Nachdem die «Deutsche Welle» diese Einschätzung jedoch Takis Michas zugeschrieben hatte, entwickelte das falsch zugeordnete Zitat ein für den vermeintlichen Urheber widriges Eigenleben. «Athener Radiosender berichteten, meine Äußerungen hätten einen Sturm der Entrüstung ausgelöst. Zur gleichen Zeit tauchten Texte im Internet dazu auf», sagt Michas. Das sei nicht so harmlos, wie es klingen möge, fährt er fort, denn er musste in seiner Karriere als Folge seiner Ansichten oft Rückschritte in Kauf nehmen: «In jedem normalen europäischen Staat wäre diese Art der Fehlinformation ein harmloser Fehler. In Griechenland jedoch, wo der extreme Nationalismus die dominierende Ideologie ist, die alle Bereiche des öffentlichen Lebens beeinflusst, kann so etwas sehr nachteilige berufliche Auswirkungen haben.» Übrigens hat die «Deutsche Welle» den Fehler inzwischen auf ihrer Internetseite korrigiert.

Erst im vergangenen Monat hatte dies der Fall von Grigoris Valianatos demonstriert, einem altgedienten Mitarbeiter der Panhellenischen Sozialistischen Bewegung (Pasok) von Oppositionsführer Andreas Papandreus. Valianatos hatte seit 1985 als Medienberater für die Pasok gearbeitet, war aber in einem Fernsehinterview so unvorsichtig gewesen, für das Recht Mazedoniens einzutreten, unter seinem verfassungsmäßigen Namen von der Staatengemeinschaft anerkannt zu werden. Damit legte er sich quer zur Politik von Ministerpräsident Kostas Karamanlis, die auch von der Opposition unterstützt wird. So hatte Griechenland auf dem Gipfel der Nato in Bukarest im April dieses Jahres die Aufnahme Mazedoniens in die Allianz verhindert. Athen will auch die weitere Annäherung Mazedoniens an die EU blockieren, wenn das Land seinen Namen nicht ablegt. Grigoris Valianatos ging in dem Fernsehinterview sogar noch weiter und stellte fest, dass es eine mazedonische Minderheit in Griechenland gebe. Zur Sicherheit stellte er allerdings klar, dass es sich dabei um seine private Ansicht handele, keinesfalls um die seiner Partei. Doch schon am nächsten Morgen musste er erfahren, dass es in Griechenland auch privat nicht empfehlenswert ist, eine mazedonische Minderheit für existent und das Recht der ehemaligen jugoslawischen Republik Mazedonien auf seinen Staatsnamen für selbstverständlich zu halten. Valianatos wurde von seinem Posten entlassen. Der Fall Valianatos sei bezeichnend, so Michas. Nach einem Vierteljahrhundert als Journalist in Griechenland sei er zu dem Schluss gekommen, dass es bei der Berichterstattung über die sogenannten «nationalen Themen» oft nicht um Objektivität gehe, sondern darum, die «national korrekte» Sichtweise zu reproduzieren. Ein Abweichen davon könne kostspielig sein, sagt er und erinnert an den Fall eines Journalisten in Thessaloniki, der vor einigen Jahren seine Stellung verlor, nachdem er über Greueltaten griechischer Soldaten geschrieben hatte. Es ging dabei um den griechischen Unabhängigkeitskrieg von 1821.

MICHAEL MARTENS

 

 

 

Νοέμβριος 11, 2008

Why Critics of Greece’s Macedonia Policy Keep Silent

Filed under: English texts — Takis Michas @ 2:24 μμ

 

 

The Greek establishment still punishes people who deviate from the official line on Macedonia, as one former PASOK official discovered to his cost.

 

By Takis Michas in Athens

 

 

The legal prosecution and state-inspired harassment of people professing different views on “national issues” that took place during the early 1990s has left deep marks on Greek society.

 

Thus, today, even those few persons that have more critical views on the Macedonian issue, for example, prefer to keep them to themselves, fearing  that such views will  not improve their career prospects.  As recent events show, their fears are not unjustified.

 

Grigoris Valianatos had been employed since 1985 with the leading left-wing opposition party PASOK as a political communications advisor. His job was to “package” the political message of the party and help disseminate it. He did not have any say in the contents of the message.

 

But when Valianatos was asked about his views on the “Skopje” issue and the Macedonian minority in Greece during a TV interview last Thursday, he replied that the country had every right to be called “Macedonia” and that a Macedonian minority existed in Greece.

 

Although he made clear that those were his personal views and by no means the views of the party, this clarification did not help him. The next morning, PASOK issued a laconic statement informing the public that Valianatos’s contract had been terminated because he had expressed “personal opinions” that contradicted the party line.

 

“I was really shocked when I read the statement,” Valianatos told me when I met him in Athens. “Everybody knew my views all these years and I never had the slightest problem. Indeed when I gave a speech at a PASOK meeting a few year ago and referred to the existence of a Turkish and a Macedonian minority the participants all applauded, including the party leader, George Papandreou.”

 

The government in Skopje argues that there is indeed a Macedonian minority in Greece, which has been deprived of its basic human rights of cultural and national expression and education in its mother tongue.

 

Athens, on the other hand,  says that the only true Macedonians are the Greek Macedonians. As Greek Prime Minister Karamanlis wrote   in his letter to FYROM  Prime Minister Guevski «there has never existed a Macedonian minority»   in Greece.

 

Ever since the break-up of former Yugoslavia in 1991, Macedonia’s name and history has been the object of a dispute between Athens and Skopje.

 

After Greece strongly objected to Macedonia’s entry in to the United Nations under that name, the country was admitted in 1993 under the provisional term “Former Yugoslav Republic of Macedonia,” FYROM, pending a solution to the dispute.

 

The Skopje government insisted it had no territorial claims on Greek territory, while Athens for its part pledged not to block Skopje’s accession to international organizations, as long as it remained under the provisional name.

 

The so-called “name” row gained in momentum this April after Athens blocked Skopje’s application to join NATO, insisting Macedonia had to change its name first.

Valianatos, meanwhile, is also the author of various books, which until recently appeared on the personal website of Papandreou. After the incident, they disappeared from the PASOK leader’s website.

 

Valianatos insists his former role in PASOK had been purely technocratic. “My role was not political. I would offer all sorts of ideas concerning how to make PASOK’s message more effective but I had absolutely no influence in shaping the message,” he said. “That is why I find the decision to terminate my contract incomprehensible. It is like dismissing your dentist because he happens to be a Maoist!”

 

Papandreou recently attended in Brussels a meeting of the Socialist International, the organization of which he is the current president. What is ironic is that most European socialists would agree with Valianatos on the issue of a Macedonian minority.

 

Alas, Greece is not like the rest of Europe, and what is considered self-evident in a European context is still too often considered a dangerous heresy in the Balkans.

 

Takis Michas is a Greek journalist and author of the book “Unholy Alliance: Greece and Milosevic’s Serbia” (Texas A & M University Press 2002). Balkan Insight is BIRN`s online publication.

 

 

 

Σεπτεμβρίου 23, 2008

Το ιδιωτικό σχολείο ως τεκμήριο διαβίωσης

Filed under: Uncategorized — Takis Michas @ 8:00 πμ

Ελευθεροτυπια 22/09

 

Του ΤΑΚΗ ΜΙΧΑ

 

Αυτό που με εντυπωσιάζει πολλές φορές με τον Γιώργο Αλογοσκούφη δεν είναι απλά ο αναχρονισμός της σκέψης του, όσο το γεγονός ότι όσο περνάει ο καιρός τόσο εγκαταλείπει αυτά που πίστευε τόσο αυτός όσο και οι συνεργάτες του. Πάρτε π.χ. την πρότασή του να θεωρείται η φοίτηση σε ιδιωτικό σχολείο ως φορολογικό τεκμήριο.

Προφανώς η πρότασή του έρχεται σε αντίθεση με όλες τις διεθνείς τάσεις που επικρατούν στον χώρο της εκπαίδευσης. Από τη Σουηδία μέχρι τη Νέα Ζηλανδία και από τη Δανία μέχρι τις ΗΠΑ η τάση είναι να διευκολύνονται οι γονείς χαμηλότερων εισοδημάτων να στέλνουν τα παιδιά τους σε ιδιωτικά σχολεία αν το επιθυμούν. Αυτό γίνεται είτε με τη μορφή φοροαπαλλαγών (όπου ένα μέρος των διδάκτρων εκπίπτει της φορολογίας) είτε με την παροχή «κουπονιών παιδείας» (που ο ενδιαφερόμενος μπορεί να χρησιμοποιήσει σε όποιο σχολείο θέλει) είτε με τη μορφή επιδοτήσεων προς το ιδιωτικό σχολείο που καλύπτουν τα δίδακτρα των οικονομικά ασθενέστερων μαθητών. Αυτές οι τάσεις αντανακλούν φυσικά την άποψη αφ’ ενός ότι όλοι οι πολίτες ανεξαρτήτως εισοδήματος θα πρέπει να έχουν όσο το δυνατόν πιο διευρυμένες επιλογές στο θέμα της παιδείας και αφ’ ετέρου την ανάγκη ανάπτυξης και άμιλλας πολλών και διαφορετικών εκπαιδευτικών ιδρυμάτων.

Αντίθετα, το μέτρο του κ. Αλογοσκούφη στοχεύει στον περιορισμό των εκπαιδευτικών επιλογών που έχει ο μέσος πολίτης, τιμωρώντας φορολογικά εκείνους που θα επιλέξουν το ιδιωτικό σχολείο. Φυσικά εκείνοι που θα πληγούν περισσότερο δεν θα είναι οι οικονομικά εύποροι, που θα έχουν τη δυνατότητα να συνεχίσουν να στέλνουν τα παιδιά τους στο εκπαιδευτήριο της επιλογής τους, όσο οι μεσαίες τάξεις που βρίσκονται σε ένα οριακό εισοδηματικό επίπεδο. Να σημειωθεί ότι οι κυριότεροι πνευματικοί συνεργάτες του κ. Αλογοσκούφη είναι ένθερμοι υποστηρικτές της σχολικής επιλογής. Πανεπιστημιακοί όπως ο Γιώργος Μπήτρος, ο Τρύφωνας Κολιτζάς, ο Πάνος Ευαγγελόπουλος, ο Τάκης Λιαργκόβας κ.ά. έχουν γράψει κατά καιρούς πύρινα άρθρα υπέρ της μεγιστοποίησης των σχολικών επιλογών μέσω φορολογικών ελαφρύνσεων ή «κουπονιών παιδείας». Την ίδια φιλοσοφία έχουν επίσης υποστηρίξει σε ομιλίες τους και προσωπικότητες του «μητσοτακικού χώρου», όπως η Ντόρα Μπακογιάννη, ο Κωστής Χατζηδάκης, ο Θόδωρος Σκυλακάκης και ο Δημήτρης Κατσούδας.

Πού είναι όλοι αυτοί σήμερα όταν ο κ. Αλογοσκούφης παραβιάζει με τον πιο ωμό τρόπο τις αρχές που υποστηρίζουν; Δεν έχουν τίποτα να πουν; Πώς αύριο περιμένουν να σταθούν είτε μπροστά στους φοιτητές είτε στους ψηφοφόρους τους και να μιλήσουν για «μεγιστοποίηση των επιλογών του πολίτη», όταν σήμερα δέχονται αδιαμαρτύρητα μια πολιτική που οδηγεί στο ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα;



 

 

Σεπτεμβρίου 9, 2008

Που συμφωνουν οι οικονομολογοι

Filed under: Uncategorized — Takis Michas @ 12:30 μμ

Του ΤΑΚΗ ΜΙΧΑ (www.tmichas.wordpress.com)

 

Μια σαφής ένδειξη ότι ένας κλάδος γνώσης μπορεί να θεωρηθεί επιστήμη, είναι το γεγονός ότι αυτοί που τον ασκούν, αρχίζουν να συμφωνούν σε ορισμένες βασικές αρχές ή συμπεράσματα. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο π.χ. η Φυσική είναι επιστήμη, ενώ η Ιστορία όχι. Τα οικονομικά βρίσκονταν μέχρι πρόσφατα κάπου στη μέση. Από τη δημιουργία τους, στις αρχές του 18ου αιώνα, η πορεία τους σημαδεύτηκε από μεγάλες διαμάχες και διαφωνίες. Ομως, όπως γράφει ο γνωστός Γάλλος οικονομικός δημοσιογράφος Γκι Σόρμαν, τα τελευταία χρόνια έχει αρχίσει να διαμορφώνεται και εκεί μια συναίνεση σε ορισμένες βασικές αρχές που χαρακτηρίζουν μια επιστήμη. Ορισμένες από τις αρχές στις οποίες συμφωνεί η πλειονότητα των οικονομολόγων είναι:

*Η οικονομία της αγοράς είναι το πιο αποτελεσματικό οικονομικό σύστημα.

Οπως έδειξε και ο Αυστριακός νομπελίστας Φρίντριχ Χάγιεκ, κανένα σύστημα κεντρικού σχεδιασμού δεν μπορεί να διαχειριστεί την τεράστια ποσότητα πληροφόρησης που διαχειρίζεται αυτόματα η αγορά μέσω του συστήματος των τιμών. Κάθε κίνηση της τιμής ενός αγαθού μεταφέρει, με ταχύτητα αστραπής, πληροφόρηση σχετικά με τις επιθυμίες των καταναλωτών και τις παραγωγικές δυνατότητες των προμηθευτών.

*Το εμπόριο βοηθάει την οικονομική ανάπτυξη.

Οπως παρατηρούσε ο Ανταμ Σμιθ, βλέποντας την πατρίδα του, τη Σκωτία, να ωφελείται από το ελεύθερο εμπόριο, τα φτωχά κράτη μπορούν να πλουτίσουν μόνον αποκτώντας πρόσβαση στην παγκόσμια αγορά. Η επιδίωξη της αυτάρκειας, αντίθετα, θα τα καταδικάσει στη φτώχεια και στη μιζέρια. Από την άλλη πλευρά, και οι καταναλωτές των πλούσιων χωρών κερδίζουν από το εμπόριο, καθώς τα αγαθά γίνονται φτηνότερα. Το εμπόριο βρίσκεται στη βάση τού εκπληκτικού θαύματος των «τίγρεων» της ΝΑ Ασίας, της Κίνας και τώρα της Ινδίας. Φυσικά, υπάρχουν διαφωνίες μεταξύ των οικονομολόγων σχετικά με τον βαθμό τού προστατευτισμού που πρέπει να εφαρμόζει μια χώρα η οποία βρίσκεται στις αρχές της οικονομικής απογείωσης.

* Οι σωστοί θεσμοί διευκολύνουν την οικονομική πρόοδο.

Ολοι σχεδόν οι οικονομολόγοι αναγνωρίζουν σήμερα ότι η οικονομική ανάπτυξη προϋποθέτει την ύπαρξη ενός αξιόπιστου και ανεξάρτητου νομικού συστήματος, που θα επιβάλλει την υλοποίηση των συμβολαίων και θα διασφαλίζει τον δίκαιο ανταγωνισμό. Οι θεσμοί που ενισχύουν τη διαφάνεια είναι ιδιαίτερα σημαντικοί. Χωρίς την ύπαρξη διαφάνειας, οι επιτήδειοι μπορούν να μανιπιουλάρουν τις αγορές και να αποθαρρύνουν τις επενδύσεις. Επίσης, η έλλειψη θεσμών που προωθούν τη διαφάνεια στις συναλλαγές, οδηγεί στη διαφθορά, η οποία αποτελεί ίσως τον μεγαλύτερο κίνδυνο για τη λειτουργία του συστήματος.

*Η «δημιουργική καταστροφή» είναι ο μοχλός της οικονομικής ανάπτυξης.

Οπως έδειξε ο Αυστριακός οικονομολόγος Τζόζεφ Σούμπετερ, ο καπιταλισμός δημιουργεί μια «θύελλα» καινοτομιών, «που συνεχώς επαναστατικοποιούν τις οικονομικές δομές εκ των έσω, καταστρέφοντας συνεχώς τις παλιές και δημιουργώντας συνεχώς νέες».

**Η νομισματική σταθερότητα είναι επίσης αναγκαία για την οικονομική ανάπτυξη. Ο πληθωρισμός κάνει πάντοτε κακό.

Η σταθερή νομισματική προσφορά ενθαρρύνει τις επενδύσεις και βοηθά στην κοινωνική συνοχή, ενθαρρύνοντας τα άτομα να αποταμιεύουν για το μέλλον. Αντίθετα, ο πληθωρισμός -που συνήθως προκαλείται από τα κυβερνητικά ελλείμματα- καταστρέφει την επιχειρηματικότητα και επιβραδύνει την ανάπτυξη. Πάνω απ’ όλα, δημιουργεί κοινωνικές ανισότητες: πλήττει τους οικονομικά ασθενέστερους, καθώς οι μισθοί και οι συντάξεις τους δεν μπορούν να ακολουθήσουν την αύξηση των τιμών.

*Η ανεργία μεταξύ των ανειδίκευτων εργαζομένων εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το κόστος της εργασίας.

Αυτό σημαίνει, μεταξύ άλλων, ότι οι σκληρύνσεις στην αγορά εργασίας (εμπόδια στις προσλήψεις/απολύσεις, «μονιμότητα» κ.λπ.), παρ’ όλο που προωθούνται μέσω μιας «φιλολαϊκής» ρητορικής, οδηγούν σε αύξηση του κόστους εργασίας και κατά συνέπεια σε υψηλότερη ανεργία. Η ύπαρξη αυτών των σκληρύνσεων σύμφωνα με τους περισσότερους οικονομολόγους, είναι ένας από τους λόγους που εξηγούν τα υψηλά ποσοστά ανεργίας σε ορισμένες χώρες της Ευρώπης, σε σχέση με τις ΗΠΑ.

*Ο καλύτερος δείκτης της ευρωστίας μιας οικονομίας είναι η αύξηση του ΑΕΠ.

Ενώ είναι γεγονός ότι η αύξηση του ΑΕΠ δεν λύνει όλα τα προβλήματα, η απουσία της δεν λύνει κανένα. Οι οικονομολόγοι κάνουν έναν διαχωρισμό μεταξύ μακροπρόθεσμης και βραχυπρόθεσμης ανάπτυξης. Η μακροπρόθεσμη αύξηση του ΑΕΠ -στη Δύση, 2% ετησίως κατά τη διάρκεια του περασμένου αιώνα- υπήρξε το αποτέλεσμα της συσσώρευσης του κεφαλαίου και, πάνω απ’ όλα, των τεχνολογικών καινοτομιών που αυξάνουν την παραγωγικότητα της εργασίας. *



ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 01/09/2008



Διπλό σήμα για Ελλάδα από Ομπάμα

Filed under: Uncategorized — Takis Michas @ 12:28 μμ

Του ΤΑΚΗ ΜΙΧΑ

 

Νίκη του Μπάρακ Ομπάμα στις προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ θα σημάνει, εκτός των άλλων, ότι η «γενιά του Βιετνάμ» παραδίδει τη σκυτάλη στη «γενιά της Βοσνίας». Και η αλλαγή αυτή θα χρωματίσει τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις.

 

Φίλος της χώρας μας θεωρείται ο υποψήφιος αντιπρόεδρος του Ομπάμα, Τζον Μπάιντεν.

Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, ρόλο στην εξωτερική πολιτική του νέου προέδρου θα έχουν πρόσωπα που δραστηριοποιήθηκαν πολιτικά στη διάρκεια του πολέμου της Βοσνίας, τη δεκαετία του ’90. Ο ίδιος ο υποψήφιος αντιπρόεδρος Τζ. Μπάιντεν, ο προαλειφόμενος για τη θέση του υπουργού Εξωτερικών, Αντονι Λέικ και η σύμβουλος των Δημοκρατικών καθηγήτρια Σαμάνθα Πάουερ είναι άτομα που βίωσαν έντονα εκείνα τα δραματικά γεγονότα στα Βαλκάνια.

Ο κύριος Βοσνία

* Η ταύτιση του Αντονι Λέικ με το πρόβλημα της Βοσνίας ήταν τόσο μεγάλη ώστε, όπως διηγείται ο ίδιος, στη διάρκεια της θητείας του ως συμβούλου εθνικής ασφάλειας του Μπιλ Κλίντον, «αισθανόμουν σαν να είχα ένα μεγάλο «Β» γραμμένο στο μέτωπό μου. Ετσι, όποτε με έβλεπε ο Κλίντον χάλαγε το κέφι του γιατί συνειδητοποιούσε ότι έπρεπε να ασχοληθεί με το καταραμένο αυτό θέμα».

Ο Λέικ ήταν ο εμπνευστής της πολιτικής «Lift and strike» -δηλαδή άρση του εμπάργκο όπλων στους Βόσνιους σε συνδυασμό με βομβαρδισμούς βάσεων των Σερβοβόσνιων.

* Η Σαμάνθα Πάουερ, που σήμερα διδάσκει στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, άρχισε την επαγγελματική της πορεία ως δημοσιογράφος και βρέθηκε στη Βοσνία την περίοδο του πολέμου ως «φρι λανς» ρεπόρτερ, σε ηλικία 23 ετών, έχοντας μόλις αποφοιτήσει από το Πανεπιστήμιο του Γιέιλ.

Εζησε, ωστόσο, τη μία πλευρά της τραγωδίας. Τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, οι εθνικές εκκαθαρίσεις κι ο καθημερινός βομβαρδισμός του Σεράγεβου από τις δυνάμεις του Κάρατζιτς σημάδεψαν τη σκέψη της. Επέστρεψε, λοιπόν, στις ΗΠΑ εξαγριωμένη και έκτοτε όλα της τα κείμενα είναι ένα «κατηγορώ» κατά της Ουάσιγκτον που δεν αποτρέπει (ή δεν αναγνωρίζει) γενοκτονίες σε χώρες όπως η Τουρκία (Αρμένιοι), η Καμπότζη, η Ρουάντα.

Η αδυναμία αυτή, σύμφωνα με την Πάουερ, βλάπτει την αξιοπιστία των ΗΠΑ: «Δεν μπορείς να αφήνεις αυτού του είδους τα εγκλήματα ατιμώρητα. Θα είναι πάντοτε μαζί μας και θα γίνουν ο εφιάλτης μας», υποστηρίζει.

* Σημαντική ήταν επίσης η εμπλοκή του Τζ. Μπάιντεν στη διαμόρφωση της πολιτικής των ΗΠΑ για τη Βοσνία, στο πλαίσιο της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Γερουσίας. Υποστήριξε νωρίς την άρση του εμπάργκο όπλων για τους μουσουλμάνους της Βοσνίας (κάτι που τον έφερε σε αντίθεση ακόμη και με τον Μπιλ Κλίντον), υιοθετώντας τη θέση ότι το ΝΑΤΟ έπρεπε να αναλάβει ενεργό ρόλο.

Στην αυτοβιογραφία του «Υποσχέσεις που θα τηρηθούν», ο γερουσιαστής περιγράφει τη συνάντησή του με τον Μιλόσεβιτς στο Βελιγράδι το 1993. Οταν ο τελευταίος τον ρώτησε «τι πιστεύεις για μένα;» ο Μπάιντεν του απάντησε: «Πιστεύω ότι είσαι ένας εγκληματίας πολέμου και πρέπει να δικαστείς γι’ αυτό!».

Θετικές συνέπειες

– Το καλό για την Ελλάδα με το επιτελείο του

Ομπάμα είναι πως τα μέλη του απορρίπτουν τη «δαιμονοποίηση» των Βαλκανίων ως «πρωτόγονης περιοχής με πολλά και αρχέγονα μίση».

«Οι λαοί των Βαλκανίων», έγραφε ο Μπάιντεν στην εφημερίδα «Washington Quarterly», «αποτελούνται από ανθρώπους με αισθήματα, που, όπως και οι άλλοι Ευρωπαίοι, μαθαίνουν από τα λάθη τους, αν τους δοθεί ένα σταθερό πλαίσιο που θα τους επιτρέψει να το κάνουν».

– Το κακό για την Αθήνα, όμως, είναι ότι για τη «γενιά της Βοσνίας» η Ελλάδα έχει καταγραφεί ως χώρα ταυτισμένη με τη Σερβία. Είναι χαρακτηριστικό ότι σε πρόσφατη ραδιοφωνική συζήτηση η Σαμάνθα Πάουερ κατηγόρησε την Ελλάδα και τη Ρωσία ότι ενθαρρύνουν από κοινού τη σκληρή στάση του Βελιγραδίου στο Κόσοβο.



ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ – 07/09/2008



Copyright © 2008 Χ. Κ. Τεγόπουλος Εκδόσεις Α.Ε.

Εθνική κυριαρχία και επεμβάσεις «ανθρωπιστικές»

Filed under: Uncategorized — Takis Michas @ 12:19 μμ

Πλανήτης ΓΗ

 

 

Του ΤΑΚΗ ΜΙΧΑ (www.tmichas.wordpress.com)

 

Οι πρόσφατες εξελίξεις στη Γεωργία έφεραν ξανά στο επίκεντρο της επικαιρότητας τη συζήτηση σχετικά με τα κριτήρια της «εθνικής κυριαρχίας» και της «εθνικής ακεραιότητας».

 

Είναι γεγονός ότι τόσο στην περίπτωση της Οσετίας και της Αμπχαζίας όπως και παλαιότερα στην περίπτωση του Κοσόβου υπερίσχυσαν άλλα κριτήρια. Τόσο στην περίπτωση της Γεωργίας όσο και στην περίπτωση του Κοσόβου τα κριτήρια που επικαλέστηκαν οι δυνάμεις που παρενέβησαν ήταν ανθρωπιστικά, δηλαδή «εθνικές εκκαθαρίσεις» και «γενοκτονία»: στην περίπτωση του Κοσόβου τις εθνικές εκκαθαρίσεις των Αλβανών από τη Σερβία του Μιλόσεβιτς και στην περίπτωση του Καυκάσου τις εθνικές εκκαθαρίσεις των Οσετών από τη Γεωργία του Σαακασβίλι. Οι περιπτώσεις των δύο επεμβάσεων ελάχιστα διέφεραν μεταξύ τους και είναι απορίας άξιο ότι πολλοί υποστηρικτές της μιας παρέμβασης μπορούν να διαφωνούν με την άλλη.

Είναι φυσικά γνωστό ότι πολλοί στοχαστές έχουν, για ποικίλους λόγους, έντονες αντιρρήσεις για τις λεγόμενες «ανθρωπιστικές παρεμβάσεις». Αυτό που είναι ίσως λιγότερο γνωστό είναι ότι η κριτική εναντίον των «ανθρωπιστικών παρεμβάσεων» φαίνεται να ενώνει τη συντηρητική Δεξιά με την άκρα Αριστερά.

Ετσι, στον χώρο της Αριστεράς, άτομα όπως ο μακαρίτης Εντουαρντ Σάιντ,ο Νόαμ Τσόμσκι και άλλοι πρωτοστάτησαν εναντίον των διεθνών παρεμβάσεων στο Κόσοβο (και αλλού) θεωρώντας αυτές τις παρεμβάσεις ως έναν τρόπο με τον οποίο οι ΗΠΑ επιδιώκουν να κατοχυρώσουν την ηγεμονία τους… Κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Κόσοβο, ο Σάιντ ασκούσε κριτική εναντίον πολλών κεντρώων που «χρησιμοποιούν την έννοια της ανθρωπιστικής παρέμβασης για να δικαιολογούν τους βομβαρδισμούς». Οπως χαρακτηριστικά έλεγε ένας άλλος γκουρού της Αριστεράς, ο Ζαν Μποντριγιάρ, «τα ανθρώπινα δικαιώματα έχουν προ πολλού απορροφηθεί από τη διαδικασία της παγκοσμιοποίησης και χρησιμοποιούνται ως άλλοθι. Ανήκουν στη νομική και ηθική υπερδομή – εν συντομία πρόκειται για διαφημιστικά μηνύματα». Για την άκρα Αριστερά ο κινητήριος μοχλός αυτών των παρεμβάσεων δεν είναι κάποιες αφηρημένες ηθικές τύψεις, αλλά, αντίθετα, το κυνικό συμφέρον ενός κράτους ή της άρχουσας οικονομικής τάξης.

Ομως, ανάλογες είναι και οι απόψεις που βρίσκει κανείς στον χώρο των «ρεαλιστών», που συνήθως ταυτίζονται με την «αντιδραστική» Δεξιά. Και στον χώρο αυτό η άποψη που επικρατεί είναι ότι στις διεθνείς σχέσεις το μόνο που μετράει είναι η δύναμη και τα κρατικά συμφέροντα.

Για τη σχολή αυτή η διεθνής πολιτική δεν έχει ηθική και αποτελεί μια άγρια πάλη για επιβίωση και κατάκτηση. Σε αυτόν τον τρόπο σκέψης δεν υπάρχει χώρος για ανθρωπιστικές παρεμβάσεις. «Δεν θα πρέπει να στέλνουμε τα στρατεύματά μας να σταματήσουν τις εθνικές εκκαθαρίσεις σε χώρες που βρίσκονται έξω από τα στρατηγικά μας συμφέροντα», έλεγε η Κοντολίζα Ράις σε μία από τις πρώτες ομιλίες της. (Να θυμηθούμε εδώ ότι αρχικά η επέμβαση του Ιράν έγινε για την προστασία των συμφερόντων των ΗΠΑ, και όχι επειδή ο Σαντάμ παραβίαζε τα ανθρώπινα δικαιώματα.)

Ενας από τους πιο εξέχοντες σύγχρονους αντιπροσώπους της σχολής των «ρεαλιστών» είναι ο Χένρι Κίσιγκερ. Μετά τον πόλεμο του Κοσόβου ο Κίσινγκερ κατηγόρησε τον Τόνι Μπλερ «για την εγκατάλειψη της ιδέας της εθνικής κυριαρχίας» και την «προώθηση ενός νέου στιλ εξωτερικής πολιτικής, που καθορίζεται από την εσωτερική πολιτική και την επίκληση οικουμενικών ηθικών συνθημάτων». Ενας άλλος εκλεκτός διανοητής της σχολής των «ρεαλιστών», ο Χαντς Μόργκενχαου, υποστήριζε ότι η κατάκτηση ασθενών κρατών -από ισχυρότερα πάντοτε- δικαιωνόταν στο όνομα του «ανθρωπισμού».

Πάντως, είναι λάθος να πιστεύει κανείς ότι οι «ανθρωπιστικές παρεμβάσεις» είναι ένα σημερινό φαινόμενο που άρχισε με τον Μπιλ Κλίντον και τον Τόνι Μπλερ. Οπως γράφει ο καθηγητής του Πρίνστον Gary Bass στο πρόσφατο βιβλίο του «Η πάλη της ελευθερίας» («Freedom’s battle»), αυτού του είδους οι παρεμβάσεις αποτελούν ένα φαινόμενο που πάει πολλά χρόνια πίσω – και συγκεκριμένα στον 19ο αιώνα. Ανατρέχοντας τη σύγχρονη ιστορία, ο Bass υποστηρίζει ότι η πρώτη «ανθρωπιστική παρέμβαση» ήταν των Μεγάλων Δυνάμεων στην Ελληνική Επανάσταση του ’21. Τότε οι Δυνάμεις περιφρόνησαν την «εθνική ακεραιότητα» της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας προκειμένου να βοηθήσουν τους Ελληνες να αποκτήσουν την ανεξαρτησία τους. Με αποκορύφωμα τη Ναυμαχία του Ναυαρίνου, το 1827, όπου οι ναυτικές δυνάμεις της Ρωσίας, της Αγγλίας και της Γαλλίας κατέστρεψαν ολοσχερώς τον οθωμανικό στόλο. *



ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 08/09/2008



Copyright © 2008 Χ. Κ. Τεγόπουλος Εκδόσεις Α.Ε.

Αύγουστος 4, 2008

Ο Κάρατζιτς και οι Ελληνες πολιτικοί

Filed under: Uncategorized — Takis Michas @ 12:14 μμ

ID: 1570323
Εντυπο: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
Ημ/νία: 30/07/2008
Σελ.: 8 ,9
Κατηγορία: Εν-στάσεις

Του ΤΑΚΗ ΜΙΧΑ

8

9

Φαντάζεστε να μαθευόταν ότι ο Τζον ΜακΚέιν είχε λάβει μέρος σε μια πανηγυρική εκδήλωση υπέρ του μακαρίτη δικτάτορα της Χιλής Πινοσέτ; Είναι σίγουρο ότι το γεγονός αυτό θα είχε γίνει κύριο θέμα στα αμερικανικά ΜΜΕ και οπωσδήποτε θα επηρέαζε τις εκλογικές του προοπτικές. Και βέβαια, θα είχε προβληθεί από τους Δημοκρατικούς και τον υποψήφιό τους, Μπαράκ Ομπάμα. Στην Ελλάδα, γνωρίζουμε ότι ο σημερινός πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής είχε παρευρεθεί σε μια πανηγυρική εκδήλωση υπέρ του Ράντοβαν Κάρατζιτς, τον Ιούνιο του 1993. Ο Ελληνας πρωθυπουργός είναι ο μοναδικός Ευρωπαίος πολιτικός ηγέτης που έχει παρευρεθεί σε μια τέτοιου είδους εκδήλωση. Να σημειωθεί εδώ ότι η ηθική υποστήριξη του κ. Καραμανλή προς τους κατηγορουμένους για γενοκτονία στη Βοσνία εγκληματίες δεν ήταν ένα «στιγμιαίο» παράπτωμα. Οχι μόνο δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να δώσει εξηγήσεις για τη συμμετοχή του σε αυτή τη θλιβερή εκδήλωση, αλλά αργότερα συμπεριέλαβε στις λίστες των υποψηφίων της Ν.Δ. στις εκλογές του 2003 έναν άλλο υποστηρικτή των Σερβοβόσνιων, τον δικηγόρο Αλέξανδρο Λυκουρέζο, που μάλιστα είχε τυπώσει προεκλογικά διαφημιστικά φυλλάδια, στα οποία υπήρχε η φωτογραφία του άλλου κατηγορουμένου ως εγκληματία πολέμου, Ράτκο Μλάντιτς!

Θα περίμενε λοιπόν κανείς ότι η αξιωματική αντιπολίτευση του «νέου» ΠΑΣΟΚ, με ευκαιρία τη σύλληψη του Κάρατζιτς, θα ασκούσε έντονη κριτική στις πράξεις του πρωθυπουργού. Οταν κανείς π.χ. θέτει θέμα πρωθυπουργικής ευθύνης για οικονομικές ατασθαλίες στο υπουργείο Πολιτισμού, είναι αδιανόητο να μην ασκεί κριτική σε ένα τόσο σοβαρό θέμα όπως είναι η -έστω και έμμεση- ηθική υποστήριξη του σημερινού πρωθυπουργού σε ένα άτομο που βαρύνεται, μεταξύ άλλων, για τον τετραετή καθημερινό βομβαρδισμό αμάχων στο Σαράγεβο,τη δημιουργία στρατοπέδων συγκέντρωσης στην Ομάρσκα, στο Μπράτοβατς, το Ντομπόι κ.α. και, τέλος, τη μεγαλύτερη σφαγή στην Ευρώπη μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, δηλαδή τη Σρεμπρένιτσα. Θα περίμενε κανείς από τους κ. Λοβέρδο και Μπεγλίτη να βρουν τον χρόνο να κάνουν και μια αναφορά στην πρωθυπουργική παρουσία στις εκδηλώσεις υπέρ του Κάρατζιτς. Ιδιαίτερα όταν ο σημερινός αρχηγός του κόμματός τους, Γιώργος Παπανδρέου, είναι ίσως ο μοναδικός Ελληνας πολιτικός που δεν έχει εμπλακεί σε μια ανάλογη ιστορία. Φυσικά, θα ήταν αδιανόητο για το ΠΑΣΟΚ να κάνει μια τέτοια ενέργεια με αξιοπιστία, αν δεν αποκήρυσσε ταυτόχρονα και την πολιτική του Ανδρέα Παπανδρέου. Διότι κατά την επίσκεψη του Κάρατζιτς στην Ελλάδα, ο Ανδρέας Παπανδρέου έστειλε την προσωπική του Μερσεντές να τον παραλάβει και να τον μεταφέρει στο Καστρί -παρά τις αντιρρήσεις της κυβέρνησης Μητσοτάκη που φοβόταν τη διεθνή αντίδραση. Και μετά το πέρας της συνάντησης, ο ηγέτης του ΠΑΣΟΚ φρόντισε να πλέξει το εγκώμιο του «αγωνιστή της ειρήνης» (!) όπως τον αποκάλεσε, και να καταδικάσει τον διεθνή Τύπο που τολμούσε να ασκεί κριτική στον Κάρατζιτς. Ηταν τόσο στενές οι σχέσεις του Κάρατζιτς με τον ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ που το βράδυ των ελληνικών εκλογών της 10ης Οκτωβρίου 1993, που έφεραν στην εξουσία το ΠΑΣΟΚ, το πρώτο συγχαρητήριο τηλεγράφημα που έλαβε ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν από τον «πρωθυπουργό» Κάρατζιτς.

Ομως και στελέχη που είχαν μια διαφορετική αντίληψη, όπως η Μαριέττα Γιαννάκου, είχαν αναγκαστεί να συμβιβαστούν. Οταν έγινε η εκδήλωση υπέρ του Κάρατζιτς στην Αθήνα, το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα ζήτησε από την κ. Γιαννάκου, που ήταν επικεφαλής του τμήματος Διεθνών Σχέσεων του κόμματος, να τους πληροφορήσει αν αλήθευαν οι φήμες ότι στην εκδήλωση ήταν παρούσες και προσωπικότητες της Ν.Δ. Η κ. Γιαννάκου έσπευσε να απαντήσει ότι αυτό δεν ίσχυε, αποκρύπτοντας έτσι την παρουσία του κ. Καραμανλή από την εκδήλωση. Αν η κ. Γιαννάκου είχε πει την αλήθεια, η Ν.Δ. θα είχε πιθανώς βρεθεί έξω από την οικογένεια των ευρωπαϊκών συντηρητικών και φιλελεύθερων κομμάτων. Με την ενέργειά της η κ. Γιαννάκου βοήθησε το κόμμα της και τον μελλοντικό πρωθυπουργό, όμως ζημίωσε τις αρχές πάνω στις οποίες, υποτίθεται ότι, στηρίζονται τα φιλελεύθερα κόμματα.

«Φοβάμαι για τη ζωή του Ομπάμα»

Filed under: Uncategorized — Takis Michas @ 12:13 μμ

ID: 1571383
Εντυπο: ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ-ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
Ημ/νία: 03/08/2008
Σελ.: 028
Κατηγορία: συνέντευξη

ΤΟΜ ΧΕΪΝΤΕΝ
«
Στον ΤΑΚΗ ΜΙΧΑ Φωτ.: ΠΑΤΡΟΚΛΟΣ ΣΤΕΛΛΑΚΗΣ
«Φοβάμαι ότι μπορεί να συμβεί κάτι δραματικό πριν από τις προεδρικές εκλογές στην Αμερική. Οποιος έχει ζήσει τις δολοφονίες του Ρόμπερτ Κένεντι και του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, όπως η γενιά μου, έχει κάθε λόγο να ανησυχεί για το τι μπορεί να συμβεί τώρα στον Μπάρακ Ομπάμα». *Τα λόγια ανήκουν στον συνομιλητή μας, τον Τομ Χέιντεν, μια επική μορφή του αμερικανικού φοιτητικού και αντιπολεμικού κινήματος του ’60. Αυτές τις ημέρες βρίσκεται στην Αθήνα όπου έχει έρθει, όπως μας λέει, για να «συναντηθεί με δημοσιογράφους και διανοούμενους» της χώρας. *Ο Τομ Χέιντεν έγινε παγκοσμίως γνωστός όταν πήγε με την πρώην σύζυγό του, την ηθοποιό Τζέιν Φόντα, στο Βόρειο Βιετνάμ στα μέσα της δεκαετίας του ’60 για να καταγγείλει την αμερικανική επέμβαση στο νότιο τμήμα της χώρας. Η ενέργειά του προκάλεσε τότε σάλο στις ΗΠΑ και πολλοί τον κατηγόρησαν για «αντιαμερικανισμό» και «εθνική προδοσία». Εκτοτε παραμένει αριστερός ακτιβιστής.

«Πιστεύω ότι η εκλογή του Ομπάμα στο προεδρικό αξίωμα θα σημάνει μια βαθιά συμβολική αλλαγή στην πολιτική των ΗΠΑ. Μια νέα γενιά πολιτικών ακτιβιστών θα αναλάβει κεντρικό ρόλο στη διαδικασία λήψης αποφάσεων».

Ετσι ξεκινάει τη συνέντευξή του ο Τομ Χέιντεν, ο οποίος προβλέπει ότι ενδεχόμενη εκλογή του Ομπάμα ως «πλανητάρχη» θα αποτελέσει κοσμοϊστορικό γεγονός: «Ο κόσμος θα σταματήσει. Μπορεί να φαντασθώ π.χ. ότι στην Αφρική κανείς δεν θα πάει στη δουλειά του την επόμενη ημέρα και θα αρχίσουν να γιορτάζουν στους δρόμους και να απαιτούν από τον νέο πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών να επισκεφθεί κάθε χωριό της ηπείρου».

Πάντως, ο Χέιντεν σπεύδει να τονίσει ότι πρέπει να διαχωρίσει κανείς τον τεράστιο μύθο γύρω από τον προεδρικό υποψήφιο των Δημοκρατικών από τον πεζό χαρακτήρα της πολιτικής καθημερινότητας μέσα στην οποία κινείται: «Το ερώτημα είναι σε ποιες βαθύτερες ανθρώπινες ανάγκες ανταποκρίνεται το φαινόμενο Ομπάμα. Διότι πρόκειται για ένα φαινόμενο που μπορεί να εξηγηθεί μόνο στη βάση της εχθρότητας εναντίον του Μπους ή της αντίθεσης στον πόλεμο του Ιράκ. Οι μυθικοί ήρωες στέλνονται από τους θεούς για να αντιμετωπίσουν κάποια βαθύτερη ανάγκη».

Για τον συνομιλητή μας το «φαινόμενο Ομπάμα» είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την παγκοσμιοποίηση. «Ο Ομπάμα είναι το κατεξοχήν παράγωγο της παγκοσμιοποίησης. Είναι Αφρικανός, μεγάλωσε στην Ινδονησία, έζησε στο Ιλινόις – με άλλα λόγια δεν επρόκειτο ποτέ να είναι υποψήφιος για την προεδρία της Αμερικής αν δεν ζούσαμε στην εποχή της παγκοσμιοποίησης».

Ο Χέιντεν έπαιξε σημαντικό ρόλο στις πολυτάραχες δεκαετίες του 1960 και του 1970. Ως ένας από τους ηγέτες της φοιτητικής οργάνωσης SDS και ως αναγνωρισμένος ιδεολογικός ηγέτης του αντιπολεμικού κινήματος, πρωτοστατούσε στην οργάνωση εκδηλώσεων που πολλές φορές κατέληγαν σε συγκρούσεις με την αστυνομία.

Μια τέτοια ιστορική στιγμή ήταν το συνέδριο του Δημοκρατικού Κόμματος, στο Σικάγο, το 1968, όταν συνελήφθη με άλλους γνωστούς πολιτικούς ακτιβιστές και παραπέμφθηκε σε δίκη για διατάραξη της τάξης. Ομως, ο ίδιος δεν πιστεύει ότι -παρά ορισμένες επιφανειακές ομοιότητες- η τωρινή εποχή έχει κοινά σημεία με εκείνα τα χρόνια.

«Ο πόλεμος του Βιετνάμ ήταν πολύ διαφορετικός από τον πόλεμο του Ιράκ. Κατ’ αρχάς είναι το θέμα της κλίμακας. Οι απώλειες της αμερικανικής πλευράς ήταν δεκαπενταπλάσιες στο Βιετνάμ από ό,τι σήμερα. Ενα άλλο ουσιαστικό διαφοροποιητικό στοιχείο ήταν ότι τότε ίσχυε ο θεσμός της υποχρεωτικής στράτευσης και εκείνοι που πήγαιναν στον πόλεμο ήσαν κληρωτοί και όχι επαγγελματίες όπως συμβαίνει σήμερα. Αυτό είχε ως επακόλουθο ότι ο πόλεμος του Βιετνάμ άγγιζε όλους τους νέους, με αποτέλεσμα ένα ισχυρότερο αντιπολεμικό κίνημα».

Επίσης, ένα άλλο στοιχείο σύμφωνα με το συνομιλητή μας που διαφοροποιούσε τον πόλεμο του Βιετνάμ από τη σημερινή σύγκρουση στο Ιράκ ήταν η φύση του αντιπάλου.

«Αφενός γνωρίζαμε τι ήθελε η πλευρά που πολεμούσε εναντίον των ΗΠΑ: την εθνική ανεξαρτησία της χώρας. Αφετέρου υπήρχε μόνο μία πλευρά: οι Βιετκόγκ. Στην περίπτωση του Ιράκ υπάρχουν πολλαπλά κινήματα, μεταξύ των οποίων και θρησκευτικά, που πολεμούν μεταξύ τους».

Πάντως, ένα στοιχείο που κατά τη γνώμη του έχει παραμείνει το ίδιο είναι η «αυτοκρατορική συμπεριφορά» των ΗΠΑ: «Εχουμε εκατοντάδες στρατιωτικές βάσεις παντού, έχουμε συμφωνίες με πολλές χώρες για παραμονή και διέλευση των στρατευμάτων μας – και ίσως να υπήρχε λόγος για όλα αυτά όταν υπήρχε η ΕΣΣΔ. Ομως δεν υπάρχει σήμερα. Συνεχίζουμε την παράδοση της Ρωμαϊκής και Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Με αποτέλεσμα η δημοκρατία μας να διαποτίζεται από προκαταλήψεις και φοβίες. Αν έχεις στρατιωτικές βάσεις παντού, ο πληθυσμός σου έχει πάντοτε την αίσθηση ότι αντιμετωπίζει συνεχώς απειλές και επιθέσεις, διότι θεωρεί ότι οι στρατιωτικές βάσεις σε ένα μακρινό μέρος, όπως π.χ. οι Φιλιππίνες, αποτελούν μέρος της χώρας σου».

Πρόσφατα, ύστερα από τριάντα δύο χρόνια, ο Χέιντεν επέστρεψε στο Βιετνάμ. Φυσικά η εικόνα ήταν εντελώς διαφορετική από αυτήν που είχε αφήσει πίσω του το 1972 όταν είχε επισκεφθεί τη χώρα για τελευταία φορα. Δεν ήταν πλέον το Βιετνάμ των κολεκτιβοποιημένων αγροκτημάτων και της λεγόμενης «οικονομίας της προσταγής», αλλά μια χώρα που έχει αγκαλιάσει την παγκοσμιοποίηση και τις αγορές του καπιταλισμού.

Ρωτήσαμε τον συνομιλητή μας αν τον εξέπληξε αυτή η ταχύτατη και μαζική εγκατάλειψη από τον τοπικό πληθυσμό των αρχών και της ιδεολογίας του κομμουνιστικού συστήματος:

«Δεν πιστεύω ότι οι Βιετναμέζοι υποστήριξαν ποτέ το Κομμουνιστικό Κόμμα επειδή είχαν εντυπωσιαστεί από τα οικονομικά επιτεύγματα του κομμουνισμού. Το έπραξαν κυρίως επειδή ήταν το μοναδικό οργανωμένο κίνημα που μπορούσε να οδηγήσει τη χώρα στην ανεξαρτησία. Γι’ αυτόν το λόγο εμπιστεύονται και σήμερα το Κομμουνιστικό Κόμμα ως τον καθοδηγητικό φορέα στην οικονομία της αγοράς. Πιστεύω ότι αυτός είναι και ο δρόμος που θα ακολουθήσει η Κούβα. Πάντως με κατέπληξε η κατάσταση στον Νότο που θυμίζει την Αγρια Δύση του καπιταλισμού. Φυσικά, ένα μεγάλος μέρος του πληθυσμού έχει συναίσθηση ότι στην προσπάθειά τους για οικονομική ανάπτυξη αντιμετωπίζουν πολλά πρόβληματα – κυκλοφοριακή συμφόρηση, ατμοσφαιρική ρύπανση και μια απίστευτη διαφθορά που διαποτίζει ολόκληρη την κοινωνία και το ίδιο το Κομμουνιστικό Κόμμα».

Ενα ερώτημα φυσικά που δεν μπορεί να αποφύγει κανείς είναι αν η αμερικανική επέμβαση είχε τα αντίθετα από τα προσδοκώμενα αποτελέσματα: Δηλαδή, αν, αντί να επιταχύνει, καθυστέρησε την είσοδο του Βιετνάμ στην καπιταλιστική οικονομία.

«Είναι πολύ πιθανό. Είναι π.χ. εκπληκτική η αντιστροφή που έχει επέλθει στις σχέσεις του Βιετνάμ με τις ΗΠΑ. Από κει που οι Βιετναμέζοι αντιμετώπιζαν τις ΗΠΑ ως έναν εχθρικό εισβολέα, σήμερα προσβλέπουν στις ΗΠΑ ως τον εξισορροπητικό παράγοντα που τους προστατεύει από τον περιφερειακό κίνδυνο που είναι η Κίνα».

Ο απροσδόκητος χαρακτήρας των ιστορικών εξελίξεων είναι σύμφωνα με τον Χέιντεν ένας πολύ σημαντικός παράγοντας, τον οποίο πολλές φορές παραγνωρίζει η αριστερά.

«Η μεγαλύτερη αδυναμία της αριστεράς έγκειται στην αδυναμία της να προβλέψει τις εξελίξεις. Παρά το γεγονός ότι ξεκινά από τις σωστές βάσεις και ότι οι αναλύσεις των διανοητών της είναι μεθοδολογικά άρτιες, εντούτοις οι προβλέψεις είναι τις περισσότερες φορές λανθασμένες. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι υπάρχουν χιλιάδες αστάθμητοι παράγοντες που επηρεάζουν τις εξελίξεις και τις κάνουν μη προβλέψιμες».


Ιουλίου 12, 2008

Μια ΙΚΕΑ της… εκπαίδευσης!

Filed under: Uncategorized — Takis Michas @ 8:50 πμ
Πλανήτης ΓΗ

 

 

Του ΤΑΚΗ ΜΙΧΑ (www.tmichas.wordpress.com)

 

«Η αρχή στην οποία βασίζουμε την εκπαιδευτική μας πολιτική είναι ότι κάθε μαθητής είναι διαφορετικός από τον άλλο και ότι κατά συνέπεια θα μαθαίνει με διαφορετικούς τρόπους και με διαφορετική ταχύτητα από τον άλλο».

 

Από το πρόγραμμα του Κουνσκαπσκολάν

Οπως έχουμε αναφέρει και σε άλλα σημειώματα, οι σκανδιναβικές χώρες βιώνουν μια εκπαιδευτική επανάσταση στον χώρο της δευτεροβάθμιας παιδείας. Οι παλιές αντιλήψεις για διαχωρισμό μεταξύ π.χ. ιδιωτικών και δημόσιων σχολείων έχουν υποχωρήσει και έχουν δώσει τη θέση τους σε νέα σχήματα που καθιστούν τη διαφοροποίηση ανενεργή. Ετσι π.χ. στη Σουηδία το κράτος παρέχει ετησίως ένα «δελτίο» (αξίας 8-12 χιλ. ευρώ) σε όποιον μαθητή επιθυμεί να φοιτήσει σε ιδιωτικό σχολείο, το οποίο αντιπροσωπεύει το ποσό των διδάκτρων. Ομως σε αντίθεση με την Ελλάδα όπου τα ιδιωτικά σχολεία αποτελούν στις περισσότερες περιπτώσεις απλά μια εξωραϊσμένη απομίμηση των δημόσιων («δημόσιο συν πισίνα»), στη Σουηδία έχουν πραγματικά κάτι νέο να προσφέρουν. Μια τέτοια περίπτωση είναι το περίφημο Κουνσκαπσκολάν («Σχολείο Γνώσης») που ιδρύθηκε το 1996. Πρόκειται για μια αλυσίδα 21 Γυμνασίων και 9 Λυκείων που σήμερα έχει 9.200 μαθητές και απασχολεί 700 εργαζομένους. Το σχολείο δεν επιβάλλει δίδακτρα ούτε παίρνει κρατική ενίσχυση. Χρηματοδοτείται εξ ολοκλήρου από τα «κουπόνια» των μαθητών και κατά συνέπεια η κερδοφορία του εξαρτάται από τον αριθμό μαθητών που θα ελκύσει.

Η αλυσίδα των Κουνσκαπσκολάν βασίζεται στην ίδια αρχή με την αλυσίδα των καταστημάτων ΙΚΕΑ: την προσωπική συμμετοχή του πελάτη στη διαμόρφωση του τελικού προϊόντος. Στην ΙΚΕΑ αυτό γίνεται μέσω της συναρμολόγησης του προϊόντος από τον πελάτη. Στην περίπτωση του Κουνσκαπσκολάν, μέσω της συμμετοχής του μαθητή στη διαμόρφωση του αναλυτικού προγράμματος σπουδών που θα ακολουθήσει.

Σήμερα στα σχολεία της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης ο τρόπος διδασκαλίας παραμένει ο ίδιος με αυτόν που υπήρχε και πριν από δύο αιώνες. Η διδασκαλία είναι η ίδια για όλους και δεν λαμβάνει υπ’ όψιν της ότι κάθε μαθητής έχει διαφορετικές ικανότητες, ταλέντα και ενδιαφέροντα. Ο καθηγητής απευθύνεται σε ένα μαθητή που αντιπροσωπεύει ένα φαντασιακό «μέσο όρο» με συνέπεια να είναι όλοι δυσαρεστημένοι: τόσο οι μαθητές που είναι πιο προχωρημένοι όσο και αυτοί που βρίσκονται πιο πίσω.

Το Κουνσκαπσκολάν αντίθετα λειτουργεί σε εντελώς διαφορετική βάση. Κάθε μαθητής έχει τον προσωπικό του καθηγητή με τον οποία από κοινού διαμορφώνει το πρόγραμμα μαθησιακών στόχων σε κάθε μάθημα για την επόμενη εβδομάδα, μήνα, χρόνο. Αυτό επιτρέπει στον μαθητή να προσαρμόζει τις μαθησιακές απαιτήσεις στις δικές του ικανότητες. Ο καθηγητής και το σχολείο, με άλλα λόγια, προσαρμόζονται στις ικανότητες και προτιμήσεις του μαθητή και όχι το αντίστροφο, όπως συμβαίνει με τα περισσότερα σχολεία σήμερα.

Η μελέτη των διάφορων μαθημάτων γίνεται ή με «βήματα» ή με «τάξεις». Η μελέτη των Αγγλικών, Μαθηματικών και Φυσικής σε όλη τη διάρκεια της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης χωρίζεται σε 35 «βήματα». Αυτό σημαίνει ότι ο κάθε μαθητής μπορεί να προχωρεί με ταχύτερους ή βραδύτερους ρυθμούς ανεξάρτητα από τη σχολική χρονιά στην οποία βρίσκεται.

Τα άλλα μαθήματα διδάσκονται με «τάξεις» -όπου κανείς έχει την επιλογή να στοχεύσει σε επίπεδο Βάσης, Επαίνου, Διάκρισης.

Στην αρχή κάθε εβδομάδας ο μαθητής συναντά τον προσωπικό του καθηγητή με τον οποίο συζητούν το πρόγραμμα που θα ακολουθήσει για εκείνη την εβδομάδα. Ο μαθητής μπορεί να επιλέξει ένα «πακέτο» που αποτελείται από διαλέξεις, σεμινάρια, ομαδική εργασία και εργαστήρια. Κάθε εβδομάδα η σύσταση του «πακέτου» αλλάζει ανάλογα με τις ανάγκες του μαθητή.Ο προσωπικός καθηγητής ελέγχει την πρόοδο, την εκπλήρωση των στόχων του μαθητή και τον βοηθά στην περαιτέρω διαμόρφωση της στρατηγικής μάθησης που θα ακολουθήσει. Οπως αναφέρει και το πρόγραμμα του σχολείου, «οι καθηγητές είναι συνέχεια μαζί με τα παιδιά όλη την ημέρα, αντί να εξαφανίζονται στο δωμάτιο των καθηγητών μεταξύ των ωρών. Υπάρχει πάντοτε ένας καθηγητής διαθέσιμος να σε βοηθήσει αν χρειάζεσαι βοήθεια με τα μαθήματά σου».

Τέλος, να σημειωθεί ότι το περιβάλλον του Κουνσκαπσκολάν διακρίνεται για τη λιτότητά του. Συνήθως νοικιάζονται γραφεία τα οποία μετατρέπονται σε αίθουσες διδασκαλίας. Για τις αθλητικές δραστηριότητες η σχολή νοικιάζει γήπεδα ποδοσφαίρου, μπάσκετ και τένις καθώς και πισίνες από αθλητικούς συλλόγους.

Αυτό που είναι ενδιαφέρον είναι ότι ήδη το Κουνσκαπσκολάν έχει αρχίσει να επεκτείνεται και να δημιουργεί «ακαδημίες» που βασίζονται στις ίδιες αρχές και σε άλλες χώρες (π.χ. Αγγλία). Ποιος ξέρει λοιπόν; Ισως και στο μέλλον η λύση στο εκπαιδευτικό μας πρόβλημα να προέλθει από τη Σουηδία! Διότι καθημερινά γίνεται πασιφανές ότι τίποτα το ενδιαφέρον στον τομέα όχι μόνο της παιδείας αλλά και της υγείας ή της ασφάλειας κ.λπ. δεν πρόκειται να προέλθει από την ίδια τη χώρα. Το μόνο που παράγει πλέον η Ελλάδα είναι το ρουσφέτι και η διαφθορά. *

Από το πρόγραμμα του Κουνσκαπσκολάν

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 30/06/2008
Copyright © 2008 Χ. Κ. Τεγόπουλος Εκδόσεις Α.Ε.

Πείνα , Ελλαδα και «Μαυρη Αγορα»

Filed under: Uncategorized — Takis Michas @ 8:49 πμ

Του ΤΑΚΗ ΜΙΧΑ

 

Η περίοδος της πείνας, στη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής, στοίχισε στην Ελλάδα το 5% του πληθυσμού της και αποτέλεσε μία από τις τραγικότερες στιγμές της ιστορίας της. Οι κατασχέσεις τροφίμων από τους Γερμανούς, η μείωση της παραγωγής και οι μαυραγορίτες ήταν, ώς τώρα, οι επίσημες αιτίες του λιμού. Να, όμως, που μία τολμηρή ιστορική μελέτη αναδεικνύει δύο ακόμη:

 

Εκτός από τους Γερμανούς, στην έλλειψη τροφίμων οδήγησε και ο ναυτικός αποκλεισμός για ένα χρόνο απ’ τους συμμάχους.

Το ναυτικό αποκλεισμό που επέβαλαν, τότε, οι Αγγλοι και τις διοικητικές ρυθμίσεις που έγιναν από την ελληνική κατοχική κυβέρνηση.

Η έρευνα της καθηγήτριας του Πανεπιστημίου Νιούκασλ Βιολέτας Χιονίδου «Famine and Death in Occupied Greece» (Λιμός και Θάνατος στην Κατεχόμενη Ελλάδα) εκδόθηκε πρόσφατα από το Πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ και περιέχει στοιχεία που εμπλουτίζουν τα έως σήμερα δεδομένα:

*Μία από τις πιο διαδεδομένες ερμηνείες είναι ότι ο λιμός στα πρώτα χρόνια της Κατοχής (1941-1942) οφειλόταν στο ότι οι Γερμανοί και οι Ιταλοί κατάσχεσαν όλη την ετήσια σοδειά.

Ελλειψη σιτηρών

Ομως, όπως δείχνει η Χιονίδου, αυτές οι κατασχέσεις αφορούσαν αγαθά (πορτοκάλια και λεμόνια στη Χίο, λαδι στη Λέσβο και σταφίδες στην Κρήτη) που ήταν ήδη αποθηκευμένα. Και, κατά συνέπεια, είχαν ελάχιστες επιπτώσεις στην έκρηξη του λιμού.

*Καθοριστικό ρόλο στο ξέσπασμα του λιμού έπαιξε, κατά τη συγγραφέα, ο ναυτικός αποκλεισμός των Αγγλων, που επιβλήθηκε αμέσως μετά την κατάληψη της Ελλάδας. Κι αυτό γιατί αν και το 60% του πληθυσμού ήταν, τότε, αγρότες, η επιβίωσή του εξαρτάτο από τις εισαγωγές τροφίμων.Υπολογίζεται ότι προπολεμικά το 30%- 45% των σιτηρών που κατανάλωνε η χώρα ήταν εισαγόμενα. Κατανοεί, λοιπόν, εύκολα κανείς τις συνέπειες που είχε ο αποκλεισμός στη διατροφική κατάσταση των Ελλήνων.

*Ανατρέχοντας σε αδημοσίευτα έγγραφα του Φόρεϊν Οφις, η Χιονίδου αποκαλύπτει συγκρούσεις εντός της βρετανικής κυβέρνησης σχετικά με το θέμα του αποκλεισμού: Από την μια πλευρά ο υπουργός Εξωτερικών Αντόνι Ιντεν επέμενε να δοθεί βοήθεια στην Ελλάδα, όμως είχε να αντιμετωπίσει το υπουργείο Οικονομικού Πολέμου. Στη διαμάχη αυτή παρενέβη ο ίδιος ο Τσόρτσιλ, που υποστήριξε τη συνέχιση του αποκλεισμού.

*Τον Δεκέμβριο του 1941, ο λιμός είχε φτάσει στο αποκορύφωμά του, με εκατοντάδες ανθρώπους να πεθαίνουν στους δρόμους. Τότε παρενέβη η αμερικανικη κυβέρνηση, εκφράζοντας την ανησυχία της στη Βρετανία για την κατάσταση στην Ελλάδα, και ζητώντας να απαντήσει στις κατηγορίες ότι ευθυνόταν για τον λιμό στη χώρα.

Ετσι, το Λονδίνο άλλαξε την πολιτική του, και από τον Φεβρουάριο του 1942 άρχισε ξανά η αποστολή βοήθειας και τροφίμων στην Ελλάδα.

Η διοικητική διαίρεση της κατεχόμενης Ελλάδας σε 13 ζώνες, μεταξύ των οποίων απαγορευόταν η διακίνηση προϊόντων, είχε ολέθριες συνέπειες, ιδιαίτερα για την Αθήνα που δεν διέθετε δική της αγροτική παραγωγή.

*Μια άλλη διαδεδομένη ερμηνεία για τον λιμό είναι ότι οφειλόταν στους «μαυραγορίτες», που αποθηκεύοντας τα τρόφιμα δημιουργούσαν ελλείψεις.

Ομως και αυτή την άποψη αμφισβητεί η μελέτη της ελληνίδας καθηγήτριας. Σύμφωνα με τη Χιονίδου, τις ελλείψεις τις προκάλεσε ο κατακερματισμός της αγοράς και οι έλεγχοι των τιμών, ενώ η «μαύρη αγορά», στην οποία συμμετείχαν λίγο πολύ όλοι, μάλλον άμβλυνε την κατάσταση.

*Η Ελλάδα μετά την παράδοσή της διαιρέθηκε σε τρεις ζώνες: Τη βουλγαρική (Βόρεια Ελλάδα), τη γερμανική (Αθήνα, Κρήτη και ορισμένα νησιά, τμήμα της Μακεδονίας) και την ιταλική (υπόλοιπη Ελλάδα). Επιπλέον, η χώρα χωρίσθηκε σε 13 ζώνες, μεταξύ των οποίων απαγορευόταν η μετακίνηση ανθρώπων ή προϊόντων.

*Αυτός ο κατακερματισμός της αγοράς και οι έλεγχοι των τιμών είχαν ως αποτέλεσμα να σταματήσει κάθε είδους νόμιμη εμπορική συναλλαγή, κάτι που οδηγούσε σε ολοκληρωτική εξάρτηση από την τοπική παραγωγή.

Ετσι, οι τιμές και οι ελλείψεις συγκεκριμένων προϊόντων διέφεραν από ζώνη σε ζώνη, και εκτεθειμένα στον λιμό βρέθηκαν τα μέρη όπου δεν υπήρχε σημαντική παραγωγή τροφίμων: τα αστικά κέντρα, τα απομονωμένα ορεινά χωριά και τα ξερονήσια.

Οι «μαυραγορίτες»

Στο πλαίσιο αυτό, εμφανίστηκε στην Ελλάδα η «μαύρη αγορά», που στην ουσία ήταν το μόνο μέρος από το οποίο μπορούσε κανείς, πλέον, να προμηθευτεί ορισμένα βασικά αγαθά.

*Στην «μαύρη αγορά», συμμετείχε αναγκαστικά όλος σχεδόν ο πληθυσμός, είτε ως αγοραστής είτε ως πωλητής, στο βαθμό που ήταν ο μοναδικός χώρος όπου έβρισκε κανείς τροφή. Ηταν επίσης το μέρος όπου αντάμωναν όλες οι κοινωνικές τάξεις της χώρας.

*Γράφει χαρακτηριστικά η Χιονίδου: «Η τράμπα ή ανταλλαγή, υιοθετήθηκε κατ’ αρχάς από τους χωρικούς και ύστερα από όλους. Κοσμήματα, έπιπλα, μηχανές ραψίματος, ρούχα θα ανταλλάσσονταν για γεωργικά προϊόντα. Στην Χίο, π.χ., οι γυναίκες των ναυτικών που είχαν μείνει στους Βροντάδες θα αντάλλασαν ρούχα και υφάσματα από το εξωτερικό για τρόφιμα στα χωριά. Οι γυναίκες αυτές θα έκλειναν και «ντιλ» με τους ψαράδες, ανταλλάσσοντας ακριβά οικιακά σκεύη, για συγκεριμένο αριθμό ψαριών, που θα έπαιρναν σε δόσεις. Ακόμα και οι ταβέρνες στην κατεχόμενη χώρα λειτουργούσαν στη βάση της ανταλλαγής: ένα ποτό για μια φούχτα ξερά φασόλια».

*Από την άλλη πλευρά, παρ’ όλο που μεγάλο μέρος του πληθυσμού συμμετείχε στην παραοικονομία, κανείς δεν αναγνώριζε τον εαυτό του ως «μαυραγορίτη». «Μαυραγορίτης» ήταν πάντοτε ο Αλλος. Η ρητορική των αρχών, αλλά και της αριστεράς, που ζητούσε την παραδειγματική τιμωρία τους, ήταν -κατά τη συγγραφέα- ο κυριότερος λόγος που πολλοί απέκρυπταν την συμμετοχή τους στην παραοικονομία.

*«Για τους δημόσιους υπαλλήλους μαυραγορίτες ήσαν οι εργάτες, που έκαναν τους μεσάζοντες μεταξύ των χωρικών και των αστών, οι βαρκάρηδες, οι Ιταλοί, οι έμποροι και οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα -αλλά ποτέ οι δημόσιοι υπάλληλοι! Για τους εργάτες πάλι, οι μαυραγορίτες ήσαν οι μπακάληδες, οι χωρικοί και οι εύποροι», καταλήγει η συγγραφέας.



ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ – 06/07/2008



Copyright © 2008 Χ. Κ. Τεγόπουλος Εκδόσεις Α.Ε.

« Προηγούμενη σελίδαΕπόμενη σελίδα: »

Blog στο WordPress.com.